Her seçim öncesinde söylenen ama sonuçta doğru çıkmayan bu lafları etmek yerine, seçmenlerin niye fazla konuşmadığını ve heyecanlı tepkiler vermediğini düşünmek daha iyi olur: Seçmenler bazı konularda kararlarını vermiş görünüyorlar. Bu kararlarını değiştirmeye de pek niyetli değiller.

Genel seçimlerden CTP’nin birinci parti olarak çıkacağı kesinleştiği gibi tarihinin en yüksek oy oranına ulaşacağı da kesindir. Geriye, bu oy oranının ona tek başına hükümet kurma olanağı sağlayıp sağlamayacağı kalmıştır. Bu oranın ne olacağı kadar diğer partilerin alacakları oylar da bu konuda etkili olacak; kesin bir şey söylemek doğru olmaz!

Sokakta en fazla duyulan cümle, “UBP’ye oy yok” cümlesidir. UBP oyları gerileyecek. Sürekli olarak UBP’ye oy veren seçmen kitlesinin önemli bir bölümü sandığa gitmezse şaşmamak gerekir. UBP liderliği de bunu görmüş, iki seçimi birleştirerek belediye başkan adaylarının yerelliğinden faydalanarak “seçmeni” diyebileceğimiz kitleden daha fazla insanı sandığa gitme konusunda motive etmeyi denemiştir.

Fazla bir başarı beklememeleri gerekir: Belediye başkanı adaylarının yeterli olmadığı beldelerde bu formül çalışmayacak. Kimi yerlerde belediye başkanına oy verirken UBP’ye verilmeyecek. Kimi yerlerde aynı seçmen farklı logolar altına mühür basabilecek.

En tartışmalı konu UBP’nin durumudur. UBP’nin oy oranında çok büyük bir düşüş beklemek gerçekçi olmayacaktır. Ama milletvekili sayısında daha önce yaşadığına benzer bir şok yaşaması kaçınılmazdır.

Toplumcu Demokrasi Partisi ile Yeniden Doğuş Partisi’nin barajı geçeceğine kesin gözüyle bakıyorum. Bu partilerin üç büyük ilçede birer milletvekilliği kazanmaları da kesindir.

YDP, büyük bir saldırı altındadır. Bu seçimin en ilginç olaylarından biri de budur. Şimdi aday olabilecek isimlere saldırılıyor ama seçim süreci ilerledikçe bu saldırı tabana da yayılacaktır. Seçmen kitlesinin buna ne ölçüde direneceğini hep birlikte göreceğiz.

Bu durumda seçim çalışmalarının birebir sürdürüleceği bir aşamaya girdiğimizi söylemek mümkündür. Bundan sonra parti adaylarının kendilerine yakın çevreleri sürekli olarak kontrol altında tutmaya çalışacağını, karma oy kalkmış olduğundan kendilerine oy isterken partileri için de oy toplamaya çalışmalarını izleyeceğiz.

Çok çalışacaklar ama şimdiki durumlarını “az” değiştirecekler… Az ama önemli! Bu “küçük değişiklikler” seçim sonrasında yaşayacaklarımız üzerinde “büyük” bir etkiye sahip olacak.

The post SEÇİMLERDE NE OLACAĞI, AZ-ÇOK BELLİ OLDU! first appeared on Ve Kıbrıs.

Kamu maliyesini toparlayabilmek için iki yönlü bir hareket gerekiyor: Devletin gelirlerini artırmak ve harcamalarını kısmak!

İlk bakışta doğru görünen bu yaklaşımın çok önemli bir eksiği var. Devletin topladığı parayı nasıl kullandığını sorgulamadan daha fazla gelir elde etmek yeterli olmayabilir. Kötü yönetilen bir kamu maliyesine daha fazla kaynak aktarılması, sorunları çözmek yerine büyütecektir.

Kamu maliyesi yalnızca bir gelir-gider hesabı değildir. Devletin kimlerden, nasıl para topladığı; topladığı parayı kimler için ve hangi amaçlarla harcadığı da en az bütçe dengesi kadar önemlidir. Türkiye’den daha fazla kaynak sağlanması veya yeni vergiler koyarak mevcut gelirlerin artırılması kamu kaynaklarının yanlış kullanılmasından kaynaklanan sorunları ortadan kaldırmaz.tasarruf,açıklık

Kamu maliyesinin toparlanmasına devletin harcamalarından başlanmalıdır.

• Kamu kaynaklarının siyasi amaçlarla kullanılmasına son verilmelidir. Partizan istihdam durdurulmalı, gerçek bir ihtiyaç bulunmadıkça tek bir yeni personel bile alınmamalıdır.
• Mevcut kamu personelinin yapması gereken işler, yeterli gerekçe olmadan taşeron şirketlere yaptırılmamalıdır.
• Devlet, bir iş için hem kendi personeline maaş ödeyip hem de aynı işi yaptırmak amacıyla özel şirketlere para aktarmamalıdır.
• Mal ve hizmet alımlarında çağdaş ihale yöntemleri uygulanmalı; rekabet, şeffaflık ve denetim sayesinde kamu kaynaklarının karşılığında mümkün olan en yüksek fayda elde edilmelidir.

Bunlar kamu hizmetlerini azaltmak anlamına gelmez; mevcut kaynaklarla daha iyi kamu hizmetleri üretmenin yollarını aramak anlamına gelir. Tasarruf, vatandaşın ihtiyaç duyduğu hizmetleri kısmak değil, kamu kaynaklarının boşa harcanmasını önlemektir.

Kamu maliyesinin bir de gelirler tarafı vardır. Ne var ki devletin daha fazla gelir elde edebilmesi için yurttaşların vergiden kaçınmasını en aza indirgemek, bunun içinse öncelikle mevcut kaynaklarını nasıl kullandığının hesabını vermesi gerekir.

Çünkü kamu maliyesini toparlamak, yalnızca devletin kasasını doldurmak değil, devletin işleyişini düzeltmektir.

The post MALİYEYİ TOPARLAMAK İÇİN DEVLETİ TOPARLAMAK GEREKİR! first appeared on Ve Kıbrıs.

1999-2004 yılları arasında Türkiye’nin AB üyeliği yolunda ilerlemesi ile Kıbrıs sorununun çözümlenmesi paralel iki yol olarak kurgulanmıştı. O zaman bile iyi bir sonuç vermedi. Sorun çözümlenmedi, Türkiye-AB ilişkileri de fazla bir mesafe almadı!

Şimdi aynı kurguya dönmek gayreti var. Rum lider Hristodulidis, Kıbrıs sorununda ilerleme olması için Türkiye-AB ilişkilerinin gelişmesini mi istiyor yoksa Türkiye-AB ilişkilerinin gelişme perspektifi kazanabileceği yeni bir konjonktüre kadar olduğu yerde saymak mı istiyor anlamış değilim ama Türkiye’deki iktidar Avrupa Birliği üyeliği hedefinden vazgeçeli çok uzun zaman oldu.

Türkiye-AB ilişkilerinde gelişme olması, ancak ve ancak, “çok zorunlu ihtiyaçların karşılanması” temelinde olabilecektir. “Parayı verin, göçmenleri tutalım” politikalarını hatırlamak bu mekanizmanın nasıl çalışacağını anlamak için yeterlidir. Buna karşın son günlerdeki gelişmeler, özellikle “Made in Europe” projesi, AB’nin lider ülkelerinin Türkiye’yi “ekonomik ortak” olarak görmekten bile uzaklaşmakta olduklarını gösteriyor. Savunma iş birliklerinde de gelişme gözlenmiyor.

Her şeyin farkındadır! Hristodulidis her şeyi bilir de Türkiye-AB ilişkilerinin durumunu mu bilmez? Hristodulidis, bugünkü dünyanın 2000’lerin başındaki dünya olmadığının farkında değil midir? Soruna AB’yi dahil etmeye çalışmak, diğer manevraları gibi bugünkü durumu korumaya dönüktür.

Bu arada BM Genel Sekreteri Guterres, Erhürman’ın yaklaşımlarını destekleyen bir mektup yolladı. Kişisel temsilcisi Holguin’in basın üzerinden verdiği destek ise çok da güçlüydü. BM yetkilileri, güven yaratıcı önlemlerin ilerlemesini, metodoloji konusunda ise fikir birliği istiyorlar. Kapsamlı çözüm müzakereleri ancak ondan sonra başlayabilir. Bu arada yeni bir beşli konferanstan söz eden de kalmadı!

Ne var ki BM yetkililerinin Erhürman’a desteği Hristodulidis’i yola getirecek gibi görünmüyor. AB’yi devrede tutma çabası Erhürman’ın BM’den aldığı desteği dengeleme gayreti olarak da değerlendirilmelidir.

Hafta sonu Pile’de güzel bir etkinlik oldu; yenildi-içildi. Oyun bile oynandı ama Hristodulidis oyuna katılmadı.

“Ben sizden farklıyım” dedi aslında…

Farkı biz de görüyoruz aslında!

The post HRİSTODULİDİS DANSA KATILMAMAKTA ISRARLI! first appeared on Ve Kıbrıs.

Üstelik yapay zekânın her şeyi bildiğine ilişkin yaygın bir kanaat var. Yapay zeka bulamıyorsa “yok” demektir. Olay yaşanmamış; veri toplanmamış; gözlem yapılmamış; kitap yazılmamıştır!

Oysa yapay zekâ her şeyi bilmiyor; her bilgiye ulaşamıyor! Bu durum, özellikle basın özgürlüğünün sınırlandırıldığı ülkelerde, yurttaşların haber alma hakkı bakımından yeni ve  çok ciddi bir sorun yaratıyor; dünyayın geri kalanıysa bu ülkelerde yaşananlardan habersiz olarak yaşamaya devam ediyor.

Türkiye’de T24 haber sitesinin tamamına erişim engeli getirildi. Belirli sayıdaki yazı ve haberler gerekçe gösterilerek, yıllardır yayın yapan bir haber kuruluşunun bütün içeriklerine ulaşılması engellendi. Yurttaşların bu haber kuruluşunda daha önce yayınlanmış olan “sakıncasız” bilgileri alma imkânları da ortadan kaldırılmıştır.

T24’ün haberlerini tarayamayan veya bu haberlere ulaşamayan bir yapay zekâ sistemi, kullanıcılarına nasıl bir Türkiye tablosu sunacaktır?

Haber kaynaklarının erişilebilirliğinin azalmasının, yapay zekânın bilgi toplama kapasitesini de etkileyebileceği açıktır.

Önceki günlerde, yapay zekâya Halk TV’ye yönelik operasyonu sormuştum. Böyle bir operasyon hakkında güvenilir bilgi bulamadığını söylemişti. Operasyon ile ilgili bazı haberler yayınlanmıştı ama yapay zeka bunlara ulaşamıyordu.

Daha sonra, haberleri buldu ve ayrıntılarını aktardı.

Bu olayda sorunun erişim engellerinden mi, arama sistemlerinin yetersizliğinden mi, yoksa yapay zekânın araştırma yönteminden mi kaynaklandığını kesin olarak bilmiyorum tabii.

Ama sonuç değişmiyor: Yapay zekâ, yaşanmış ve haberleştirilmiş bir olayı bana gereğince aktaramamıştı. Ben Halk TV operasyonundan haberdar olmasaydım ve yalnızca yapay zekânın verdiği yanıtla yetinseydim, kulaktan duyduklarımın gerçeği yansıtmadığı kanaatine sahip olacak ve davranışlarımı ona göre şekillendirecektim.

Asıl tehlike burada başlıyor: Yapay zekâya soru soran kullanıcı, karşısındaki sistemin bilgi toplama kapasitesinin sınırlarını bilmiyor; bilemiyor. Sistem bir haberi bulamadığında, kullanıcı bunu olayın yaşanmadığı şeklinde yorumlayabiliyor. Yaşanmış bir olay, kullanıcının bilgi dünyasında hiç yaşanmamış hale geliyor.

Geleneksel sansürde bir gazetenin toplatıldığını, bir televizyonun kapatıldığını veya bir internet sitesinin engellendiğini öğrenebilirsiniz.

Ama yapay zekâ dünyasında öyle olmayacak. Yaşanan bir şey doğrudan yok sayılacak!

Basın özgürlüğünün sınırlandırıldığı ülkelerde bu sorun daha da büyüyecek. Bağımsız haber kuruluşlarının yayınları engellenirken, gazetecilerin sosyal medya hesapları kapatılırken veya bazı haber kaynakları arama sistemlerinde görünmez hale gelirken, yapay zekânın erişebildiği kaynaklar azalacak. Kaynaklar azaldıkça yapay zeka “zekasız” hale gelecek ve onun zekasızlığı doğrudan bize de yansıyacak.

Yapay zekânın doğru bilgiyi bulamaması veya kullanıcıya aktaramaması, yanlış bilgi üretmesi kadar önemli bir sorundur.

Oturduk bekliyoruz: Yapay zeka sistemlerimizin bizim adımıza araştırma yapmasını ve bizi doğru olarak bilgilendirmesini istiyoruz.

Belki tehlikelidir ama merak daima iyidir! Tembellik ve hazırcılık, her zaman kötüdür ve giderek daha büyük bir kötülük haline gelecektir!

The post YAPAY ZEKÂNIN BİLMEDİĞİ ŞEY, YOKMUŞ SAYILACAK! first appeared on Ve Kıbrıs.

Böylece Azerbaycan’daki okullarda başörtüsü kullanılmasıyla ilgili bir tartışma, iki ülkenin siyasi ilişkilerini etkileyen bir meseleye dönüştü.

Oktay Saral, Azerbaycan’da başörtülü öğrencilerin eğitim hakkının kısıtlanmasını kabul edilemez buluyor ve Azerbaycan yönetimini bu uygulamadan vazgeçmeye çağırıyor. AK Parti Grup Başkanvekili Leyla Şahin Usta da benzer bir tutum sergiliyor.

Azerbaycan’ın iktidar partisi ise bu açıklamaları ülkenin iç işlerine müdahale olarak değerlendiriyor. Üstelik yalnızca eleştirileri reddetmekle kalmıyor, AK Parti iktidarını Azerbaycan’ın egemenliğine ve anayasal düzenine saygı göstermeye çağırıyor.

Bunlar, birbirlerini her fırsatta kardeş ilan eden iki ülkenin iktidar çevreleri arasında yaşanıyor!

Aslında tartışmanın temelinde başörtüsünden daha önemli bir sorun var: Din ile devlet arasındaki ilişkiler nasıl düzenlenecek?

Türkiye’de AK Parti iktidarı döneminde dinin devlet yönetimi, eğitim ve siyasal yaşam üzerindeki etkisi giderek arttı. Azerbaycan yönetimi ise laik devlet düzenini korumayı ve dinî hareketlerin siyasal etkisini sınırlamayı öncelikli görüyor.

Elbette laikliği korumak adına insanların eğitim hakkının engellenmesi savunulamaz ama başörtüsü takmak isteyenlerin sadece eğitim hakkından yararlanmak istedikleri söylenebilir mi? Türkiye’de son 30 yılda yaşanan gelişmeleri dikkate alanlar bunun bir “özgürlük” sorunu olmadığını kolaylıkla kanıtlayabilirler. Sorun, siyasi işlamik hareketlerin önlenmesi ve Azerbaycan devletinin laik niteliğinin gelecekte de korunabilmesi sorunudur.

Azerbaycan yönetiminin Türkiye’de yaşanan siyasal dönüşümü yakından izlediğinden kuşku duymamak gerekir. Hemen yanı başındaki İran’da dinin devlet yönetimine hâkim olmasının sonuçlarını da görüyor. Türkiye’de başörtüsü özgürlüğü talebiyle başlayan siyasal mücadelenin, zaman içinde dinin devlet kurumları üzerindeki etkisinin artmasıyla birlikte ilerlediğini de biliyor olmalıdır. Azerbaycan yönetiminin kendi ülkesinde benzer bir gelişme yaşanmasını istemediği düşünülebilir.

Türkiye’nin nasıl bir örnek oluşturduğunu hesaba katmadan yapılacak değerlendirmeler Azerbaycan’daki gelişmeleri ve iki devlet arasındaki gerilimi anlamamıza yetmeyecektir.

Bu gelişmeler, Türk Devletleri Teşkilatı’nın geleceği bakımından da dikkatle değerlendirilmelidir. Türkiye, ortak tarih, dil ve kültür üzerinden Türk devletleri arasında güçlü bir siyasi dayanışma kurulabileceğini savunuyor. Ancak Azerbaycan örneği, ortak kültürel kimliğin devletlerin siyasal tercihlerini aynılaştırmaya yetmediğini gösteriyor. Zaten son gelişmeler, kervandan ayrılanın Azerbaycan veya Kazakistan gibi devletler değil Türkiye olduğunu da kolaylık görmemizi sağlayabiliyor.

The post “TEK MİLLET, İKİ DEVLET” AMA İKİ AYRI DÜNYA! first appeared on Ve Kıbrıs.

Basın özgürlüğü yalnızca gazetecilere tanınmış bir ayrıcalık değildir. Yurttaşların ülkelerinde ve dünyada neler olup bittiğini öğrenebilmelerinin, siyasal iktidarı denetleyebilmelerinin ve kendi kararlarını oluşturabilmelerinin temel güvencesidir.

Türkiye’de son yıllarda yaşananları bu açıdan değerlendirmek gerekiyor.

2018 yılında Doğan Medya Grubu’nun Demirören Grubu’na satılması, medya sahipliğinde önemli bir dönüm noktası oldu. Hürriyet, Kanal D, CNN Türk, Posta ve Doğan Haber Ajansı gibi büyük yayın kuruluşları el değiştirdi. Bu satışla birlikte Türkiye’deki medya sahipliği yapısı önemli ölçüde değişti. Yayın politikalarında yaşanan dönüşüm de medya çoğulculuğu bakımından ciddi tartışmalara neden oldu.

Bu alış-verişin kamu kaynakları kullanılarak gerçekleştiğini de hatırlatmak gerekiyor. Bu kaynaklar hala daha yerine konulmamıştır; bir milyar dolarlık borç hala duruyor. İktidar bağımlısı bir medya grubu oluşturulmuştur!

Ancak medya üzerindeki etki yalnızca sahiplik değişiklikleriyle sınırlı kalmadı. Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığı’nın basın kartları, akreditasyon ve resmi bilgi akışı üzerindeki yetkileri; Basın İlan Kurumu’nun resmi ilan dağıtımı ve RTÜK’ün yayın kuruluşlarına uyguladığı yaptırımlar, medya üzerinde etkili olabilecek kurumsal mekanizmalar oluşturuyor.

Bu yetkilerin hangi ölçütlerle ve nasıl kullanıldığı, gazetecilerin bağımsız çalışabilmeleri açısından büyük önem taşıyor.

Bütün bunlara karşın denetleyici yayın yapabilen medya kuruluşları ise yargısal müdahaleler ile devre dışında itiliyor. T24 haber sitesine yönelik erişim engeli bunun çarpıcı örneklerinden biridir. Mahkeme, 15 yıllık döneme yayılan 118 içeriği gerekçe göstererek 17 yıldır yayın yapan haber sitesinin tamamına erişimi engelledi. Üstelik T24’ün itirazı da reddedildi.

Burada yalnızca 118 yazıdan söz etmiyoruz. Sadece bu haberlere erişimi engelle seçeneği açık-seçik ortada dururken binlerce haber ve köşe yazısına ulaşılması da engellenmiş oldu. Bu kararın yurttaşların haber alma hakkı bakımından ne anlama geldiği ortadadır: Bilmeyin, görmeyin, düşünmeyin!

Tele-1 olayını atlayalım isterseniz… Hem bir medya kurumunun kapatılması, hem de bir gazetecinin insan haklarının ayaklar altına alınması olayıdır.

14 Ekim’de, Halk TV’ye yönelik operasyon ise başka bir müdahale biçimini gündeme taşıdı. Televizyonun yönetimine kayyım atanması ve yayınlarının durdurulması, yalnızca kurumun çalışanlarını değil, haberlerini bu kanaldan izleyen yurttaşları da etkiliyor.

Adli soruşturma gerekçelerinin “uyduruk” olduğuna kuşku duyulmaması gerekir ama bir haber kuruluşunun yayınlarının durdurulmasının toplumun bilgi edinme olanakları üzerindeki sonuçları üzerinde daha bir önemle durmak gerekir.

Bütün bu gelişmeleri yan yana koyduğumuzda ortaya şöyle bir tablo çıkıyor: Bir tarafta medya sahipliğinin yoğunlaşması ve ekonomik bağımlılıklar, diğer tarafta idari yaptırımlar, erişim engelleri ve yargısal müdahaleler…

Bunların hepsi aynı yöntemle uygulanmıyor. Aynı gerekçelere de dayanmıyor. Ama aynı sonucu doğuruyor. Haber alma hakkı yok edilmiştir! Haber yok artık; manipülasyon vardır!

Habere ulaşmak için veya doğru kabul ettikleri gelişmeleri yaymak için çalışanların yapay zeka veya sosyal medya araçlarına güvenmesi de çare olmamaktadır. Facebook ve X platformu gibi sosyal medya platformlarına erişim zaten keyfi olarak engelleniyor. Yapay zeka araçları ise dijital ortamda yer almayan gelişmeleri adeta yok sayıyor.

Bu araçların güncel bilgiye ulaşabilmesi haber kaynaklarının erişilebilirliğine bağlı. Bir haber kuruluşunun yayınları engellendiğinde, yalnızca doğrudan okurları veya izleyicileri değil, bu haberlerden yararlanabilecek yapay zekâ sistemleri de etkiliyor.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 26. maddesi haber ve fikir alma özgürlüğünü, 28. maddesi ise basın özgürlüğünü güvence altına alıyormuş… Bu hakları veya özgürlükleri çiğneyen iktidarın kendisi olduğu zaman anayasa hükümlerinin hiçbir işe yaramayacağı böylece dünyaya örnek olacak şekilde yeniden kanıtlanmış olmaktadır.

Basın özgürlüğünü savunmak, aynı zamanda yurttaşların demokratik denetim hakkını savunmaktır. Ve bir ülkede yurttaşlar, kendilerini yönetenlerin ne yaptığını bağımsız kaynaklardan öğrenemiyorlarsa, demokrasinin en önemli denetim mekanizmalarından biri işlevini kaybetmiş demektir.

Türkiye’deki durum tam da budur!

The post HABER ALMA HAKKINIZ YOKSA “YURTTAŞ” BİLE OLAMAZSINIZ! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bir zamanlar “Tek millet, iki devlet” sloganıyla tanımlanan Türkiye-Azerbaycan ilişkileri, Karabağ’ın kurtarılmasında kimin ne kadar rol oynadığına ilişkin tartışmaların yanısıra, Azerbaycan-İsrail ilişkileri ve okullardaki başörtüsü yasakları ile duyarlı bir döneme girdi.

Azerbaycan ile Türkiye, uluslararası ilişkiler bakımından farklı kulvarlarda ilerlemeye çalışırken buna din-devlet ilişkileri konusunda farklılıklar da eklenmiş görünüyor. Türkiye’de dinin siyaset ve devlet yönetimi üzerindeki etkisi artarken Azerbaycan yönetimi dinî hareketlerin kamusal alandaki etkisini sınırlamaya çalışıyor.

Benzer sorunlar Kazakistan ile ilişkilerde de yaşanıyor. Kazakistan, diğer Orta Asya Türk devletleriyle birlikte Avrupa Birliği ile ilişkilerini geliştirmeye çalışıyor. Bu ilişkilerde ticaret, yatırım, enerji ve ulaşım gibi somut ekonomik çıkarlar belirleyici oluyor. Kıbrıs sorununa bakışları, milliyetçilik ekseninden daha çok kendi ihtiyaçları ile şekilleniyor.

Türkiye, Türk Devletleri Teşkilatı bünyesinde KKTC’nin gözlemci olarak kabul edilmesini önemli bir diplomatik başarı olarak sunmuştu ama Kazakistan ve diğer Orta Asya devletleri, Avrupa Birliği ile ilişkilerini geliştirirken Kıbrıs Rum Yönetimi ile diplomatik ve ekonomik ilişkilerini de sürdürüyor, hatta güçlendiriyor.

Türk devletleri, Türkiye’nin dış politika önceliklerini kendi ulusal çıkarlarının önüne koymak zorunda olduklarını düşünmüyorlar. Her bağımsız devlet gibi Azerbaycan ve Kazakistan da kendi güvenliğini, ekonomik ilişkilerini ve uluslararası konumunu esas alıyorlar.

Bu arada, Türk Devletleri Teşkilatı toplantıları sürdürülüyor. Ortak bildiriler yayımlanıyor; ekonomik, kültürel ve teknik iş birliği projeleri geliştiriliyor. Ama üye devletler, temel dış politika meselelerinde ayrı hareket etmeye devam ediyorlar. Bu arada, yaşam tarzı farklılıkları, Kıbrıs sorunu ve diğer dış politika sorunları bu dayanışmanın sınırlarını ortaya koyan önemli bir örnek haline geldi.

Ortak bir dış politika geliştiremeyen, üyelerinin temel siyasi sorunlarında ortak tutum alamayan bu teşkilat, kendisine yüklenen büyük beklentileri nasıl karşılayacak?

Belki de sorun, Türk devletleri arasındaki ilişkilerden çok Türkiye hükümetinin bu ilişkileri kendi iç dünyasında pazarlama biçimidir. Kıbrıs sorunu böyle çözülecek veya bu işbirliği ile dünyaya yön verilecek hayalleri, karın doyurmuyor!

Türk Devletleri Teşkilatı’nda yaşananlar, büyük sloganlardan daha çok, somut sonuçlara bakmayı öğretmesi bakımından yararlı sayılmalıdır.

The post TÜRK DÜNYASI SÖYLEMİ GERÇEKLERLE SINANIYOR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Türkiye’de başörtüsü özgürlüğünü savunanların bu gelişmelere tepki göstermeleri anlaşılabilir. Ancak konuya, biraz daha geniş açıdan ve tarihsel bir perspektiften bakmak gerekiyor.

Türkiye’de yaşananları hatırlayalım: 2000’li yılların başında başörtüsü meselesi temel hak ve özgürlükler çerçevesinde tartışılıyordu. Üniversitelerde başörtüsü yasağının kaldırılması, kadınların eğitim hakkının önündeki engellerin temizlenmesi olarak sunuluyordu.

Bu taleplerin haklı bir özgürlük boyutu vardı tabii. Ne var ki başörtüsü tartışmalarıyla başlayan siyasi süreç, zamanla çok daha kapsamlı bir dönüşümün parçası haline geldi. Din, yalnızca bireylerin inanç dünyasında değil, devlet yönetiminde, eğitimde, kamu kurumlarında ve siyasal yaşamda giderek daha fazla etkili olmaya başladı.

Bugün Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nda laiklik ilkesi hâlâ yer alıyor ama devlet yönetiminin bu ilkeye bağlı hareket etmediği de çok açık bir şekilde ortadadır. Türkiye, bir “islam devletine” dönüştürülmüştür!

Azerbaycan yöneticileri bütün bunları gözlemlemiş olmalıdırlar. Türkiye’de bireysel özgürlükler üzerinden yürütülen bir mücadelenin, dinin siyasal ve kurumsal gücünü artıran bir dönüşümle birlikte ilerlediğinin elbette farkındadırlar.

Türkiye’de yaşananların Azerbaycan yönetimi tarafından bir uyarı olarak değerlendirilmiş olması mümkündür.

Üstelik Azerbaycan’ın hemen yanı başında İran örneği de var! 1979 öncesinde kadınların başörtüsü takmak zorunda olmadığı İran’da, İslam Devrimi sonrasında başörtüsü devlet tarafından dayatılan bir zorunluluğa dönüştürüldü. Genç kadınlar giyimleri ile yargılanıyor ve öldürülüyor.

Bugün İranlı kadınların başörtüsü zorunluluğuna karşı yürüttükleri mücadele, dinî kuralların devlet gücüyle uygulanmasının nasıl bir özgürlük sorununa dönüşebileceğini gösteriyor.

Azerbaycan ise hem Türkiye’nin hem de İran’ın komşusu… Her iki ülkedeki gelişmeleri yakından izleme olanağına sahip. Bu nedenle Azerbaycan’ın başörtüsü konusundaki sert tutumunu yalnızca din özgürlüğüne yönelik bir müdahale olarak değerlendirmek, yönetimin kaygılarını anlamamıza yetmeyebilir.

Azerbaycan yönetiminin laik devlet düzenini korumak amacıyla dinin siyasal bir güce dönüşmesini daha başlangıç aşamasında engellemeye çalıştığını söylemek kehanet veya niyet okumak sayılmamalıdır.

The post AZERBAYCAN, TÜRKİYE’DE YAŞANANLARDAN DERS ÇIKARMIŞ GÖRÜNÜYOR first appeared on Ve Kıbrıs.

Zekice ve kitle psikolojisine dayanan bir çalışma sergileniyor. UBP’nin neden küçüleceğinin hesabını vermek yerine CTP’nin büyüyeceğini ama hükümet olamayacağını anlatmaya çalışıyorlar.

Küçük partilerin oy oranlarına ilişkin yayınlarla da bunu desteklemeye çalışıyorlar. Sonuçta Meclis’te CTP, UBP ve YDP kalıyor… Bugünlerde sorun yaşıyor olsalar da bu sonucun, bizi, UBP-YDP koalisyonuna götüreceğine seçmeni inandırmak oldukça kolaydır. Alın size “Biz yine iktidarda olacağız” söylemine kuvvetli bir veri tabanlı destek!

Kitlelerin güçlü olan veya güçlü olacağına dair kuvvetli bir kanaat oluşturabilenlerin arkasında toplanacağı, siyasal iletişimin temel varsayımlardan biridir. Bu varsayım her zaman geçerli olsaydı, iktidarlar hiçbir zaman değişmezdi tabii… Oysa, her çıkışın bir inişi vardır lafı boşuna söylenmemiştir! Her iktidar, eninde-sonunda devriliyor; hem de en güçlü göründükleri zamanlarda…

İşin bir de araştırmanın bilimselliği yanı vardır tabii… Kıbrıs gazetesinde yayınlanan son anket, Demo Ajans’a mal edilmiştir. Demo Ajans, bir tüzel varlıktır. Bugüne kadar kamuoyu yoklaması yaptığı duyulmamıştır. Zaten “biz yaptık” demiyorlar; anket için “Demo Ajans koordinasyonunda yapılmıştır” deniyor. Soruları kim hazırladı? Örneklemi kim yaptı? Rapor hangi uzmanın kaleminden çıktı? Bunlar gibi onlarca soru yanıtsızdır.

Bu işler pahalı işler… Parayı kimin verdiği en önemli sorudur ve bunun yanıtı da belirsizdir. Anket, UBP için yapılmış gibi duruyor; bunun açıklanması araştırma ahlakı bakımından bir zorunluluktur.

Bu sorular, “araştırma” diye yayınlanan şeye inanmamızı zorlaştırıyor ama geriye yine de bir tortu kalıyor: UBP gerilediğini kabulleniyor; bütün umudunu seçmenlerin, memnuniyetsizliklerini bastırarak yeni dönemde de hükümet olacağına inanacakları partilerin arkasından yürüyecekleri varsayımına bağlıyor.

Herkesin bir seçim stratejisi olmak zorundadır… UBP’nin stratejisinin, “CTP birinci olsa bile hükümet olamaz” kanaatini güçlendirmek olduğu uzun zamandan beri kendini gösteriyordu. Bu araştırma yayını, bunu bir kez daha ortaya koymuş oldu.

The post UBP’NİN MESAJI NET: “CTP, HÜKÜMET OLAMAYACAK!” first appeared on Ve Kıbrıs.

Belli ki kadın, geçimini evlere temizliğe giderek sağlayabiliyor; çocuğunu da yanında götürmek zorunda…

Polis, olayı “annenin ihmali” üzerine kuruyor. Kadının “gerekli tedbirleri almayıp” çocuğun havuza düşmesine ve yaşamını yitirmesine sebep olduğu belirtiliyor. Anne, tutuklanıyor. Kadın hem dört yaşındaki çocuğunu kaybetti hem de tutuklanarak ceza soruşturmasının sanığı haline geldi. Çocuğunun cenazesine katılmakta bile sorun yaşadı.

Tutuklanmasından sonra yapılan muhaceret kontrolünde kadının KKTC’de ikamet izinsiz olduğu ortaya çıktı. Mahkemeye sunulan bilgilere göre “4 Eylül 2026’dan beri ikamet izinsiz” olduğu belirtilse bile bu kadının 4 Eylül’den önce adada nasıl bulunduğu açıklanmadı. Üstelik aftan yararlanmak için başvurduğu ama başvurusunu ilerletemediği bilgisi de var.

Daha önce ikamet izni var mıydı?
Çalışma izni var mıydı? Kayıt dışı mı çalışıyordu?
Bir işverene mi bağlıydı, yoksa gündelikçi olarak farklı evlere temizliğe mi gidiyordu?

Annenin çocuğunu bırakabileceği biri yok muydu? Çocuğun babası nerede? Ailenin ekonomik durumu neydi?

Çocuğun öldüğü havuz anneye ait değil; anne orada çalışıyor. Havuz çocukların kontrolsüz erişimini engelleyecek biçimde korunmuş muydu? Ev sahibi çocuğun orada bulunduğunu biliyor muydu? Ev sahibi ile kadın arasındaki çalışma ilişkisinin niteliği neydi?

Bunlar kazadan ev sahibinin sorumlu olduğunu sonucunu doğurmaz belki ama sorumluluğun yalnızca anne açısından araştırılmaması gerektiği sonucunu doğurur.

En önemli soru ise şudur: Devlet yalnızca annenin “gerekli tedbiri alıp almadığını” mı araştıracak; yoksa bu çocuğu o havuzun başına getiren çalışma, göçmenlik, çocuk bakımı ve güvenlik koşullarını da araştıracak mı?

Tek kişinin kusuruna odaklanınca sistem görünmez hale geliyor!

Oysa KKTC’deki sistem, insanlara hizmet etmiyor; öldürüyor!

Zengin veya fakir; yerli veya yabancı fark etmiyor…

Öldüremediklerini de süründürüyor!

The post ÇOCUĞUNU KAYBEDEN GÖÇMEN KADINI SINIRDIŞI ETMEKLE Mİ YETİNECEĞİZ? first appeared on Ve Kıbrıs.