Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Türkiye’deki siyasi bir geçiş süreci içinde ilan edilmiştir. Buna öncülük eden Rauf R. Denktaş’ın böyle bir ilanının sivil hükümeti kurması beklenen Turgut Özal tarafından engelleneceğine inandığı söylenegelmiştir. Bu engellemeye takılmamak için kendi planlaması içinde gereğini yapmış, muhalefeti de baskı altına alarak KKTC ilanını gerçekleştirmiştir. Bu bir Denktaş eylemidir.

Denktaş’ın 1964’ten sonra adeta sürgün hayatı yaşadığı Ankara’dan Kıbrıs’a dönmek bir balıkçı teknesi ile adaya çıkmayı planlamış ve bunu da Türkiye hükümeti yetkililerinin bilgisi ve onayı dışında gerçekleşmiştir. Tarih Temmuz 1967’dir. Bu da bir Denktaş eylemidir.

Bizim değerlendirmelerimizden bağımsız olarak Denktaş, “kendini adadığı bir davaya” sahipti ve bunun için yapılmasını zorunlu gördüklerini Ankara’yı ikna ederek veya devre dışına iterek yapmayı daima gündeminde tutmuştur. Ortada bir inanç ve buna uygun eylemler vardı…

19 Ekim seçimleri sonrasında ortaya çıkan sonuç, Türkiye’deki kimi çevreler tarafından kabullenilemiyor. Bunların başında artık bir “sorun” olarak algılanması gereken Milliyetçi Hareket Partisi geliyor.

MHP, Kuzey Kıbrıs’ın Türkiye’ye ilhak edilmesini talep etti… Üstelik bu kararın KKTC Meclisi tarafından alınması gerektiğini ileri sürdü… Bunu da Türk milleti adına yapıyor üstelik!

MHP’yi de biliyoruz ve anlıyoruz. “Türk milliyetçiliğinin kalesi” dağılmak üzeredir. Birçok alternatifi ortaya çıkmıştır; zorluklar içindedir. Bu zorlukları ve bilinen kafa yapıları, Kıbrıs Buna karşın MHP sözcülerinin çıkışlarına yanıt vermekten kaçınan bizim “kahramanları” anlamak mümkün değildir. “Türk ordusu Kıbrıs Türklerini Rum ve Yunan mezaliminden siz evcilik oynar gibi devletçilik oynayasınız diye kurtarmamıştır” bile dediler ama bizim “milliyetçi kahramanlar” sadece seyrettiler.

Gördük ki bizim egemen devletçiler, “Biz evcilik oynamıyor; devlet yönetiyoruz” demekten bile kaçınıyorlar. “Ayrı devlet” tutumu bilinen bense, en azından Kıbrıs sorununa karşılıklı kabul edilecek bir çözüm bulunana kadar, KTFD olarak kalmasını tercih etmiş olmama karşın adı artık KKTC olan “gerçek ve işlevsel bir devletimiz” olsun istiyorum ve gereğini yapmaya da hazırım.

Gerçek ve işlevsel bir devlet olabilirsek, kimse bize “evcilik oynuyorsunuz” diyemeyecek ve kimse bizimle çözüm istermiş gibi yapıp dalgasını da geçemeyecek!

The post “DEVLETÇİLİK OYUNUNA” DEVAM EDECEK MİYİZ; ETMEYECEK MİYİZ? first appeared on Ve Kıbrıs.

Bakınız, kıstırıldığımız kutudan çıkabilmemiz için Türkiye’nin Güney Kıbrıs’ta büyükelçilik açmasını bile önerir hale geldik. Serdar Denktaş’ın bu yaklaşımını köşeye sıkıştırılmışlık olarak algılamıyorsak ne olarak algılayacağız?

1975 yılında birleşik bir Kıbrıs’ın “federe kanadı” olmak iddiası ile ilan ettiğimiz Kıbrıs Türk Federe Devleti’ni (KTFD) ortadan kaldırdık ve 1974 Barış Harekatının onuncu yılı bile olmadan, 1983’te, ayrı bir devlet (KKTC) ilan ettik. Bu ilanın nelere neden olabileceğini söyleyenler, “UDI” olarak tanımlanan bağımsızlık ilanına karşı çıkanlar vardı ama dinlemedik. UDI sonrasında alınan BM Güvenlik Konseyi kararları 40 yıl sonra bile karşımıza çıkıyor ama “biz nerede hata yaptık” diye sormaktan bile korkuyoruz!

Yaptıklarımızı yeniden gözden geçirmekten korkmak, etkili olmamızı önleyen başlıca zayıflığımızdır…

Tarih öğreticidir! Kendinizin de dahil veya taraf olduğunuz olayları tarafsız bir gözle, neden oldukları gelişmeleri değerlendirerek yeniden okursanız çok yararlı sonuçlara ulaşabilirsiniz. Bu iyi bir öğrenme sürecidir. Türki devletlerin tutumu, bunun Kıbrıslı Türkler için de gerçek anlamda bir ihtiyaç olduğunun son ama en etkileyici kanıtlarından biri olmuştur.

Geçmiş denilince akla ilk gelmesi gereken, BM Güvenlik Konseyi’nin 541 ve 550 sayılı kararlarının ortaya çıkmasına neden olan KKTC ilanıdır. KKTC ilan edilirken ne amaçlandı; nereye varıldı? Eğer amaç Kıbrıs sorununu daha karmaşık ve çözülmesi zor bir sorun haline getirmek idiyse ortada “tam başarı” vardır. Eğer amaç, Rum tarafını korkutarak bağımsızlık bildirgesinde ve Anayasa’nın başlangıç kısmında belirtildiği gibi federal bir çözüme ulaşmak idiyse sonuç TAM BİR BAŞARISIZLIKTIR. Eğer amaç Kıbrıs Türk halkının refah ve huzur içinde yaşayacağı bir düzen inşa etmek ve uluslararası ilişkiler geliştirmek idiyse de sonuç yine ortadadır: TAM BİR BAŞARISIZLIK!

Bu başarısızlığı gizlemek ve tarihi bir değerlendirmeye kapıyı kapatmak isteyenler bugün savunulan “iki devletli çözüm” ile “federal çözüm” arayışlarını karşı karşıya koyarak, “Federal çözüm politikamızdan vazgeçmesek Rum tarafı haklarımızı teslim mi edecekti?” veya “Federal çözümü savunsak Türki devletler Rum tarafı ile ilişki kurmayacak mıydı?” türden soruları gündeme getirmeyi marifet sayıyorlar.

Bir yanda somut bir başarısızlık, karşısında varsayımsal bir durum vardır ama onlar politikalarını böyle bir demagoji ile yürütmeye çalışmayı tercih ediyorlar.

Tarihsel bir değerlendirme, Rum tarafının biz istedik diye federal çözüme razı olmayacağını da açıkça gösteriyor. Tanınma olmadığında bizim federal çözüme razı olacağımız diye bir şey de yoktur. KKTC’nin tanınmaması halinde Rum tarafının bizimle Annan Planı’ndaki gibi bir çözüme razı olacağını da söyleyemeyiz.

Mesele, bizim dünya siyasetinde önemli roller üstlenmiş olan aktörler ile ilişkilerimizi düzenlemeye yardımcı olacak politikanın ne olması gerektiğidir. Bunun için gerçekçi değerlendirmelere ihtiyaç vardır. Bizim sorunumuz, KKTC ilanı da dahil olmak üzere geçmişimizi özgürce ve gerçekçi olarak değerlendirme hakkımızın elimizden alınmış olmasıdır.

Bunun sonucu BAŞARISIZLIK olmaya devam edecektir!

The post KORKMAYIN; TANINMAMAK, FEDERASYON OLACAK DEMEK DEĞİLDİR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Cumhurbaşkanı’nın dikkatini bu noktaya çektim ve bunun seçim sürecinde aleyhimize kullanılabileceğini belirttim. Görüşümü de söyledim tabii: “Bu sizin kişisel tarihiniz” dedim, “ben olsam çıkarmazdım. Ama son karar sizindir tabii”. Talat da aynı düşüncedeydi, kendini gizlemeyi tercih etmedi.

Kitap öylece basıldı; seçimdeki rakibimiz Dr. Eroğlu, bu hususu istediği gibi kullandı.

Tarihimizdeki pek çok olayı, gençliğimdeki gibi değerlendirmiyorum ama, kendi adıma ben,KKTC ilanının “büyük bir hata” olduğuna hala inanıyorum. Aradan geçen 37 yılda yaşadıklarımızın bunu yeterince kanıtladığını da görüyorum…

TARİHE BAKIŞ VE HALKA SAYGI

Kamusal bir göreve aday olsaydım, geçmişte yazıklarımın veya söylediklerimin bir bir ortaya çıkarılmasını ve önüme serilmesini isterdim doğrusu… Sorulsun ki hesabımı vereyim; geçmişten bugüne ne biriktirdiğimi paylaşayım ve neden görev talep ettiğimi kolayca anlatabileyim…

Partiler veya kişiler, siyasi makamlara veya hükümet etmeye aday oldukları zaman, bırakın kendi geçmişlerini, toplumun geçmişte yaşadıklarını bile yorumlamak, değerlendirmek ve bunlardan nasıl sonuçlar çıkardıklarını halk ile paylaşmak zorundadırlar. Gelecekteki tavırlarını belirleyecek olan bu değerlendirmeler veya geçmişten edindikleri derslerdir. Halkın tam da bunları bilmeye hakkı vardır işte. Adayların bunların hesabını vermesi halka saygının esas gerekliliklerinden biridir.

Hele hele Cumhurbaşkanları… Onlar halkın sadece politik tutumunu değil, ahlaki değerlerini de temsil etmek zorundadırlar. Geçmişin hesabını, hilesiz hurdasız bir şekilde halkın önüne sermeleri esastır…

GEÇMİŞTEN VE TARTIŞMADAN KAÇIŞ

2015 yılından beri Cumhurbaşkanlığı makamında bulunan Mustafa Akıncı, Kıbrıs sorununa çözüm bulmak için kararlı bir tutum sergilemiştir. Kimimize göre gerekli, kimimize göre gereksiz “açılımları” olmuştur. Şimdi bunların tarihi ve kapsayıcı bir değerlendirmesini yapması gerekir. Crans Montana’da niçin başarısız olduğunu ve yeni dönemde çözüme ulaşmak için nasıl bir yol haritası izleyeceğini veya çözüm çabalarını sabote etmek için ‘Çavuşoğlu’nun kulağına iki devletli çözüm istediğini fısıldayan Anastasiadis’ ile anlaşmak için ne gibi marifetler sergileyeceğini bizimle paylaşması gerekir.

Daha geçmişe giderek, Kıbrıslı Türklerin geleceklerini nerede aramaları gerektiğini tarihsel dersler ışığında ortaya koymasında da yarar vardır. 

2006 yılında 77 arkadaşı ile birlikte Güney Kıbrıs’taki seçmen listelerine kaydolmak için yaptıkları başvurunun akıbetinin tam olarak ne olduğunu bilmeye elbette hakkımız vardır. Bu tür başvuruların sonuç alıcı olup olmayacağını bilmek, önemli bir ‘bilgi’ olsa gerektir. Bu deneyimden yararlanmak elbette bütün Kıbrıslıların hakkıdır.

Geçmişteki hükümet deneyimleri; KKTC’nin neden bu kadar kötü durumda olduğuna dair bilgi ve inançları da çok önemlidir.

Uzatmayayım… 

Kamuoyu yoklamacıları Akıncı’yı en güçlü adaylardan biri olarak göstermektedir. Kendisi de yeniden seçilmek ve beş yıl daha Cumhurbaşkanı kalmak istemektedir. 

Bunları bizden esirgememesi gerektiğini düşünmekteyim…

Oyu belki artar, belki eksilir… 

Ne fark eder? 

Birbirimize ve doğruyu arama hakkımıza saygı daha önemli değil mi?

The post KENDİ GEÇMİŞİNDEN KAÇANLARIN TARİH BİLİNCİ NE OLABİLİR? first appeared on Ve Kıbrıs.