Türk Lirası’nın bu şekilde değer kaybetmeye başladığında Kuzey Kıbrıs’ta “telaşlı bir yaygara” kopardığımız günler de geride kaldı galiba… Eski telaştan eser görülmüyor! Başbakan toplantı üstüne toplantı yapmak yerine sakin bir seçim kampanyası sürdürüyor. CTP, 30 yıl önce gündeme getirdiği “stabil paraya geçiş” tezinin güncel versiyonu olan “Euro’nun muhasebe birimi olarak kullanılması” görüşünü ısrarcı ve zorlayıcı olmayan bir şekilde tekrarlamakla yetiniyor. Dövizle borçlanmış olanlar çaresizliklerinin farkında olmalılar ki onlardan bile fazla bir ses çıkmıyor.

“Alıştık” mı, yoksa “öğrendik” demek lazım; bilemiyorum! Dövizin yükseleceğini ve yükselmeye devam edeceğini öngörebiliyoruz. Varlıklarımızı zaten döviz olarak hesaplıyor; satacağımız şeyin fiyatını Türk Lirası olarak seslendirsek bile döviz olarak hesaplıyoruz. Yüksek enflasyon sayesinde bilinçlendik; artık “alış fiyatından” değil, “yerine koyma maliyetinden” söz ediyoruz.

Hükümet, bütün kamusal hizmetlerin fiyatlarını zaten artırmıştı ve artırmaya devam ediyor. Artan fiyatların KDV gelirlerini artıracağı da biliniyor. Kamu görevinde yer bulabilenlerin zaten “eşel mobili” var! Onların maaşları hayat pahalılığı oranında yükselecek nasılsa!

Geriye, sattığı ürüne veya kiraladığı işgücüne hayat pahalılığı oranında zam yapamayanlar ile pahalılık yüzünden satışları düşenler kalıyor. Gün çalışıp gün yiyenlerin halini düşünmek bile ürkütücüdür. Onların da sesi yeterince çıkmıyor ama…

Her şey yeniden şekillenecek… Bu arada altında kalanlar olacak; onların da boynu kopacak! Erdoğan’ın kaynakları kendi kucağında toplamak ve bunları seçim amaçlı dağıtmak stratejisinin sonuçlarını yaşıyoruz.

Bu arada en umutlu haber yine Erdoğan’dan geldi ama… Erdoğan, Avrupa Birliği Konseyi Başkanı Michel ile yaptığı telefon görüşmesinde, Türkiye’nin AB’ye “tam üyeliği” doğrultusunda somut gündemle temasların artırılması gerektiğini belirtti.

İnsan, “Allah Allah” demeden edemiyor değil mi? Erdoğan, Türkiye’nin bu haliyle AB üyeliğinden fersah fersah uzak olduğunu bilmiyor mu? AB üyeliği hedefinden söz ederek neler kazanmak istiyor acaba?

Belli ki bir “ray değişikliği” süreci yaşanacak… Ama bu arada enflasyon ile mücadele, insan haklarına saygı, savaş çığırtkanlıklarının sona ermesi ve elbette bu olumlu gelişmelerin insan hayatına olumlu olarak yansımaları olması gibi beklentilerimiz oluşabiliyor… Sorunlar ve olanaklar; umutsuzluklar ve yeni umutlar… KKTC’yi “bağımsız” olarak düşünenler için üzgünüm ama bizim yaşadıklarımız da “Türkiye ile olan kader birlikteliğinin su yüzüne çıkmış halidir” demek zorundayım.

The post UMUTSUZLUK GİBİ UMUT DA TÜRKİYE’DEN KAYNAKLANIYOR İŞTE! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bir hayal edin.

Aklınıza gelebilecekleri sıralayın.

KKTC’de hepsi olmadı mı?

Fazlasıyla oldu.

Öyle çok geçmişe de gitmeyin.

Yazdırtmayın tekrar, bana!

Peki niye muhalefet umut olamıyor ve seçimde iktidar partisini silip süpüremiyor? Niye hala daha “seçim olsa aynı sonuç çıkar” hâkim görüş?

İktidar partisi seçimde silinip süpürülmeyi gani gani hak etmiyor mu?

Muhalefet planlasa son bir iki yılda UBP ekseninde olanların bu kadarını hayal bile edemezdi.

O zaman niye olmuyor?

Bunu da düşünmek gerekmiyor mu?

Ana muhalefet partisi hep bir “teorinin” varlığından bahsediyor.

Yanlış anlaşılmasın komplo teorisi değil bu. İçindeki tespitler ile ilgili gerçek payı fazla.

Yani teorinin sebep olduğu ve olacağı tahribatı yaşayarak görüyoruz. Toplumu her geçen gün bu teoriye ikna etmeleri için çaba harcamalarına da gerek yok.

Bir avuç Kıbrıs Türkünü yoksullaştırmak, sosyal dokusunu değiştirmek, biat kültürünü egemen kılmak ve Rum tarafı ile barışı(!) engellemek isteyenlerden haberdar olmak bize neyi getiriyor?

Daha mı açık yazalım. Türkiye bütçemizdeki açığı kapatmak için bizim başkanlık sistemine geçmemizi istiyor. Yetmez, laik hukuk düzeninden kanun devleti düzenine geçilmesini talep ediyor. Bir telefon ile işlerin Ankara’dan görüleceği tek taraflı siyasi bir ilişki istiyor.

Özetle “ağabeylik” bile değil esas olarak “ağalık” düzeni istiyor.

Tüm bu tespitler bizi nasıl motive ediyor?

Önemli olan soru bu.

Çözebiliyor muyuz?

“Fikren direnmemiz lazım” deniyor.

Kıbrıs sorununda ve çözüm arayışındaki görüş farklılığımıza rağmen, birine karşı çıkarken diğerini savunur duruma düşme pahasına bu fikri direnişe de eyvallah diyoruz ama çözüm oluyor mu?

Hayatın Türkiye’nin ciddi miktarda maddi yardımı olmadan devam ettiğini bulup öğrenip haydi arkadaşlar şöyle yapmalıyız diyen var mı ana muhalefette?

Örneğin çok fazla kamu çalışanı var. Bunu bir süreye yayıp ek istihdam yapmayarak kontrol altına alacağım diyebiliyor musun?

Kamuda tasarruf, tutumluluk, verimlilik ve kamu süreçlerinin etkinliğini ölçerek kamuya çeki düzen vereceğini söyleyebiliyor musun?

Yeni vergilendirme alanlarını ekonomik ve toplumsal etkisi ile değerlendirip dünyadaki örneklerini de anlatarak öneri getirip anlatabiliyor musun?

Kamu bütçesindeki gelir ve gider rakamlarını alt alta koyup önceliklerin ve yeni kaynakların ne olması gerektiğini bir üniversite hocası gibi anlatabiliyor musun?

Bunlar gibi bir şeyleri ortaya koyabiliyor musun?

En basitinden toplum olarak kendimizi bulmamız kuruluş ayarlarımıza dönmemiz için sokak, mahalle temizliği ağaç dikimi için programlı seferberlik ilan edeceğiz diyebiliyor musun?

Vatan sevgisini, topraktan tabiattan başlayarak partiler üstü bir aidiyet anlayışıyla harmanlayabiliyor musun?

Yok.

Çözüm yok.

Yoksa kuruluşunda mesafeli olduğun devletin iyice dibe vurmasını mı sessizce hesap ediyorsun?

İktidar partisinin yediği her halt ile buna bir adım daha yaklaşıldığını mı düşünüyorsun?

Muhalefet umut olamıyor çünkü olmak da istemiyor diye mi? Son dönemdeki halimizle federal devlet çatısı altında anlaşma yapmaya niyetli olduğu düşünülen Rum tarafındakileri de adadaki Türk askeri mevcudiyeti ile değil iktidarı ve muhalefeti ile esas devleti yönetememekteki halimizle bir hayli ürkütüyoruz!

The post UBP MUHALEFET İÇİN DAHA NE YAPSIN? first appeared on Ve Kıbrıs.

The post 2020’DEN KURTULDUK, COVID’TEN KURTULAMADIK first appeared on Ve Kıbrıs.

Geçtiğimiz hafta gazetelerin ön sayfalarında ‘’virüsten değil açlıktan öleceğiz’’ mealinde başlıkları, siyaseti magazinleştiren dergâh ziyaretini ve Ankara’daki iradenin yaklaşan seçimlere ağırlığını koyarak taraf olmasının hepsini bir arada görünce gözümün önünde bambaşka bir yakın gelecek belirdi.

12 Eylül askeri darbesinin 40. yıldönümüne günler kala Türkiye’yi 12 Eylül 1980 sabahına götüren sürecin koşullarına yaptıkları ve yapmadıklarıyla zemin hazırlayanların sonrasında yazıp anlattıklarını düşündüm. Bundan hareketle de bugün Kuzey Kıbrıs’ta toplumun içine sürüklendiği psikolojideki benzerliğin üzerinde durmakta fayda olduğu kanaatine vardım.

İnsanlığın tarihini cahilliğin tarihi olmaktan çıkartmak için geçmiş ile bugün arasında sebep-sonuç ilişkisi üzerinden çıkarımda bulunmak; gelmekte olan ve toplumu siyasi görüş gözetmeksizin tümüyle etkileyecek olumsuz gelişmeleri önleyebilir.

Malum tarih baştan sona doğru yaşanır ama sondan başa doğru da yazılır. 

12 Eylül 1980’e giden süreçte cepheleşmiş ve birbirleriyle kıyasıya mücadele edenlerin o günün koşullarında başka neye hizmet ettiklerini düşünmeye ne vakitleri, ne de iştahları olduğu o günlere geri dönüp bakıldığında, iş işten geçtikten sonra göründü. O günün koşullarında hiç kimsenin dili, kendi tutku, hırs ve iradeleriyle verdikleri mücadeleye ‘’biz aslında yanlış yapıyoruz hatta galiba kullanılıyoruz’’ demeye varmadı ya da varamadı. Siyasi akıl tutulması onurlu çıkış kapısını iyice kapatarak siyasetin ve toplumun tümüne hâkim oldu.

Maharet elbette bunu o günün koşullarında görebilmek ve bu oyunu bozacak siyasi fedakârlık gerektiren adımları atıp ortak akla gelmekti. Olmadı ve Türkiye çok büyük bir bedel ödedi. Bugün hala daha 12 Eylül’ün bedelini ödemeye de devam ediyor.

Okumuş ve bir o kadar da kurnaz olduğuyla övünen Kıbrıs Türk toplumu, okumuşluğun ve yanı başımızda yaşanmışlığın sonucu olan ‘’tecrübeli cahilliğin’’ önüne geçmek için aklı selime gelip, tam da bu günlerde düşünmesi ve kafa yorması lazım: Bir tarafta adanın güneyinde ağzı açık bizi azınlık olarak yutmak için belimizin kırılmasını bekleyen zihniyet var. Bizim umutsuzluğumuz ve bıkkınlığımız onların siyasetinin umut kaynağı, hasadıdır. Toprak ya da garantörlükten önce esas strateji bizim bıkkınlığımız ve Türkiye üzerinde oluşturacağımız maddi ve manevi yükün, aramızdaki ilişkiye olacak olan yansımasıdır.

Güneyimizde durum buyken kuzeyimizde de din ile harmanlanmış içinde Atatürk’ü barındırmayan ‘milli’ söylem ve dayatmaları ortaya koymaktan kaçınmayanların kibirli ve gereksiz yere müdahaleci yaklaşımı var.

Birine karşı çıkarken diğerini savunur duruma düşmekten de kurtulamıyoruz. Siyasetçilerimizi ve toplumu kutuplaştırmaya zorlayan bir ortam oluştu.

İçinden geçtiğimiz süreçte takındığımız tavırın bizi, ya Rum’un ısrar ettiği azınlık statüsünü kabul etmeye ya da Türkiye’nin adanın kuzeyine farklı bir şekilde müdahale etmek durumunda kalacağı bir zeminin oluşmasına hizmet edip etmediğini aklımızın bir köşesinde hep tutmakta fayda var.

Adanın kuzeyindeki gidişatımızı 12 Eylül 1980 öncesi Türkiye’sine benzettiğim için buna ‘komplo teorisi’; ‘terör mü var?’; ‘kan mı dökülüyor?’; ‘ne alakası var?’ veya ‘abartma’ diyenler çıkabilir. Durdurulamayan terörün yerine bir türlü düzene sokulamayan ve günden güne etkisini kaybeden devlet yönetimi, plansız icraatın yarattığı kaos ve birikim yapmış olan usulsüzlük, rüşvet ve adam kayırmacılık toplumu boğulma noktasına getirdi. Çürümüşlüğün boyutu ve kokusu neredeyse terör karşısında oluşabilecek olan çaresizlik kadar etkili hal aldı.

Bu durum karşısında bize ‘ağabeylik’ yapması gereken Ankara’daki irade ‘ağalık’ yapmayı yeğledi. Bu anlaşılmaz yaklaşım, koskoca Türkiye’nin çıkarlarına hiçbir katkı sağlamaması hatta toplum üzerinde olumsuz bir tat bırakmasının yanında kendini ‘efe’ rolüne sokmaktan başka bir siyaseti ve söylemi olmayan yerli siyasetçilerin prim yapması sonucunu doğurdu.

12 Eylül benzetmesini yaparken dikkat çekmek istediğim, gidişatımıza bakarak toplumun bıkkınlık ve çıkış yoluyla ilgili içine düştüğü ümitsizliktir. O ümitsizlik tarlası gün gelir üzerine öyle şeyler ekilmeye müsait hale gelir ki şaşırır kalırsınız. 12 Eylül sabahı karşılandığı gibi büyük bir coşkuyla karşılarız.

Yazının sonunda bir kez daha tekrarlayalım:Tarih baştan sona doğru yaşanır ama sondan başa doğru da yazılır. Tehlike ve risk bunu görüp alternatif yol ve zaman varken bir şey yapamamaktadır.

Kafamızı biraz toparlayıp düşünürsek önümüzdeki seçimde bizi sürüklendiğimiz kaos ve ikilemle karşı karşıya getirmeyecek, bunu yapmakla da hem Kıbrıs Türküne hem de Türkiye’ye hizmet edecek kutuplaşmaktan uzak birleştirici alternatif vardır. Umutluyum çünkü açıklanan şaibeli anketler bile 50% ye yakın karasız olduğunu söylüyor. 

The post GİDAŞATIMIZIN HATIRLATTIĞINA RAĞMEN UMUT VAR! first appeared on Ve Kıbrıs.