AB’yi Kıbrıs sorunundan uzak tutmak bizim için bir gereklilik olarak görülmektedir ama bizim bu çabamızın AB’yi tam manası ile Rum yanlısı bir tutum takınmaya ittiğini de görmek gerekiyor. Bu sorunun çözümüne katkıda bulunma olanağı olmayacak ve sorumluluk almayacaksa böyle kalmaya da devam edecektir.

Belki de tam tersini yapmalıyız. Bu sorunu, Rum tarafı ile olduğu kadar doğrudan AB ile de görüşmeliyiz. Yaşadıkları bölgesel sorunlarda Kıbrıs’ın ve Türkiye’nin katkısını artırmak istiyorlarsa bu sorunu da çözmek zorunda olduklarını ve sorunun çözümlenmemesindeki sorumluluklarını idrak etmelerini sağlamaya çalışmalıyız.

“AB’yi Kıbrıs sorunundan uzak tutma” politikamız bir işe yaramadı. Referandum sonrası böyle bir tavır takınılması neredeyse kaçınılmazdı ama şimdiki durum öyle görünmüyor…

O zaman konu, AB’nin Doğu Avrupa’ya doğru genişlemesiydi… Türkiye ile gümrük birliği çalışıyor ve NATO hiçbir zafiyet göstermiyordu. Şimdi durum değişti. Avrupa, ekonomik bir dönüşüm yaşamak ve güvenliğini ABD yardımına ihtiyaç duymadan sağlamayı başarmak zorundadır. Avrupa devletleri gerek güvenlik gerekse ekonomik dönüşüm için Türkiye’nin katkısını önemsiyorlar. Şimdi konu, doğrudan “Türkiye’nin katkısı” ile ilgilidir.

“Hadi anlaşalım” diyeceklerse bu anlaşmanın içinde Kıbrıs da olmak zorundadır. Kıbrıs sorunundaki iki esas taraftan biri olan Rum tarafının tutumu bu anlaşmaya engel olacaksa bu engeli ortadan kaldırmak da Avrupa’nın üstlenmesi gereken bir sorumluluk olmalıdır.

Böyle bir stratejinin başarılı olabileceğinin ilk işareti, Rum Dışişleri Bakanı Kombos’un Avrupa Parlamentosu Dışişleri Komisyonu’nda sorguya çekilmesi oldu. Kombos’a, Türkiye’nin SAFE savunma girişimine katılımının neden engellendiği soruldu. Belli ki Rum tarafı Avrupa’nın ihtiyaçlarının karşılanmasını engellediği sürece bu sorgulamalar devam edecek ve belli bir noktada bir tavır değişikliğine neden olabilecektir.

Türk tarafının politik tutumunun bugünkü gibi “çözümü aramak” olarak devam etmesi önemlidir ama bu aşamadan sonra Avrupa Birliği ile İngiltere’yi Kıbrıs sorununun içine çekmek de önemlidir. Kendi sorunlarını çözmek için Türkiye’nin desteğine ihtiyaç duyuyorlarsa onlar da Kıbrıs sorununun çözülmesine katkıda bulunsunlar!

The post KIBRIS, AVRUPA SORUNU İMİŞ; VARSIN OLSUN! first appeared on Ve Kıbrıs.

Rum Yönetimi Başkanı Hristodulidis, bu işe büyük önem veriyor. Bunun iki temel nedeni var:

1. Kıbrıs Cumhuriyeti’nin “özürsüz bir şekilde” AB üyesi olduğunu kanıtlamak istiyor. 2012’deki dönem başkanlığı bu amaca yeterince hizmet etmemişti; eksikliği tamamlamaya çalışacak.
2. Kendi siyasi profilini hem Kıbrıs Rum halkı hem de uluslararası platformlarda yükseltmek istiyor. Kendini “Kıbrıs Rum halkının bir dönemlik başkanı” olarak sınırlamak yerine Avrupa konularına hakim uluslararası nitelikte bir lider olarak konumlandırmak için bu fırsatı kullanmayı amaçlıyor.

Hristodulidis, AB’nin ve Kıbrıs Rum Yönetimi’nin kaynaklarını bu amaçla seferber etmek için uğraşıyor. Bunlar, onun penceresinden bakıldığında çok anlaşılır şeyler…

Konuya bir de Kıbrıs Türk halkı açısından bakmak lazım ama…

Avrupa Birliği, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin bir bütün olarak üye olduğu ve “sorunlu” olması nedeniyle AB müktesebatının Kuzey Kıbrıs’taki geçerliliğini askıya aldığını varsayıyor. Bütün politikası bu temel üzerinde şekilleniyor ama 2004 yılında üyeliğe başlayan Kıbrıs’taki sorunun çözümlenmesi için hiçbir şey yapmıyor. Sorunun özüne hakim olduğu söylenemez ancak bu özü kavramak çabası da bulunmuyor! Başka dertleri var ve onlarla ilgilenmeyi tercih ediyorlar.

Kıbrıs sorunun en büyük mağduru biziz; Kıbrıs Türk halkı… Çözüm bulmaya çalışan da biz olmalıyız. Bu gibi hassas dönemleri değerlendirmek ve varlığımızı duyurmaya çalışmak ise başlıca işimiz olmalı.

Hristodulidis, dönem başkanlığını 21 Aralık’ta Lefkara’da düzenlediği etkinlikle başlattı ve dönem başkanlığı logosu ile programını tanıttı. Biraz abartırsak, 21 Aralık’ı Kıbrıs Cumhuriyeti’nin “yıkıldığı tarih” olarak düşünebiliriz. Lefkara ise, Aralık 1963 karanlığını en korkunç şekilde yaşayan köylerden biridir. Köyde yaşayan 400 kadar Türk, Rumların katliam tehlikesini enselerinde hissettiklerinden 2 Ocak 1964’te özellikle planlanmış kaçışla köyü bir gecede terk ettiler ve Geçitkale’ye yerleştiler.

Bütün bunları hatırlatmanın Kıbrıs’ta çözüm çabalarına destek olacağını düşünüyorsak böyle bir hatırlatmanın yapılabileceği uygun bir dönemden geçtiğimizi belirtmek istiyorum. Böyle bir hatırlatmanın Kıbrıs sorununa çözüm bulma çabalarını baltalayacağını düşünenlerin ise bir şey yapmasına gerek yoktur tabii…

Tercih sizin…

Asılı tercihi ise kamu kaynaklarımızı kontrol edenler yapacak: Bu işe zaman ve kaynak ayırmak gerekip gerekmediği kararını onlar verecek!

The post AB DÖNEM BAŞKANLIĞI FIRSATI KAÇMASIN! first appeared on Ve Kıbrıs.

Eğer bir siyasetçiyseniz, sizin göreviniz haberleri tekrar etmek değil, bu haberlere bağlı olarak “farklı bir tutum” açıklamak veya muhataplarınızın tutumuna destek vermektir. Siyasetçiler tehditleri görüyorlarsa nasıl gerileteceklerine ilişkin öneriler de yaparak halkın desteğini almaya, güç sahibi olmaya ve sonuçta bu tehditlerin geriletilmesinde görev almaya da talip olmalıdırlar.

Ne yazı ki, “boş konuşma”, siyasetçilerin önemli bir kesimi tarafından marifet sayılıyor. “Konuşayım, görünürlüğüm artsın ama öneri yaparak risk almayayım” anlayışı statükocu siyasetçilerin ortak özelliğidir herhalde…

Kıbrıslı Türklerin en önemli sorunlarından biri çözüm arayışlarına karşılık bulamamaları olmuştur. Annan Planı döneminde Türk ekonomisinin gelişiminden ilham alan özellikle DİSİ eğilimli iş insanları ile insancıl yanı ağır bastığı için AKEL’den dışlanmış olan solcular güçlerini evet yönünde birleştirdiler ama sonuç alamadılar. Kıbrıs Türk solunun “çözüm ortağı” olacağını umudunu daima canlı tutmaya çalıştığı AKEL ise tam bir hayal kırıklığı oldu.

Uzun bir süreden beri izliyorum. AKEL liderliği neredeyse her konuda “boş konuşma stratejisi”  izliyor. Genel Sekreter Stefanu’nun açıklamalarını dikkatle okuyorum ama ne dediğini anlamıyorum.

Stefanu, Kıbrıs sorununda yaşanan hareketliliğin fırsatlar yarattığını belirtmiş… Bu fırsatların ne olduğunu merak ettim ama hiçbir ip ucu bulamadım!

Stefanu liderliğindeki AKEL, KKTC Cumhurbaşkanı Erhürman tarafından önerilen dört maddelik metodolojiden bir yıldan beri haberdardır. Biz de onların bu metodolojiye onay vermediklerinden haberdarız. Bu durumda bekledikleri fırsat, Hristodulidis’in bu metdolojiyi kabul etmesi ve kendilerine saldırı olanağı tanıması mı; yoksa Erhürman’ın geri adım atmaya zorlaması ama başaramaması mı? Hristodulidis bu metodolojiyi kabul etmez ve Erhürman da ısrar etmeye devam ederse ortaya çıkacak fırsat ne olacak?

Bugünlerde esas tartışma konusu budur. AKEL’in ve Genel Sekreter olarak Stefanu’nun bu konuda söyleyecekleri olmayacak mı?

AKEL sözcüleri “Rum tarafının yeni gelişmeler için uygun şekilde hazırlanmasından” veya “müzakerelerin 2017 yılında kaldığı yerden yeniden başlamasına dair hedefe nasıl ulaşılabileceği konusunda da net olmasından ve bir yol haritası oluşturmasından” söz ediyorlar.

Bir sürü laf! Laf-ü güzaf ve anlamsız bir muhalefet!

Kıbrıslı Türklere çözüm sürecinde birlikte çalışacakları Kırbıslı Rum siyasiler ve liderler lazımdır ama AKEL, her kritik aşamada Kıbrıs sorununun çözümsüz kalmasından yana ağırlık koymuştur. Tarihi gerçek budur…

AKEL, bugünkü tutumu ile de çözüm arayışlarına katkı koymamaktadır. Aslında ne istediği veya yaptığı belli değildir. Günümüzün gerçeği de budur!

The post BOŞ KONUŞMA ÖRNEĞİ OLARAK STEFANU! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bu senaryo, seçim süresince devamlı olarak dile getirildi. Erhürman, Kıbrıslı Türklerin siyasi eşitliğinin pazarlık konusu haline getirildiği, zaman sınırlaması içermeyen, sonuç odaklı olmayan müzakerelerin bir kez daha Kıbrıslı Rum liderliğinin masayı terk etmesi sonucu sona ermesi durumunda bugünkü statükoya dönülmeyeceğinin baştan güvence altına alınmadığı bir metodolojinin çözümü getirmeyeceğinin öngörülebilir olduğu için müzakere masasına oturmaya engel olduğunu ifade edip durmuştu. Bu koşullar, önümüzdeki günlerde Hristodulidis’in önüne konacak.

Bu durumda “kapsamlı çözüm müzakeresi” dediğimiz süreç biraz bekleyecek. Başarılı olma koşullarının yaratılması için çalışılacak. Erhürman, buna “sürecin kendi dinamiğini yaratması” diyor. Yeni bir dinamik, başarı şansı daha yüksek yeni bir süreç başlatılmak isteniyor.

Ankara ziyaretinden, Erdoğan ile Erhürman’ın uzayıp gidecek bir sürecin her aşaması konusunda anlaşmaktan ziyade önümüzdeki adım veya adımlar konusunda yakınlaştıklarını ve birlikte adım atmaya önem verdiklerini anladık. Bu durumda yeni sürecin dinamiğinin ne olacağı konusunda diğer aktörlerin tutumu da belirleyici olacak.

İlk etapta Kıbrıs Rum tarafının tavrının ne olacağını görmek gerekiyor. Hristodulidis, “BM parametrelerine göre çözüm bulmak için Crans Montana’da kaldığımız yerden görüşmeye devam etmeye hazırız” mesajı vermektedir. Bu mesaj Türk tarafı için hiçbir anlam içermiyor. Ne BM parametrelerine bakışımız aynıdır ne de Crans Montana’da kaldığımız yerin ne olduğunu biliyoruz. Üstelik, görüşme sürecinin uzayıp gitmesi ve sonuçta herhangi bir nedenle kopması riskini almak da istemiyoruz.

Bunun devamında başta ABD ve İngiltere olmak üzere sorun ile ilgilenen diğer güçler isteseler de istemeseler de devreye girecek. Maria Cuellar Holguin, Aralık ayının ilk haftasında bölgeye gelecek. 5 Aralık’ta Erhürman ile randevusu var… Bu sürede Hristodulidis ile yapılan görüşme veya görüşmelerden de bazı bulgular ortaya çıkmış olacak. Sorun, uluslararası güçlerin gündemine bu “yeni hali” ile konulmuş olacak.

Kabul eder veya etmez ama Hristodulidis, Erhürman’ın bu yeni yaklaşımına ciddi bir yanıt hazırlamak zorundadır. Erdoğan-Erhürman paslaşması sonucunda kendi sahasına atılan bu topa müdahalesinin nasıl olacağını hep birlikte görmüş olacağız.

Yeni şeyler görmeye ve değerlendirmeye hazır olmak gerekiyor.

The post ERDOĞAN İLE ERHÜRMAN TOPU KARŞI TARAFA ATACAK! first appeared on Ve Kıbrıs.

Türk basını ve siyasetçileri de bizi sinirlendiriyor ve düşünce yetilerimizi köreltiyor. “Büyük Türk ne isterse o olur” gibi bir havaları var…

Olaylara biraz daha geniş açıdan bakabilmek içinse sürekli ilgilenmek ve bilgilenmek gerekiyor. Bu da hiç kolay değil; zorumuza gidiyor.  

Rum lider Hristodulidis’in “Orta Doğu’da AGİT veya NATO benzeri bir bölgesel güvenlik iş birliği örgütü kurulması için gerekli siyasi koşulların olgunlaşması için çalıştıklarını” açıklaması, basit bir haber olarak geçiştirileceğine üzerinde ciddi şekilde düşünmeyi ama düşünmeye başlamadan önce ilgili olabilecek diğer aktörlerin bu konuda ne dediklerini araştırmayı gerektirir.

Önce Türkiye… Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, Eylül ayında Amerika’da yapılan yoğun ve tartışmalı temaslardan sonra TRT Haber kanalında katıldığı programda, “Doğu Akdeniz’de güvenlik ve iş birliği mekanizmalarının geliştirilmesi gerektiğinden” söz etmişti. Türkiye’nin bu mekanizmalardan dışlanması tehlikesi hala geçerliliğini koruyor olmalı ki “Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı ittifak alanları inşa edilmeye çalışılıyor; bunları görür, diplomatik tedbirler geliştiririz; ancak bazı durumlarda diplomatik adımlar yetersiz kalırsa konu askere havale edilir” cümlesini de kullanarak hafif yollu bir de tehdit savurdu.

Bu tehdidin gündemde tutulması Yunanistan Başbakanı Miksotakis’in 2024 yılında ama yine Eylül ayında, New York’ta yaptığı konuşmada “Doğu Akdeniz için çok taraflı bir güvenlik ve işbirliği platformu” oluşturulması çağrısında bulunması mı diye düşünüyorum. İki paralel çağrı olması tehdit olarak algılanmak yerine uyumlu olmayı çağrıştırıyor ama Mitsotakis 5×5 diye ifade ederek beş ülkenin beş konuda iş birliği yapmasından söz ederken KKTC’yi görmezlikten geliyor; Yunanistan, Türkiye, Mısır ve Libya’nın Kıbrıs ile birlikte deniz güvenliği, münhasır ekonomik bölge (MEB) sınırlandırmaları, göç, deniz çevresi ve altyapı gibi beş konuda iş birliği yapması üzerinde duruyor.

Mitsotakis’in geçtiğimiz haftalarda Yunanistan parlamentosunda da tekrar ettiği bu arayış, Hristodulidis tarafından “Doğu Akdeniz NATO’su” gibi fromüle edilmeye çalışılıyor galiba…

Bu tartışmaların ayrıntılarında çok farklı görüş ayrılıklarının ortaya çıkacağından kuşku duymamak gerekir ama esas olanın “güvenlik ihtiyacının karşılanması için iş birliği yapılma beklentisi” olduğunun da görmezden gelinmemesi gerekiyor. Türkiye, Yunanistan ve Kıbrıs Rum tarafı aynı ihtiyacı dile getiriyorlarsa ortada ciddi bir durum var demektir herhalde…

Bu bilgileri biraraya getirdikten sonra yorum yapmak ve yazıyı uzatmak gerekmez sanırım… Hepimiz durumu anlamış bulunuyoruz: Kıbrıs bu sürece bugünkü haliyle katılamaz. Kıbrıs bugünkü durumda kalırsa Türkiye bu sürece katılmakta zorlanır. Türkiye dışlanırsa bu düşünce hayata geçemez. Durum ve Kıbrıs’ta çözüm ihtiyacı açıkça ortadadır!

The post DOĞU AKDENİZ DEĞİŞECEK; KIBRIS AYNI KALAMAZ! first appeared on Ve Kıbrıs.

Kamuoyunda bu uçakların oldukça pahalıya mal olduğuna dair bilgiler dolaşıyor. Şimdiki zamanın en gelişmiş savaş uçağı olan F-35 100 milyon dolar dolaylarında satılırken bu uçaklara 300-500 milyon dolar ödendiğini hesap edenler bile var. Fiyat, uçaklarla birlikte alınacak mühimmat dikkate alınmadan değerlendirilmemelidir ama bu konuda tam bir açıklık olamayacağını da kabul etmek gerekiyor.

Türk Hava Kuvvetleri’nin acil olarak uçağa ihtiyacı vardı ve bu ihtiyaç böylece karşılanmış oldu.

Güçlü bir orduya sahip olduğu iddia edilen ve böylesine risklerle dolu bir bölgede yer alan Türkiye gibi bir devletin kullanılmış savaş uçakları alarak hava kuvvetlerini acilen takviye etmek ihtiyacı hissedecek noktaya gelmesi, sadece savunma tartışmaları ile geçiştirilemeyecek kadar önemli bir konudur.

Pek çok Batılı ülkenin ortak olduğu F-35 projesinin ortaklarından biriydik, atıldık. Hem paramıza el koydular hem de uçaklarımızı vermediler. “Siz vermezseniz biz yaparız” dedik ama sonuçta Kaan’a koyacak motor bulamadık. ABD’nin engellemelerini aşabilmek için Trump’un kazanmasına dua ettik ama bundan da bir fayda sağlayamadık. Ne iyi ki Avrupa dara düştü; hem savunma sanayiini geliştirmek hem de çevre güvenliğini artırmak için bizimle iş birliği ihtiyacı doğdu. Eurofigtherler böyle geldi!

Bu arada o kadar yıprandık ki hemen kullanabilmek için yeni yerine ikinci el savaş uçakları almak ve bunlar için kimsenin ödemeyeceği kadar büyük bedeller ödemek zorunda kaldık.

Bunu büyük bir “başarı”; Eurofighter’i de dünyanın en iyi savaş uçağı olarak sunmaya kalkışacak olanlara kanmayın sakın… Bu, aynen “faiz neden enflasyon sonuçtur” politikasından olduğu gibi “keskin bir U dönüşüdür”!

Bu dönüş, sadece Eurofighter almakla bitmeyecek… Türkiye, Suriye’de kendi çıkarlarını Batı’nın çıkarları ile uyumlaştırmak zorundadır. Kürtlere alan açmak, İsrail’in güvenliğine önem vermek zorunluluğu vardır. Kıbrıs’ta “kanla aldım, benimdir” mantığını çalıştırmaya teşebbüs etmemek, çözüm arayışı içinde olmak gerekecektir. Bu U dönüşü, Rusya ve Ukrayna arasında arabulucu olmak sevdasından vazgeçerek Ukrayna’nın bazı parçalarını Rusya’ya kaptırmamaya katkı koymak demektir.

Bu U dönüşünü ekonomik ve siyasi alana da yansıtmak gerekecek. Ceza davalarında evrensel ilkelere uymak zorunda kalacaksınız; hukuksuz tutuklamalar ve hapisler de olmayacak… Kendinize göre ekonomi teorileri de uydurmayacaksınız.

Türkiye’yi yönetenler, Şanghay Beşlisi veya BRİCS oluşumu peşinde koşmanın Türkiye’nin gücünü artırmadığını tam tersine zayıflattığını görmüş olmalıdırlar. Ne iyi ki gördüler… Yol yakınken Batı kampına geri dönmek hepimize iyi gelecek.

Bu dönüş, kimilerine göre bir mağlubiyettir. Ama olmalıydı ve olmuştur. İyi ki de olmuştur!

The post EUROFIGHTER, KESKİN BİR DÖNÜŞÜN ADIDIR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Türkiye, toplumu sarsan sorunlar yaşıyor. Bu sorunlara ilişkin soru yok ama KKTC’de yapılacak seçimin Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki menfaatleri bakımından risk taşıyıp taşımadığına ilişkin soru var!

Ne iyi ki herkes, bu soruların ve hatta yanıtlarının önceden hazırlandığını biliyor. Türkiye’nin KKTC’de yapılacak seçime müdahale edip etmeyeceğine ilişkin merak, Türkiye’nin politika yapıcıları tarafından, dikkatlerin Doğu Akdeniz’deki riskler üzerinde odaklandırılması için kullanılmış görünüyor. Bu odaklanma sağlanırken Erdoğan tarafından verilen yanıtla çıkış yolu da kamuoyuna duyurulmuş oluyor.

Erdoğan, bu soruya, Türkiye ile KKTC’nin hak ve çıkarlarını özdeşleştirerek ve bu hak ve menfaatlerin korunmasının zemininin uluslararası hukuk ve Birleşmiş Milletler tarafından meşru olarak tanınan garantörlük hakları olduğunu vurgulayarak yanıt verdi. Erdoğan’ın atıfta bulunduğu hak ve menfaatlerden biri “KKTC’nin varlığı” olurken bir diğeri de “Doğu Akdeniz’deki deniz yetki alanları” oldu.

Görüleceği gibi, soru KKTC’deki seçimlerle ilgiliymiş gibi görünmekle birlikte, yanıt esas olarak Türkiye ve KKTC’nin Doğu Akdeniz’deki varlık ve hakları ile ilgili olmuştur. Gerçekten de bölgede ilginç şeyler yaşanıyor. İsrail’in Güney Kıbrıs’a BarakMX yerleştirdiğine dair haberlerin üzerinden bir hafta geçmiş olmasına karşın Türkiye’den resmi hiçbir açıklama veya kınama yapılmadı. Rum tarafı ABD’den yeni silah sistemleri almak için girişimler yapıyor ama önleyici faaliyetler yapılıp yapılmadığını öğrenemiyoruz. BM Genel Sekreteri Guterres, bunca gerilim arasında, “Kıbrıs’ta görüşmeleri yeniden başlatmaya kararlıyım” deme cesaretini bulabiliyor.

Türkiye, dış politika konusunda yeni açılımlar yapmaya hazırlanıyor. Savunma sanayi övgüleri ayyuka çıktı ama lafla karın doymuyor. Türkiye’ye etkili savaş uçağı lazım; alamıyor. Savunma sanayiinin güçlendirilmesi için sermaye ihtiyacı var; AB programı SAFE’e girmeye çalışıyor. AB üyeliği hedefinden vazgeçmedik deniliyor ama AB ile ilişkilerde yaprak kımıldamıyor. Neredeyse bir felakete haline gelen ekonomiyi dönüştürmek ve verimli hale getirmek için teknoloji ve sermaye girişine ihtiyaç var ama ilgilenen bulunamıyor.

Sorun, sadece Türkiye’nin ihtiyaçları değil… İsrail, adaya hava savunma sistemi yerleştiriyor; Türkiye’nin ne yapacağını umursamıyor. Şeybani, Suriye’ye uygulanan yaptırımların kaldırılmasını ve İsrail ile normalleşmeyi konuşuyor; Türkiye pasif destekçi durumunda. Suriye Kürtleri Şam ile pazarlıkta; Türkiye endişe ile seyrediyor. NATO, Ukrayna etrafında Doğu Nibetçisi Opersayonu düzenliyor Türkiye’ye rol vermiyor.

Türkiye, bir an önce Dünya diplomasi sahnesine dönmek zorunda ve bunun için çalışıyor. Bunun olabilmesi için dış politika açılımlarının yeterli olmayacağı, Türkiye’nin hukuk düzenine ve demokrasiye dönmesi gerektiği de ortadadır ama biz Kıbrıs açısından baktığımız zaman atılabilecek en kolay adımının Kıbrıs sorununa kapsamlı çözüm bulma çabalarına destek olmak olduğunu görebiliyoruz. Her şeye günlük ihtiyaçlar penceresinden bakmak, bir tür körlüğe neden olabilir.

The post TÜRKİYE, DİPLOMASİYE DÖNMEYE ÇALIŞIYOR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Kıbrıs’ın AB üyeliği sürecinde de çok ama çok büyük hatalar yaptığımıza inanıyorum. Herkes Konpenhag zirvesi ve Tahsin Ertuğruloğlu’nun rolü üzerinde duruyor ama ben daha 1990’lı yıllarda üyelik sürecinin başında Kıbrıs Türk halkını sürecin içine sokacak imkanların olduğunu ve bunu kullanamadığımızı düşünüyorum.

2004 yılındaki Annan Planı oylamasından sonra ortaya çıkan durumun “etkin olarak” kullanılmadığını da rahatlıkla söyleyebilirim.

Bu “etkin kullanma” yetersizliği bize ait bir sorundur ama 1959 anlaşmalarının, Kıbrıs’ın AB üyeliği sürecinin ve bunun sonunda ortaya çıkan Annan Planı referandumunun bize çeşitli olanaklar sunduğu açık bir gerçektir.

Bu olanakları, 1960 öncesindeki taksim tezimizde ısrar ederek elde etmedik. Fatin Rüştü Zorlu’nun liderliğindeki Türk diplomasisinin dünya konjonktürünü değerlendirerek taksimden geri adım atması ve anlaşmalara destek vermesi sayesinde elde ettik.

Öncesine gidelim… 

İkinci dünya harbinden sonra, Türkiye Sovyet tehdidine karşı batı dünyası ile ittifak yapma arayışındaydı. İngiltere ile dalaşarak bu arayışa zarar vermek istemiyordu. Başbakan Menderes, 19 Eylül 1955’te Londra Konferansı’ndan dönüşünde Ankara Esenboğa Havalimanı’nda yaptığı basın açıklamada bile, “Türkiye için Kıbrıs diye bir mesele yoktur” diyebilmişti. Kara Çete ve Volkan kurulmasa, Kıbrıslı Türk aydınlar her gün Ankara sokaklarında çarık sürümese, Erenköylü balıkçılar Mersin kıyılarına dayanarak silah talep etmese, Kıbrıslı Türkler İstanbul’da dergiler yayınlamasaydı Kıbrıs sorunu Rumların ENOSİS istemlerinin karşılanmasıyla sonuçlanabilirdi. İngiltere üslerini alır; gerisini Yunanistan’a bırakırdı ve biterdi!

Bunu engelleyen Kıbrıs Türk halkının ve aydınlarının direnişi olmuştur.

Bu süreçteki liderlerimiz olarak Küçük ve Denktaş, Türkiye ile kavga etmediler ama her istediğine de “evet” demediler.

2000’li yıllarda, AK Parti henüz kurulmamışken, Kıbrıs Türk siyasi hareketi içinde Kıbrıs’ın AB üyeliği sürecini değerlendirerek soruna çözüm bulunabileceğini savunanlar vardı. AK Parti, çözüm sürecini ne kadar destekledi emin değilim ama bu eğilimin peşinden gitmeyi kendinin ve Türkiye’nin çıkarlarına uygun gördüğünü rahatlıkla söyleyebiliriz. Buradaki çözümcüler, AK Parti istedi diye çözümcü olmadı. AK Parti, çözüm sürecine katılmakta yarar gördüğü için buradaki çözümcülerle iş birliği yapmak zorunda kaldı.

Daha da yazabilirim…

Kıbrıslı Türklerin “etkisiz eleman” olmadığını daha pekçok tarihi olayla kanıtlayabiliriz.

Şimdi ısrarla, “etkisiz eleman” olmamızı isteyenler var… Hem etkisiz eleman olalım, hem de onlar Cumhurbaşkanı olsun!

Yok! Bu bize uymaz kardeşim!

Biz “siyasi bir varlık” olma peşindeyiz.

“Etkisiz eleman” olmak bize yakışmaz!

The post BİRAZ TARİH: KIBRISLI TÜRKLER “ETKİSİZ ELEMAN” DEĞİLDİR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Dionysiou, “Ersin Tatar seçilirse, Hristodulidis, bugün söyledikleri ve yaptıklarıyla, 2028 cumhurbaşkanlığı seçimlerine kadar Kıbrıs sorununu bastırmaya devam edebilir” görüşünü ifade edeerek “Bu, Cumhurbaşkanı’nın taktiğidir. Kıbrıs sorununa bir çözüm için kamuoyu önünde savunuculuk yapıyor, Tatar gibi düşük seviyeli bir politikacıyı ifşa etmek için kamuoyu önünde çözüm çağrısında bulunuyor ve büyük ölçüde de bunu başarıyor. Sayın Tatar önümüzdeki Ekim ayında seçilir ve aşırı görüşlerini masaya koymaya devam ederse, Nikos Hristodulidis göreceli bir hareket özgürlüğüne sahip olabilir” diye yazdı.

Dionysiou, “Hristodulidis, Erhiurman gibi ciddi bir rakiple karşılaşmaya hazır mı” sorusunu gündeme taşıyarak şöyle yazdı:

“Şimdilik hiç hazır görünmüyor. Ekibindeki analiz, Türkiye’nin Kıbrıs sorununa bir çözüm istemediği yönünde, bu yüzden Ersin Tatar’ı destekleyecek ve seçecek. Yani sorun yok! Elbette öngörüsü doğru çıkmazsa, Erhürman’ın Kıbrıslı Türklerin liderliğinde olmasıyla Kıbrıs’ta federasyon çözümüne dair son tartışmanın gerçekleşeceğini bilmelidir. Yeni bir başarısızlık, aynı zamanda Kıbrıs sorununun bugüne kadar bildiğimiz şekliyle tartışılmasının da sonu anlamına gelecektir.”

The post POLİTİS BAŞYAZARI SORUYOR: HRİSTODULİDİS, ERHÜRMAN İLE KARŞILAŞMAYA HAZIR MI? first appeared on Ve Kıbrıs.

Hristodulidis, Fidan’ın esas olarak Türkiye-AB ilişkileri ile ilgilendiğini açıkladı. Kıbrıs sorunu, bu ilişkilerin geleceği belirlenene kadar bekleyecek sanırım. 2003’te de böyle olmuş ama süreç yeterince iyi planlanmadığı ve Türkiye iç politikasının ihtiyaçları ağır bastığı için Kıbrıs Rum tarafının bütün ada adına AB üyesi olmasıyla sonuçlanmıştı.

Şimdi, AB ile ilişkilerini geliştirmek isteyen Türkiye’nin Dış İşleri Bakanı, “AB dönem başkanlığını” devralmaya hazırlanan Kıbrıslı Rum lider ile Türkiye-AB ilişkileri hakkında konuşuyor. Hem de bir saat…

Bir saatlik süre, diplomatik görüşmeler bakımından oldukça uzundur… Söylemek istediklerinizi rahatlıkla söyler; karşı tarafın söylediklerini de rahat bir şekilde beyninize kaydedebilirsiniz. Bundan uzunu, ekipler arasında uzun tartışmaları ve not tutmayı gerektirir zaten.

Bu arada, Kıbrıslı iki liderin Kıbrıs’ta bile bu kadar uzun süre görüşemediklerini de not etmek gerekiyor. Geçiş noktalarının çoğaltılması veya rahatlatılması gibi insani sorunlar bile bu kadar uzun süreli ele alınmamıştır.

Bu olayın benzerleri, Kıbrıs sorunu ile ilgili olmayan Budapeşte’deki Avrupa Politik Topluluğu Zirvesi ile Cenevre’deki beşli görüşmede de yaşanmıştı. Hristodulidis ile Fidan, baş başa görüşme geleneğini, Mart ayında Cenevre’de gerçekleşen beşli konferans sırasında başlatmışlardı. Orada 15 dakika ile sınırlı tutulan görüşme, New York’ta bir saate kadar uzatılmış… Gündem yoğunlaşıyor; pazarlık derinleşiyor… Budapeşte’deki başlangıç, belli ki devam ediyor!

Bundan rahatsızlık duymalı mıyız?

Konuya nereden baktığınıza bağlı…

Kıbrıs sorunu, yıllardan beri devam ediyor ve özellikle Kıbrıslı Türklerin hayatını olumsuz olarak etkiliyor. Çözümlenmesi için Fidan-Hristodulidis yakınlaşmasına ihtiyaç varsa, istedikleri kadar yakınlaşabilirler… Türkiye, Kıbrıs üzerindeki etkisini Türkiye-AB ilişkilerini ilerletmek için kullanmak istiyorsa en iyi şekilde kullanabilir.

Bu arada Kıbrıslı Türklerin “siyasi bir varlık” olarak tarih sahnesinden uzaklaştırıldıklarına tanık oluyoruz ama o kadarı da olacak artık!

Her şeyi Türkiye’den beklerken Türkiye’nin Kıbrıs sorununun çözümü ile ilgilenmesine itiraz edecek halimiz yok değil mi? Çözümün bedeli “yok sayılmak” olacaksa da olacak!

The post TATAR’IN NEW YORK’TA NE İŞİ VARDI, ANLAYAMADIM! first appeared on Ve Kıbrıs.