Bayramda İstanbul’a tatil için gelen eski iki dost ile yine böyle bir tecrübem oldu.

Muhabbetin sonuna geliyorduk ki “yahu bu işte bir tuhaflık var” dedim.

Artık UBP’lisi de neredeyse T.C. devletini temsil edenler ile olan ilişkimizden başlayarak muhalefet ile ayni şeyi söylüyor. Ayırt et edebilirsen.

Hani ayıptır söylemesi karşındakine “sen eşeksin” desen. Cevap olarak “evet istersen anırayım” dese nasıl olur?

Laf kalır mı söylenecek.

UBP’lisi de artık büyük ölçüde kendi kurdukları düzenden illallah etmiş.

Sen ne söylesen manevi mirasa sahip çıkmak marifetmiş gibi soy sop yıllardır UBP’yi desteklemiş olanlar da az bile söyledin diye ekleme yapıyorlar. Söylediğini tamamlıyorlar.

İyi taktik ama. Konu kendiliğinden kapanıyor. Dilek ve temennilere geçiyorsun.

Aksiyon ve sonuç yok. Çıkış yolu yok. Umut da yok. Bir yerde tüm yaşananların, sebebiyle birlikte özeti de bu değil mi? Her konunun çözümsüz olduğu kanımıza işlemiş. Bizi biz yapan öğelerin aslında kayıp gittiğinin farkında bile değiliz.

Tartışacak konu çok da aksi görüş söylenecek kaç tane konu kaldı?

Hısım akraba, komşu fark etmeksizin siyasi çekişmelerle alevlenen o tatlı siyasi polemikler eksik mi kalacak diye aldı beni gailesi! Gitti mi bizi biz yapan bir gelenek daha.

“Bıktık be bu İstanbul’un keşmekeşinden adaya geri dönüş yapsak mı” diye hafif yollu geyik yapacak oldum, “otur oturduğun yerde, artık yaz kış elektrik kesilir. Kamera şakası mı bu söyle de kameraya el sallayalım” diye cevap verdiler.

Şimdi söyleniyorlar ama ses çıkarmayıp senenin başında verdikleri oylarla külliyenin yapımı bile bir yerde meşrulaşmış olmadı mı? Külliye mevzusu tartışmaya açık bir ihtiyaca yönelik bir inşaat projesi olmasının ötesinde birçok şeyi içinde barındıran bir sembol olduğunu idrak edemediler. En basitinden teşekkür edip şu an hem kuzeyde hem de Anadolu’da kaynak bekleyen çok daha acil konular var diyemediler.

Temsil ettiği ile sembol olan güncel başka bir konu daha var.

Yaz, kış elektrik kesintileri normalleşti. Kaynağı, kalitesi, nasıl alındığı belli olmayan yakıt ile bir yerde devlet ayakta tutulmaya çalışılıyor. Taşıma su ile değirmeni çevirme misali bir “mücadele” ile devlet daha ne kadar ayakta kalır? Baştan sona bu yakıt tedariği konusunu devleti ayakta tutmak ile ilişkilendirmeden düşünmek elde değil.

Kişileri “Rumcu” olmakla suçlama hala canlı ama… Hatta çok geçmişe gitmeye gerek yok yakın geçmişte yaşattığı tüm rezilliklere rağmen UBP’de ısrar etmenin hala daha tek sebebi bu.

“Vatanseverlerin” başka “çeyizi” yok.

Diğer taraftan da ellerine yönetme fırsatı geçtiğinde olduğu gibi beceriksiz “vatan hainleri” de memleketi bir türlü “satamadı” gitti.

Bu demode ‘’çeyizi’’ ve kısır döngüyü bu toplum artık yer mi?

Sanırım korkulan ve endişe edilen de bu.

2004’te Kıbrıslı Türkler rahmetli Denktaş’a rağmen Annan planına %65 ile evet dediydi ya. “Bu Kıbrıslı Türkler Denktaş’ı bile dinlemedi bizi dinlerler mi” düşüncesi Ankara’daki siyasi iradenin bugünkü paydaşları için adı konmamış esas risk haline geldi.

Kıbrıs Türkünün, İngiliz ve kısa süren Cumhuriyet döneminde farklı kimlik öğeleri geliştirmesi ve AB değerlerini kendi yaşam tarzına, laiklik ve demokrasi anlayışına yakın görüp her şeye rağmen partiler üstü bir şekilde canlı tutması biz dışardakilerin adada olup biten ile ilgili anlamadığı birçok şeyi açıklıyor. Devlet aklıyla uyuşmayan açıklamaya muhtaç birçok gelişmeyi ve daha da nelerin olabileceğine de ışık tutuyor.

Yarın bıraktığımız yerden siyaseten yapılması gerekeni irdeleyeceğiz.

The post “BU İŞTE BİR TUHAFLIK VAR!” first appeared on Ve Kıbrıs.

Planın içinde ayakları yere sağlam basan varsayımlara dayalı rakam, zaman çizelgesi, insan ve yol haritası olur. Eylem planında maddi, teknik bilgi ve beşerî kaynak ihtiyacı ve gerekli görülüyorsa hukuki düzenlemelerin adı konmuş olur diye de tanımlamıştık.

Beylik, içi boş laflarla değil bu unsurlar üzerinden plan önce seçim sürecinde kamuoyuna ve destek talebimiz olacaksa, tek dert dinleme kapımız olan T.C yetkililerine anlatılır. Alınan geri bildirimlerle bütçe açığı ve pahalılıkla mücadele planları nihai haline siyasi risk alarak böyle bir süreçten geçirilerek getirilir.  

Eylem planını inandırıcı kılan unsurlar ve süreç bunlardır diye eklemiştik.

Seçimlerde bir tepki verildi. Meclisin neredeyse yarısı değişti ama seçim döneminde bütçe açığı ve pahalılıkla mücadele ile ilgili tasvir ettiğim unsurlar üzerinden benzeri bir süreç yaşadığımızı hissetiniz mi?

Seçim sürecinde büyük bir pahalılığın ve yoksullaşmanın geliyor olduğu, bunu bütçedeki açık çerçevesini de ortaya koyup partilerin hesapları ve ne yapacakları sorgulanabilirdi. Yapılmadı. Hatta kıyısından bile geçilmedi.

Seçim döneminde hissetmediğimizin şimdi eksikliğini hissediyoruz ve yalnızca siyasete yükleniyoruz. Bu doğru olmakla beraber eksiktir.

Anlatayım.

Ekonomik gerçekleri ertelemek mümkün ama kaçmak mümkün değildir. Kaçmayı başardıkça! yakalandığında yediğin tokat çok daha büyük olur.

Asli görevleri olmasına rağmen siyasi parti liderleri ve meclise girmeye hevesli olanlar seçim sonrasında hemen ortaya çıkacağı doğacak gün kadar belli olan ekonomik gerçeği bütçe gerçekleri çerçevesinde konuşmaktan kaçtılar.

Kaçan ve kaçınanlar yalnızca siyasetçi değildi ama.

Yazılı ve sözlü basın da önüne kamu bütçesini alıp parti liderlerini tabiri caizse imtihan edercesine ne önerdikleri üzerinden sorgulayıp zorlamadı.

Siyasetçilere stüdyoya gelen iyi birer misafir muamelesi yapmakla yetindiler. Çanak sorularla, “sahada durum nasıl” diye sormanın ötesine geçemediler.

Seçime yönelik yapılan programlarda ne siyasetçinin ne de medyanın kamu bütçe parametreleri içinde herhangi bir çözüm önerisini gündemin ortasına oturtmak için bir çaba harcadığını gören oldu mu?

Kamu maliyesinin ana kalemlerini ekrana koyup gider ve gelir kalemlerini tartışılacağı bir gündemin yaratılmasına zemin oluşturdular mı?  

Akıl sır ermez ama konuşulmadan anlaşmışçasına bunlar yapılmadı.

Siyaset ve medya bunu yapmadı. Peki seçmen en azından sosyal medyada ya da ayağına gelen siyasetçiye sorarak bunu gündem yaptı mı?

Seçmen olarak kaçımız seçim sürecinde yaklaşmakta olan yoksullaşmayı görüp sempati duyduğumuz partimizden başlayarak bütçe parametreleri içindeki dengesizliği ve bununla ilgili önerilerin ne olduğunu sorgulayarak üstümüze düşen görevi yaptı? Görev diyorum çünkü ortada ödenmesi gereken bir bedel var.

Şimdi bizim hakkını vererek seçimi de bahane ederek yapmadığımızı T.C. yetkilileri kamu bütçesini kalem kalem önümüze koyunca da hoşumuza gitmiyor yaygarayı koparıyoruz.

Bütçe açığı ve pahalılıkla mücadele planlarını demokrasinin parçası olan siyasi rekabet içinde ortaya koyup tartışamayan siyasetçiler ve buna ayak uyduran basın ve seçmen olduğu sürece, “zıpla” deyince “niye” diye sormak yerine “kaç metre” diye soran bir iktidarın ortaya çıkması normaldir.

Meclisin yarısını değiştirerek tepki verdiğimizi sandığımızda aslında değiştirsek de farkında olmadan ayni şekilde siyaset yapma zihniyetini seçiyoruz. Doğada olduğu gibi umutla gelen yeni ve temiz yağmur damlalarıyla değişimi değil farkında değiliz ama elbirliği ile aslında aşınmayı daha da derinleştiriyoruz. Bu bir değil iki değil. Bunun da artık yegâne sorumlusu siyaset değildir. Siyasetin ayrılmaz parçası olan basın ve seçmenin de ortaya çıkan genel tabloda sorumluluğu vardır.

Bunu toplum olarak anladığımız zaman hem siyaset hem de siyasete katılımdaki insan kalitesi artacak ve devletimizin kuruluşundaki mücadeleye yakışan çözüm üreten bir yönetim anlayışı siyasete iktidarı ve muhalefeti ile hâkim olacaktır. Yoksa gerisi hikayedir.

The post ORTAYA ÇIKAN TABLODA BASIN VE SEÇMENİN DE SORUMLULUĞU VARDIR first appeared on Ve Kıbrıs.

Seçmenlerin seçim yapabilmeleri için ortada bazı siyasi projeler olması gerekiyor. İlan edilmiş olsun veya olmasın…

Proje dediğimizin ille “Türkiye’den su getirme projesi” gibi olması da gerekmiyor… “Türkiye’nin bir alt yönetimi veya desteklediği bir devlet olarak sorunları Türkiye’ye çözdürmek” bir proje olabilir… “Kuzey Kıbrıs AB tarafından kendi toprağı olarak kabul edildiğine; göre allem edip, kallem edip AB’ye atlama” da bir siyasi projedir aslında.

Bence en iyi siyasi proje, kendi yaşam olanaklarımızı daha iyi değerlendirmek, stratejik önemimiz varsa bunu kullanarak uluslararası siyasette yer edinmekdir.

Cumhurbaşkanlığına aday olan siyasiler, söyleseler de söylemeseler de, böyle genel projelerin temsilcileri olarak karşımızdadırlar:

• Kimisi, “Türkiye’ye ama sadece Türkiye’ye güvenmemiz gerektiğini” anlatmaya çalışmaktadır. Salgına karşı mücadele etmek mi gerekiyor; yatın uyuyun, kötü bir şey olursa Türkiye imdadımıza yetişecektir! Denizlerde sorun varsa Türk Silahlı Kuvvetleri ve Türkiye Dışişleri Bakanlığı ilgilenmektedir zaten.
• Kimisi, “Türkiye’yi boş verin. Ne varsa bu Avrupa’da var” mesajın güçlendirecek şekilde Türkiye’nin denizlerde verdiği mücadeleye açıkça destek olmaktan kaçınmaktadır. Türkiye’nin değil, AB’nin alt yönetimi olmayı düşlemektedir. AB yapsın, biz yiyelim! 
• Kimisi, “Yönetmek lazım, yönetmek lazım” diye çırpınmaktadır!

KİM YENER?

Bütün bu mesajlar, aslında bir siyasi projenin ana hatlarını ortaya koymaktadır. Seçmenler, bu mesajları algıladıkları oranda ve algıladıkları şekle göre tepkilerini olumlu veya olumsuz olarak ortaya koyacaklardır.

Bazıları, Türkiye’nin kazanması için oy kullanacaktır: “Bana ne! Ben ne KKTC’ye güvenirim, ne de Rumların maşası haline gelmiş olan AB’ye. Ben oyunu Türkiye’nin istediği şekilde kullanacağım” der, gerisine karışmaz.

Bazıları Avrupa diyecektir: Rumların engellemelerine karşın Avrupa Birliği’nin eninde sonunda Kıbrıslı Türklere sahip çıkacağını hayal etmekte olmalıdırlar. “Türkiye’nin etki alanından çıkalım da ne olursa olsun” diyerek oy kullanabilir.

Şimdiki durumda, bu iki anlayışın bir kutuplaşma yaratmaya çalıştığına tanık oluyoruz. Bizi, bu iki kutuptan birinin etrafında toplaşmaya zorluyorlar.

BAŞKA BİR TEPKİ

Kutuplaştırma, kendi taraftarlarını bütünleştirmek için çok yararlıdır. Ama kendi taraftarlarınızı toplaştırırken, karşı tarafı da güçlendirirsiniz. Böyle bir kutuplaşma, adaylar için olduğu kadar toplumsal yaşam için de risklidir. Kutuplaşmanın tarafı olan kişiler birbirlerine selam bile vermemeye başlar. Toplaştıkları yerler farklılaşır. Birbirleri ile değil, kendi içlerinde ticaret yapmaya yönelirler; bir nevi dayanışma!

Bu gibi topluluklara, ‘toplum’ demek bile doğru değildir. Ortak tasalarını ve umutlarını da yitirdikleri ölçüde çatışmalar derinleşir. Sonuç parçalanmadır.

Ama BAŞKALARI da vardır. Bazıları vardır ki çok özgüvenlidirler. “Türkiye ile kader birliğimiz vardır. Ama idareyi tümüyle onlara bırakmamız gerekmez. Biz yönetebiliriz; desteklerse de memnun oluruz” diyerek ellerini taşının altına koymaya hazırdırlar. Hazır oldukları ölçüde başkalarını ikna etmek için de çalışır, dururlar!

BUNLAR BAŞKADIR! Başka bir tepki yaratarak, başka bir şey arayanların oylarına taliptirler.

Farklı adayların şahsında, farklı şekillerde izah edilse bile seçimlerde bu üç temel anlayış yarışmaktadır. 

Ve elbette seçmenin dediği olacaktır!

The post PROJELER BELLİ: TÜRKİYE Mİ, AB Mİ? first appeared on Ve Kıbrıs.