Bakınız, kıstırıldığımız kutudan çıkabilmemiz için Türkiye’nin Güney Kıbrıs’ta büyükelçilik açmasını bile önerir hale geldik. Serdar Denktaş’ın bu yaklaşımını köşeye sıkıştırılmışlık olarak algılamıyorsak ne olarak algılayacağız?

1975 yılında birleşik bir Kıbrıs’ın “federe kanadı” olmak iddiası ile ilan ettiğimiz Kıbrıs Türk Federe Devleti’ni (KTFD) ortadan kaldırdık ve 1974 Barış Harekatının onuncu yılı bile olmadan, 1983’te, ayrı bir devlet (KKTC) ilan ettik. Bu ilanın nelere neden olabileceğini söyleyenler, “UDI” olarak tanımlanan bağımsızlık ilanına karşı çıkanlar vardı ama dinlemedik. UDI sonrasında alınan BM Güvenlik Konseyi kararları 40 yıl sonra bile karşımıza çıkıyor ama “biz nerede hata yaptık” diye sormaktan bile korkuyoruz!

Yaptıklarımızı yeniden gözden geçirmekten korkmak, etkili olmamızı önleyen başlıca zayıflığımızdır…

Tarih öğreticidir! Kendinizin de dahil veya taraf olduğunuz olayları tarafsız bir gözle, neden oldukları gelişmeleri değerlendirerek yeniden okursanız çok yararlı sonuçlara ulaşabilirsiniz. Bu iyi bir öğrenme sürecidir. Türki devletlerin tutumu, bunun Kıbrıslı Türkler için de gerçek anlamda bir ihtiyaç olduğunun son ama en etkileyici kanıtlarından biri olmuştur.

Geçmiş denilince akla ilk gelmesi gereken, BM Güvenlik Konseyi’nin 541 ve 550 sayılı kararlarının ortaya çıkmasına neden olan KKTC ilanıdır. KKTC ilan edilirken ne amaçlandı; nereye varıldı? Eğer amaç Kıbrıs sorununu daha karmaşık ve çözülmesi zor bir sorun haline getirmek idiyse ortada “tam başarı” vardır. Eğer amaç, Rum tarafını korkutarak bağımsızlık bildirgesinde ve Anayasa’nın başlangıç kısmında belirtildiği gibi federal bir çözüme ulaşmak idiyse sonuç TAM BİR BAŞARISIZLIKTIR. Eğer amaç Kıbrıs Türk halkının refah ve huzur içinde yaşayacağı bir düzen inşa etmek ve uluslararası ilişkiler geliştirmek idiyse de sonuç yine ortadadır: TAM BİR BAŞARISIZLIK!

Bu başarısızlığı gizlemek ve tarihi bir değerlendirmeye kapıyı kapatmak isteyenler bugün savunulan “iki devletli çözüm” ile “federal çözüm” arayışlarını karşı karşıya koyarak, “Federal çözüm politikamızdan vazgeçmesek Rum tarafı haklarımızı teslim mi edecekti?” veya “Federal çözümü savunsak Türki devletler Rum tarafı ile ilişki kurmayacak mıydı?” türden soruları gündeme getirmeyi marifet sayıyorlar.

Bir yanda somut bir başarısızlık, karşısında varsayımsal bir durum vardır ama onlar politikalarını böyle bir demagoji ile yürütmeye çalışmayı tercih ediyorlar.

Tarihsel bir değerlendirme, Rum tarafının biz istedik diye federal çözüme razı olmayacağını da açıkça gösteriyor. Tanınma olmadığında bizim federal çözüme razı olacağımız diye bir şey de yoktur. KKTC’nin tanınmaması halinde Rum tarafının bizimle Annan Planı’ndaki gibi bir çözüme razı olacağını da söyleyemeyiz.

Mesele, bizim dünya siyasetinde önemli roller üstlenmiş olan aktörler ile ilişkilerimizi düzenlemeye yardımcı olacak politikanın ne olması gerektiğidir. Bunun için gerçekçi değerlendirmelere ihtiyaç vardır. Bizim sorunumuz, KKTC ilanı da dahil olmak üzere geçmişimizi özgürce ve gerçekçi olarak değerlendirme hakkımızın elimizden alınmış olmasıdır.

Bunun sonucu BAŞARISIZLIK olmaya devam edecektir!

The post KORKMAYIN; TANINMAMAK, FEDERASYON OLACAK DEMEK DEĞİLDİR! first appeared on Ve Kıbrıs.

1983 yılının 15 Kasım’ına gelinirken “ayrı bir devlet” ilan edilmesinin Kıbrıs sorununun çözümsüzlüğünü pekiştireceğini ve Kıbrıs Türk halkının hayatında herhangi bir iyileşme sağlamayacağını savunan 20’li yaşlarında bir gençtim… Aradan tam 40 yıl geçmiş… Kıbrıs sorunu hala çözümsüzdür.

KKTC yıldönümlerinden birinde, KKTC’nin kuruluşuna oy vermiş ve yeni Anayasanın yapılmasına çok ciddi katkılarda bulunmuş insanlardan biri olan İsmail Bozkurt’a, “Kıbrıs Türk Federe Devleti olarak ne yapamıyorduk ki KKTC’ni kurmak istedik?” diye sorduğumda “Hiçbir şey!” diye yanıt vermişti. Aradan tam 40 yıl geçti ve KKTC’nin Kıbrıs Türk halkının yaşamını iyileştirmeye doğrudan bir katkısı olmadığı da görüldü… İsmail Bozkurt, Kıbrıs Postası’da yayınlanan bugünkü demecinde de vurguladı zaten: “Kötü yönetim ve siyasete olan güvenliksiz o günlerden başladı. Sorunlar çözülmediği ve durmadan yeni sorunların eklendiği bir süreç yaşadık”. Yaşıyoruz; 40 yıl daha yaşayabiliriz!

Ama var! 40 yıldan beridir hayatımızda Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti de var…

KKTC var diye, “tanıtma” politikası yapabilenler var… KKTC’yi tanıtmayı bütün diğer işlerden önde tutuyorlar. 40 yıldır tanıtamadılar ama bununla politika yapmayı sürdürebiliyorlar. Belki de bir 40 yıl daha, aynı şeyi yapıp duranlar olacak.

KKTC ilan edildiği için alınan ve üye devletleri KKTC’yi tanımamaya veya diplomatik ilişki kurmamaya çağıran Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararları var… Belki de 40 yıl daha var olacaklar.

Kıbrıs Rum tarafı, bu kararları ambargoya dönüştürmek için uğraşıp duruyor. Belli başarılar elde ettiği gibi başarısızlıkları da var… 40 yıl daha uğraşıp duracaklar!

Kıbrıs Türk Federe Devleti (KTFD) olarak yapabileceğimiz ama yapmadığımız çok şey vardı. 40 yıl önce KTFD yerine KKTC olduk ama yapabileceklerimizin çoğunu hala daha yapamadık; yapmadık! Bir 40 yıl daha yapmazsak kim ne diyecek?

“Devlet” dediğiniz şey, insan topluluklarının gelişmiş bir örgütlenme biçimidir. Eskiden klan vardı; klanlar birleşince aşiret olurdu. “Biz aşiret miyiz?” diye yakınmamak için devlet kurduk ama bir aşiret reisinin tek başına verebileceği hizmetlerden bile yoksun olduğumuz günler de yaşıyoruz. 40 yıl ne ki? Bir 40 yıl daha böylece yaşayabiliriz!

Oysa ister aşiret denilsin, isterse devlet… Bu örgütlenmelerin belli amaçları vardır: İnsanların tek başına kaldıkları zaman elde edemeyecekleri hizmetleri, bu örgütler üretmek zorundadır. Güvenlik, sosyal dayanışma, üzerinde yaşanan bölgenin alt yapısının güçlendirilmesi, doğal afetlere karşı hazırlık ve mücadele… Bunlar gibi şeyleri tek başımıza elde edemeyiz; birleşerek bir sistem altında çalışmamız gerekir.

KKTC böyle bir “devlet” midir?

Bu soruya içtenlikle yanıt ararsanız, Kıbrıslı Türklerin, KKTC’den önce de kendi güvenliklerini sağlamak için örgütlenmiş olduklarını; diğer ortak hizmetler için de belli altyapılar kurduklarını görebilirsiniz. KKTC, yoktan var edilmiş bir şey değildir. Var olanın geliştirilmiş şeklidir ama bugün ihtiyaç duyulan hizmetleri sağlayabilme yeteneğinden oldukça uzaktadır.

“KKTC bir devlet midir?” sorusuna içtenlikle yanıt verirseniz, KKTC’nin güvenlik başta olmak üzere bu hizmetlerin hiçbirini sağlamaya yeterli olmadığını da görebilirsiniz. KKTC, Kıbrıslı Türklerin ihtiyaç duyduğu ortak hizmetleri karşılayabilecek durumda değildir.

Kuruluşundan bu yana 40 yıl geçti ama KKTC “başarılı bir devlet” olamadı. Başarısızlığını “tanınmamışlık” arkasına gizlemeye çalışan “devletimsi bir örgüt” olduğunu söylemek en doğrusu olacaktır.

40 yıl sonra, hala daha “KKTC nedir?” diye tartışmak istemiyorsak “devlet” olmanın ve devlet olarak kabul edilmenin gereklerini yerine getirmeye yoğunlaşmak gerekiyor.

“Devletmiş gibi” davranmayacaksınız; “devlet” olacaksınız ki sizinle ilgili olumlu ve olumsuz bir hesabı olanlar da size “devlet” gibi davransın.

Yoksa 40 yılın geçtiği gibi, bir 40 yıl daha geçer!

Ne olacak ki zaten?

KTFD’nin geçtiği gibi KKTC de geçer… KKTC gider, KTD gelir!

Nasıl olmasa, yıllar da geçer!

The post NE OLACAK? 40 YIL GEÇTİĞİ GİBİ 40 DAHA GEÇER! first appeared on Ve Kıbrıs.

Cumhurbaşkanı Tatar, konu ile ilgili açıklamasında TDT ile ilişkilerimizi özetlemiş ve “Tüm bu gelişmeleri müteakip, on yıllardır devam eden Rum zihniyeti teyakkuza geçmiş, Avrupa Birliği de dahil olmak üzere haksız ve hukuksuz şekilde üye oldukları tüm uluslararası örgütler ve ülkeler nezdinde KKTC’ye uygulanan izolasyonda milim iyileşme olmaması adına canla başla verdikleri uğraşın dozunu arttırmışlardır.

Rum liderliğinin bu kötü niyetli siyaseti, Türk Devletleri Teşkilatı’na üye devletler nezdinde de, tehdit de dahil olmak üzere, çeşitli çevreleri kullanma vasıtasıyla yoğun şekilde devam etmektedir. ‘Türk Devri’ temasıyla düzenlenen bu yılki zirveye bu nedenlerden dolayı katılım gösteremedik” demiştir.

Benim bundan anladığım, Kıbrıs adına AB üyeliği devam ettiği sürece Rum tarafının elinde güçlü bir ‘baskı mekanizması’ olacağıdır. AB yetkililerinin Orta Asya’nın beş devletine “seçiminizi doğru yapmalısınız” şeklinde uyarı yapmış olduğu da kısa süre önce basına yansımıştı zaten. Aslında bütün bunların ‘biliniyor olması’ da gerekirdi. Bunlar bizi çevreleyen siyasi gerçeklerdir.

Rum tarafının ‘kötü niyeti’ denilen şeyin ise, “KKTC’nin Türk devletleri tarafından olduğu gibi başka herhangi bir devlet tarafından tanınmasını önlemek” olduğunu zannediyorum. Rumlar bu ‘niyet’ ile çalışıyorlar ve biz de buna ‘kötü’ diyoruz. Kıbrıslı Türkler için kötü; Rumlar için “iyi”…

Belki de Rumlar bize değil; kendilerine çalışıyorlar! Ama benim bildiğime göre bu dünyada herkes kendine çalışıyor.

Bu durumda aklımıza başka bir soru gelmesi gerekiyor: Bu kötü niyetli çalışmaları nasıl aşacağız? Bizim KKTC’nin tanınması gibi bir hedefimiz varsa, bu hedefe ulaşmak için BİZ ne yapacağız?

Bu sorunun yanıtını, bu hedefi katı bir şekilde gündemimizde tutanların vermesi gerekiyor herhalde. Önümüze erişilemez bir hedef koymadıklarını onların kanıtlaması gerekir.

Rum tarafının “kötü niyetli” çalışmalarını nasıl engelleyeceğiz? Bu kötü niyetli çalışmalar devam etse bile KKTC’yi tanıtmamız veya diğer hedeflerimize ulaşmamız nasıl mümkün olabilecek?

Cumhurbaşkanı Tatar, “çıktığımız bu yoldan caymayacağız” da diyor ve kararlılık gösteriyor. Caymayalım ama hedefe nasıl gideceğimizi planlamakta da yarar var.

Belki de devletimizi tanımalarını Rumlardan istemek en kestirme yol olacak!

The post TANINMAYI DA RUMLARDAN İSTEYECEK DURUMA GELDİK first appeared on Ve Kıbrıs.

Hiçbir şeyin değişmeden duramayacağını da biliyoruz ama… Bugünkü siyasi durum devam etse bile toplum yapıları, ekonomik durumlar ve kültür değişmeye devam edecektir. Uluslararası durum da değişecektir tabii… Bu siyasi durum devam ederken yapacaklarımızla biz de değişimi etkileyebiliriz… Sonuç olarak Kıbrıs Türk halkının güvenliği ve refahı hedefleniyorsa, bugünkü siyasi durumda bile yapılabilecek şeyler vardır. Doğru yönde ve etkili yöntemlerle çalışırsak siyasi durum bizim lehimize gelişmeler gösterebilir ve bizi arzuladığımız tarz bir çözüme yakınlaştırabilir.

Siyasi durum değişmeden yapılması gerekenlerden biri, dünya devletleri ve halkları ile “olumlu ilişkiler” geliştirmeye çalışmaktır. Kimseyi tehdit etmeden, kendimizin olduğu kadar başkalarının da güvenlik ve refahına önem vererek kuracağımız ilişkiler, bu “olumluluğu” sağlayacaktır.

Ortada Güvenlik Konseyi kararları gibi bugünkü dünyada geçerliliği sorgulanamayacak ilkeler varken “iki devletliliği tanımanız gerekir” diye ortaya çıkmayacak ve devletleri adına yetki kullananları kendinizden uzaklaştırmayacaksınız. Zamanın BM Genel Sekreteri Kıbrıs Türk halkına izolasyonların kaldırılması çağrısı yaptığına göre ambargolar birinci hedefiniz olmaya devam edecektir. Avrupa Birliği, Kıbrıslı Türklere Yeşilhat Tüzüğü ve Mali Yardım Tüzüğü diye tüzüklerle yardım yapmayı kabullendiğine ve zamanın AB Genişleme Komiseri Kuzey Kıbrıs limanları ticarete kapalı değildir diye fetva verdiğine göre bu olanakları genişletmeye; KKTC tanınmasa bile ticari faaliyetleri çeşitlendirmeye bakacaksınız. Yetki gerekirse, bu işler için gerekli yetkileri talep edeceksiniz. Tayvan başta olmak üzere diğer tanınmamış de facto devletlerden örnekler verecek, diplomatik faaliyetlerinizi buna göre yürüteceksiniz.

Bu yetmez ama! Demokratik bir düzen kuracak, Kıbrıs Türk halkının iradesini yansıttığınıza dair en ufak bir kusuru kabullenmeyeceksiniz. Demokrasinizin ve toplumsal birliğinizin üzerine toz değdirmeyeceksiniz. Her yapacağınız işi iktidar, muhalefet ve diğer toplumsal güçler ile paylaşarak yapacak, iktidarınızın tercihine itirazlar olsa bile farklılıkların ayrıntıda kalmasını sağlayacaksınız.

Bu da yetmez! Verimli ve adaletli bir ekonomik hayat inşa edeceksiniz… Herkes çalışmasının karşılığını alacak. Yolsuzluklar ve rüşvetler ile anılmayacaksınız. Yeterli gelire ulaşamasanız bile adaletli paylaşımınızla övünebileceksiniz. Gençleriniz bu adada yaşamanın kendileri için bir şans olduğunu düşünecekler; fiziki ve fikri kaynaklarını bu adadaki yaşamı geliştirerek mutlu olmak düşüyle harcayacaklar.

Bunların bir bütün olduğunu da unutmayacaksınız. Ne kadar demokratik olursanız o kadar saygı görürsünüz… Dünya ile ne kadar iyi ilişki kurarsanız, ancak o kadar demokratik olabilirsiniz. Ekonominiz iyi işlerse demokrasiniz; demokrasiniz iyi çalışırsa ekonomininiz olumlu yönde etkilenir. Hem tavuk yumurtadan çıkar; hem de yumurta tavuktan!

Bunu başarabilirseniz eninde sonunda TANINIRSINIZ! Bir devlet olarak değil belki ama, “saygın bir topluluk” olarak bilinir ve dünyanın çeşitli yerlerinde dostlarınız ve sempatizanlarınız birikir.

Bu duruma gelmiş bir halka kimse, “gel seni ben idare edeyim” diyemez. Muhatabınız ya “birlikte yönetmeye” ya da “ayrı ayrı yönetmeye” razı olacaktır. Eğer saygınlığınız ve gücünüz artarsa, adada umduğunuz gibi bir çözüm olması ihtimalini de güçlendirmiş olursunuz.

Zor iş biliyorum ama federasyon veya iki devlet istemek yetmez! İstediğinize ulaşabilmeniz olasılığını güçlendirecek bir yol inşa etmeniz gerekir. Bu yolu inşa etmek için hem federasyoncuların hem iki devletçilerin yapması gerekenler aynı şeylerdir: Dünya siyasetine yön verenler ile biraz daha uyum ve daha iyi bir yönetim… En azından şimdilik bu böyledir!

The post O OLMAZ; BU OLMAZ! PEKİ, NE OLMALI? first appeared on Ve Kıbrıs.

Bu ifadeyi, “Kıbrıs’ta bir anlaşma olmayacak” şeklinde okumak sanırım daha anlamlı olur! Rum tarafı iki devlet temelli bir anlaşma olmayacağını tekrarlayıp duruyor. Hristodulidis bunu BM kürsüsünden de söyledi. Bugünkü uluslararası durum, onlara istemedikleri bir şeyi kabul etmeme rahatlığını da veriyor zaten. Demek ki “bir anlaşma” olmayacak!

Türk tarafı iki devletli anlaşma isteği bir yana, bu istek peşinen kabul edilmezse müzakere bile yapmayacağını da söylüyor. Tatar kürsüye çıkamasa bile Erdoğan bu politikayı BM kürsüsünden duyuruyor. Tatar, her bulduğu fırsatta aynı şeyi tekrarlıyor.

Demek ki bizi, uzun ve hatta “ucu belli olmayan” zorlu bir maraton bekliyor! Umutsuz, soluksuz devamlı bir koşu!

Bu koşuda yanımızda sadece Türkiye olacak. Güvenliğimizi sağlayacak ve para verecek. Uluslararası alanda, “KKTC’yi tanıyın” çağrısı yapıp duracak.

BM Güvenlik Konseyi kendi kararlarını çiğnetmek istemeyeceği için BM koridorlardaki ve uluslararası alandaki görünürlüğümüz, geçen hafta tanıklık ettiğimiz gibi giderek azalacak. Dünyaya tek başına şekil verme kapasitesi olan Amerika Birleşik Devletleri, yüzümüze bile bakmayacak. ABD’nin başlıca rakibi gibi görünen Çin ve Rusya, kendi çözümlerini dayatma gücüne sahip değiller; onlara yanaşmak da “iki devletli çözümü” sağlamayacak. Rusya, Kuzey’de “iş takip ofisi” açmak için bile Rum yönetiminden izin almaya çalışıyor. Avrupa Birliği zaten Rum tarafının kontrolünde… İngiltere dengecidir ama prensiplerinden ayrıldığı görülmemiştir.

Bize Türk devletlerinin kaldığını düşünüyorduk ama geçen haftaki gelişmeler o konuda da fazla umutlu olmamak gerektiğini açıkça gösterdi. Türk Devletleri Teşkilatı’na “gözlemci” olup olmadığımızı bile netleştiremedik. Türk devletleri, kendi ilişkilerini geliştirme olanağını KKTC’yi tanıma uğruna feda etmeyecek.

Varsa yoksa Türkiye! Türkiye’nin desteği ile ayakta kalmaya ve Rum tarafının “iki devletli çözümü” kabul etmesini beklemekten başka çare görünmüyor!

Maraton zor olacak! Bu tutumun KKTC’ye de yansımaları olacak. Gençler iş ve daha umutlu bir gelecek görmek isteyecek ama göremeyecek… Aileler çocuklarının geleceğini nasıl kurgulayacaklarını bilemeyecek.

Kamu düzenini devam ettirebilmek için kaynak temin etmek sorunu aşılabilse bile bu uzun maratonda her gün yeni çatışmalar yaşanacak: “Türk müsünüz, Kıbrıslı mısınız?” tartışması bitmeyecek; tam tersine işin içine bir Müslümanlık tartışması girecek. Hangi kitaplar okutulacak, hangileri yasaklanacak? Giderek derinleşen kültürel çatışmalar ortak bir potada eritilemeyecek.

Bu maraton gerçekten zorlu olacak! Korkarım ki sonuçta olacaklardan hesap veren de bulunmayacak!

The post ANLAŞMA OLMAYACAK; GİDEBİLDİĞİ KADAR GİDECEK! first appeared on Ve Kıbrıs.

AKSA ile sözleşme imzalanmış… Burada üretemediğimiz elektriği Türkiye’den kablo ile getireceğiz… Kimimiz, “Neden AKSA? İhale yapsalardı” diyor. Kimisi, “Kabloya ne gerek var? Memleketin kodamanları ortak olsun, LNG santralı kursun” diye yanıt veriyor.

Tartışma, “Elektrik yok, elektrik! Gelsin de nasıl gelirse gelsin!” şekline dönüşüyor tabii. Biraz öteden yeni bir ses, tartışmaya yeni bir şekil veriyor: “İstemeyen almasın ve kullanmasın!”

Elektrik sorunu ile ilgili raporlar hazırlandı; forumlar düzenlendi… İhale yasası değiştirilirken Başbakan meclis kürsüsüne çıkarak bu değişikliğin AKSA ile ilgili olmadığını ve birden fazla şirket ile görüşüleceğini iddia etti. Sonunda iki günün içinde önce bir devletlerarası protokol, sonra KIB-TEK ile AKSA arasında bir sözleşme imzalandı. İmzalandı ama Kıbrıs Türk halkı adına bu süreci takip etmesi gereken basın mensupları veya muhalefet partilerinin hiçbiri bu belgelere henüz daha ulaşamadı.

Bu işleri yönetenler artık büyük beceri kazandılar zaten… Ercan’ın yedi yıl gecikmeli açılışı ile AKSA ile sözleşme imzalamayı aynı güne denk getirdiler. Zaten sıcak da var… Her şey harala-gürele içinde bitti gitti!

Bu harala-gürelenin bir parçası da Ercan Havaalanı’nın yeni tesislerinin açılışıydı. 2021 yılında imzalanan sözleşmeye göre dört yılda yani 2016’da bitmesi gereken yeni havaalanının açılışı böylece, yedi yıl gecikmeli olarak gerçekleşmiş oldu.

Eskisinin 6 katı büyüklüğünde terminal binası yapmışız… 10 milyon yolcuya hizmet verecekmişiz. Ercan’ı kullanan yolcuların sayısı toplam olarak 2 milyon kadardır sanırım. Yakında 10 milyona çıkacakmışız gibi konuşulması insanın aklı ile dalga geçmek gibi bir şey oluyor.

Ortada bir sözleşme var ama bu sözleşmenin ne denli uygulandığı bile konuşulamıyor. Devlet bu alanın yapılması için ne kadarlık bir gelirden vazgeçti? Bilmiyoruz. Teknik yetersizlikler var deniliyor ama ne zaman düzeltilebilecek öngöremiyoruz. Elektrik yetersiz ve havalandırma çalışmıyor ama hesap soran yok.

Bu kadar gecikmeden sonra açılacak havaalanı bu mu olmalıydı? Biz bu soruya yanıt ararken yetkililerimiz bütün bu yatırımların “KKTC’nin ne denli güçlü bir devlet” olduğunu kanıtladığını bile söyleyebiliyorlar.

Anayasal haklar çiğneniyor. Demokratik gelenekler yok sayılıyor. Yasa veya hukuk hak getire ama “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, bir devletin ihtiyaç duyduğu tüm kurumlar ve her gün gelişen alt yapısıyla, dünyanın saygın devletleri arasında hak ettiği yeri alma yolunda emin adımlarla ilerlemektedir.”

“Hayata geçirdiğimiz su ve gerçekleştireceğimiz elektrik projemiz gibi, açılışını yaptığımız yeni havalimanı projemizle Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti olarak tüm dünyaya açıkça ‘Biz bir devlet olarak varız, buradayız ve dünya devletleri ailesine üye olmaya hazırız’ diye haykırmaktayız.”

İstemezseniz almayınız! Bu devleti de kullanmak zorunda değilsiniz zaten; kullanmayınız! Meclisine aday olmayınız. Ercan gibi gecikmeli de olsa bitirilecek olsa sarayda oturmaya da talip olmayınız. Böylece sizden de kurtulmuş olurlar; olur biter!

Türkiye’den gelen suyu ve gelecek olan elektriği de kullanmayabilirsiniz! Ercan’dan da uçmayınız! Ne haliniz varsa görün! Beşparmak’ta bir mağarada yaşamaya da çalışmayın ama… Onası KKTC’nin egemenliğinde!

Ne kadar ilginç, değil mi? KKTC gerçekten “ilginç bir devlettir”! Yakında bu şekilde tanınmayı beklemektedir.

The post İSTEMEZSEN ALMA; KULLANMA! ERCAN’DAN DA UÇMA! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bu sözleşmeye göre, yeni inşaat 4 yıl içinde tamamlanacak; bu dört yıl boyunca devlet ile gelir paylaşımı yapılmayacak, inşaatın tamamlanmasından sonra havaalanı gelirlerinin %47,8’i devlete aktarılacaktı. Çok büyük bir oran… Türkiye’nin önde gelen havaalanı işletmecisi TAV %15 dolaylarında gelirden pay önerirken, hiçbir referansı olmayan T&T’nin böyle bir oran önermesi daha o zamandan işin içinde bir “bit yeniği” olduğunu anlatmaya yetiyordu aslında.

Şimdi tarih, Temmuz 2023 oldu. Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan, son KKTC ziyaretinde 20 Temmuz törenleri için adaya geleceğinde bu havaalanını kullanacağını ilan etti. Erdoğan gelecek diye ve ille de bu havaalanı pistini ve tesislerini kullanacak diye hummalı bir çalışma yapılıyor.

Bu arada alanın eksiklikleri de meydana çıkıyor: Polis ve gümrük için alan ayrılmamış, unutulmuş! Elektrik bağlanmamış, geçici elektrik kullanılıyor. Dünkü bir açıklamadan anlıyoruz ki meteoroloji sistemleri de geçiciymiş… Her gün yeni bir şey öğreniyoruz. Bu arada yüklenici firmanın devlete olan borçları erteleniyor, yeni vergi muafiyetleri sağlanıyor. 2016 yılı sonunda devreye girmesi gereken havaalanının tamamlaması için T&T patronu Emrullah Turanlı’nın önünde bir tek “takla atılmadığı” kaldı!

Bu arada, bizim halen daha kullanmakta olduğumuz Ercan’da tuvaletler leş gibi; havalandırma doğru dürüst çalışmıyor. Paralar toplanacak, yeni pist ve terminal yapılacak diye “eski” Ercan’a tek bir çivi bile çakılmıyor. Yolcular perişan, imajımız yerlerde sürünüyor.

Başbakan Üstel’in son Ankara ziyaretinin esas gündemi de buydu. Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan, yeni Ercan’a inemeyecekse 20 Temmuz’da adaya gelmeyecek. Erdoğan gelmezse, kimse hesabını veremeyecek! Bu nedenle Türkiye Cumhurbaşkanı Yardımcısı, KKTC Başbakanı ve bakanları ile Türkiye Ulaştırma Bakanı, alanın açılması ve Erdoğan’ın sorunsuz bir şekilde kullanımına sunulması için yapılması gerekenleri görüşmek üzere toplandılar…

BU arada 2012 yılında imzalanmış olan sözleşmenin neden uygulanmadığını halka açıklamakla yükümlü olan başbakan ve bakanlarımız, eleştiricilere laf yetiştirmekle uğraşıyorlar. Eleştirenler yeni bir havaalanı istemiyor ama onlar ille de ve büyük bir mücadele ile bu alanı bize kazandıracaklarmış gibi bir algı oluştu.

Hikaye bu! Bu hikaye bize, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin taraf olduğu ve kendi toprakları üzerinde yeni bir havaalanı yapılmasını öngören bir sözleşmeyi uygulatamaya YETERLİ VE YETKİLİ OLAMADIĞINI da anlatmış oldu.

Hukuk profesörleri çok daha iyisini bilirler ama biz de “devlet” denilen oluşumların nasıl bir şey olduğunu az veya çok biliyoruz. Sadece bu hikaye bile ortada bir “devlet” olmadığını anlamak için yeterlidir. Olmayan bir devletin başkaları tarafından muhatap alınmasının ve tanınmasının mümkün olmayacağını da yeterince açıktır. Bu hikayedeki olumsuzlukları düzeltmek, sorumlulardan hesap sormak, KKTC’nin ve KKTC halkının çıkarlarını korumak “devlet” denilen ve tanınması talep edilen mekanizmanın başında oturan kişilerin birincil görevi olduğu halde bu olaydan yeni bir “kahramanlık destanı” üretilmeye çalışılmakta olması da anlamlıdır: Bunların “devlet” ve “tanıtma, tanınma” söylemi, sadece ve sadece, makamlarını korumak için kullandıkları bir araçtır. Kimsenin böyle bir devleti tanımaya ihtiyacı yoktur ve olmayacaktır!

The post ERCAN’IN HİKAYESİ, NE OLDUĞUMUZU ANLATIYOR ZATEN! first appeared on Ve Kıbrıs.

The post ÇAVUŞOĞLU, TANINMA İÇİN BM’Yİ ADRES GÖSTERDİ first appeared on Ve Kıbrıs.

Kıbrıslı Rum lider ve arkadaşları da Amerika’dadırlar… Onlar da kendi işlerini yapmaya çalışıyorlar. Anastasiadis, son olarak Irak Cumhurbaşkanı Behram Salih ile görüştü. Ona Kıbrıs sorunundaki tutumlarının yanısıra, bölgesel sorunlar hakkındaki görüşlerini de anlattı. Anastasiadis ile Salih, Irak’ın “üçlü işbirliği” denilen ancak artık çok taraflı olmaya doğru ilerleyen sisteme katılmasını da görüşmüşler.

“Üçlü işbirliği” denilen şey, Yunanistan, Rum tarafı ve Mısır arasında Türkiye’ye karşı geliştirilen bir süreçti. Sonra buna Ürdün de katıldı. İsrail ile de ikinci bir “üçlü işbirliği” oluşturuldu. Şimdi başka ülkeler de bu işbirliklerine dahil olmaya çalışıyorlar.

Sabırla anlatılmaya çalışılan iki devletli çözüm ile üçlü işbirliklerini geliştirme çabalarının arasındaki temel fark, başkalarının da işe yarayıp yaramadıklarıdır. Üçlü işbirlikleri, katılımcı devletlerin bazı sorunlarını çözmeye yardımcı oluyor. Rum tarafı ve Yunanistan, diğer bölge devletlerinin Avrupa Birliği ile ilişkilerinin gelişmesinde öncü rolü oynamaya ve bunu onlara pazarlamaya çalışıyorlar. Al gülüm; ver gülüm!

Peki biz ne vaat ediyoruz? Hiç!

Kendimiz için “adalet ve devlet” talep ediyoruz ama muhataplarımızın yaşamını kolaylaştıracak, sorunlarının çözümüne yardımcı olacak hiçbir şey sunamıyoruz.

SUNACAK NEYİMİZ VAR?

Uluslararası ilişkiler, insanlar arasındaki ilişkilerden daha acımasızdır. İnsanlar arasındaki ilişkilerde dostluklar, akrabalıklar rol oynayabilir; aramızdaki ilişkilerde sevgi ve nefretin de özel bir önemi vardır. Uluslararası ilişkiler ise sadece ve sadece çıkara dayalıdır. Sen beni kolla; ben de seni!

Bugünkü durumda Türkiye’nin çevre ülkeleri ile çatışmaları artmıştır. Rum-Yunan tarafının ise Avrupa Birliği üyeliğinin yanısıra istikrarlı bir yönetime sahip olmaktan kaynaklanan avantajları vardır. Kıbrıs Rum tarafı, enikonu çalışan bir devlet mekanizmasına sahiptir. Üç-beş kişiyle bile olsa askeri tatbikatlara katılmakta, yangın söndürmeye koşmakta, ortak projelerde yer almaktadır. “Verecek şeyleri” vardır.

Kaldı ki, başka devletlere sunduğu şeylerden önce kendi halkına verdiği hizmetler ile bölgesel ve küresel yaşama katkıda bulunmaktadır. Ekonomik krizler yaşamış ama atlatmasını bilmiştir. Enerji krizi yaşadılar; bedelini kendileri ödediler.

Bir de kendimize bakalım…

“Tanınmış bir devlet” olsaydık ne değişecekti? Başkalarına sunacak şeylerimiz mi olacaktı; yoksa Türkiye dışından da borç veya kredi mi alacaktık?

Anlaşılan odur ki, bizim istemimiz, “bizi tanıyın ki yükümüz sadece Türkiye’nin omuzlarına kalmasın” istemidir.

Olmaz! Bu şekilde uluslararası bir aktör olamazsınız.

İŞE YARAMAZ DEVLET!

Kaldı ki KKTC devleti, sadece uluslararası aktörler açısından değil; kendi yurttaşları açısından da fonksiyonsuzdur; bir işe yaramamaktadır!

Hergün yazılıp söyleniyor: Orta eğitimi bile başamadık; 1960’lardan daha gerideyiz. Sağlıkta da öyle. Küçük ölçekli doğal afetlerle bile başa çıkamıyoruz. Yaşlılarımıza bakamıyor; gençleri koruyamıyoruz. Ada’nın Kuzeyi bir kaçakçılık merkezine dönüştü; asayişi sağlayamıyoruz! Çalışmadan kazanma peşine düştük; ekonomi denince bunu anlıyoruz!

Bütün bunlar tanınma ile mi değişecek? Tanınınca herşey düzelecek mi?

Devlet dediğimiz şey; öncelikle yurttaşlarına, daha genelde ise dünya sistemine belli hizmetler sunan bir mekanizmadır.

Biz ne sunuyoruz ki tanınma istiyoruz?

Tanınma istemeden önce bu soruyu kendi kendimize de olsa yanıtlamaya çalışmamız gerekmektedir. Sunduklarımızın pazarlaması için New York veya Brüksel’de dolaşmaya çıkmak varsın sonraya kalsın…

The post DEVLETİ LEFKOŞA’DA ARAMAK EN DOĞRUSU OLACAK! first appeared on Ve Kıbrıs.