Bu arada, Hizbullah lideri Naim Kasım Pazar günü yaptığı açıklamada, İsrail’in Lübnan’da kalmayacağını belirterek, grubun İsrail tarafından yapılacak herhangi bir ihlale karşılık vereceğini söylerken İsrail Savunma Bakanı İsrail Katz da, İsrail askerlerinin Lübnan’daki tehditleri ortadan kaldırmak için kısıtlama olmaksızın hareket etmekte özgür olduğunu belirtti.

The post HÜRMÜZ’ÜN AÇILMASI, LÜBNAN’DAKİ GELİŞMELERE BAĞLI! first appeared on Ve Kıbrıs.

Şimdi, dünyanın adaletsiz bir yer olduğundan söz ediyor; “İsrail’in nükleer silahı varken İran’ın da olmalı…” veya “Türkiye’nin de nükleer silah sahibi olmasının zamanı geldi…”  gibi görüşler ileri sürüyoruz.

Lafın bini bir para! Nükleer silah edinmede çifte standart varmış; kimisi haklıyken kimisi haksızmış!

Belki bir de dilekçe yazarız… Biri çıkar ve haklı ile haksızı ayırt eder, olur biter!

Gazze savaşı başladığından beri yazıp duruyoruz: Radikal İslami hareketler bölgemizde İsrail diye bir devletin olmaması gerektiğini savunuyorlar. Kimisi, “olmaması gereken bu devletin” neredeyse bütün Orta Doğu’yu kapsamak istediğini ileri sürerek “savunmacı” bir pozisyon alıyor ama sonuçta İsrail devletini ortadan kaldırma hedefini gizlemiyorlar.

İran’daki Molla rejimi bunlardan biridir. Bu rejim, ülkesinin gelirlerinden çok önemli bir kısmını nükleer silahlanmaya, önemli bir kısmını da Hamas, Hizbullah ve Ensarullah gibi dini-militer güçleri oluşturmaya harcamıştır.

ABD ve İsrail, neredeyse 20 yıldan beri İran’ın nükleer kapasitesini yok etmek veya en azından askeri amaçlarla kullanılmasını engellemek amacında olduklarını söyleyip durmaktadırlar. ABD müzakereden söz ederken İsrail yetkilileri bombalamayı her zaman gündemde tutmaya çalışmışlardır.

İşin bu noktaya gelmesini hayretle karşılamamak gerekiyor.

Şimdi yaşadığımız olaylarsa, İran’ın nükleer tesis ve olanaklarını korumaya bile muktedir olmadığını açıkça gösteriyor. Nükleer tesislerini korumaya muktedir değilken ve düşmanlarının bu tesislere yönelecek saldırıları bile büyük bir “nükleer tehlike” oluştururken caydırıcı bir unsur olarak nükleer silah bulundurma iddiasında olamazsın. Halkını bu tehlikeye maruz bırakarak nükleer güç olma hakkından söz edemezsin…

Olay bu kadar açıktır: İran, İslami esaslara dayalı devrimini ihraç etmek için güçlenmek isterken nükleer güç olma yarışına girmiştir. Kendi halkının kaynaklarını bu uğurda sorumsuzca harcamış ama kendisinin de “düşman” olarak gördüğü güçlerin saldırısına karşılık bile verememiştir.

Tek kutsal olan şey, “yaşama hakkıdır”!

Mollalar, hadlerini aşarak hem İran halkının hem de bölge insanlarının bu hakkını tehlikeye atmıştır. Nükleer gücün İran mollalarının elinden alınması hepimizi rahatlatacaktır.

The post NÜKLEER SİLAH SAHİPLİĞİ: HANGİSİ HAKLI, HANGİSİ HAKSIZ? first appeared on Ve Kıbrıs.

Adını koyabilir miyiz, bilmiyorum. Kıbrıs’a çok yakın mesafede çok ciddi çatışmalar oluyor ve bir türlü sonu gelmiyor.

Neden ama? Bütün bu savaşların nedeni nedir?

Kimimiz İsrail saldırganlığı diyor…

İsrail yönetimi saldırgan olsa bile akılsız değildir. Bu savaşı sürdürüp sürdüremeyeceğini; sürdürse ne olacağını ve kısa vadede kazansa bile gelecekte neler olabileceğini hesaplamamış olamaz! İsrail, ne denli güçlü bir orduya sahip olursa olsun İran’dan Akdeniz’e; Suriye’den Hint Okyanusu’na kadar bir coğrafyayı kontrol edemez. Bugünkü hükümet, askeri stratejiler konusunda kendi içinde de sorunlar yaşıyor zaten. Savaş sürerken Savunma Bakanı, ordu komutanları değişiyor… Hükümete karşı gösteriler yapılıyor.

İsrail, büyük bedeller ödeyerek ve riskler alarak bu savaşı sürdürüyor. Belli hedefleri olmalı ki soluk almadan İran’a saldırmayı seçtiler.

Neden? İsrail hükümeti, bu savaşı sürdürmek kararlılığını nereden alıyor?

Kendi anılarımda, 1996 yılında başbakan oluş sürecinde “aşırı sağcı” bir lider olarak yeri olan ve daha o günlerde İsrail’e başbakan olması halinde bölgemizde bir felaket yaşanacağı izlenimini edindiğim Netanyahu, bu savaşı sürdürerek iktidarda kalışını uzatmaya çalışıyor olabilir… İsrail’i bilenlerse, bir başbakan istedi diye savaşı uzatamayacağını da bilirler. İsrail’de hükümetler kolay değişir. Bu hükümet de kıl üstünde yürüyor ama bir türlü yıkılmıyor.

Ortada ciddi bir neden var: İsrail ile savaşan güçler, İsrail’in varlığının ortadan kalkması gerektiğini savunuyor ve bunun için savaşıyorlar. Bugün kendilerini korumaktan aciz olsalar bile şehitlerinin cennete gidecekleri inancı ile savaşı sürdürmekte kararlı görünüyorlar. Karşı tarafın bu inancı ve bunun sıklıkla ifade edilmesi, Netanyahu’nun saldırganlığının çekingenlikle de olsa desteklenmesi sonucunu doğruyor. Sadece İsrail halkı değil, batılı devletlerin birçoğu, “İsrail’in kendini savunma hakkından” söz ederek İsrail’in yanında durabiliyor. Mısır, Suudi Arabistan ve Ürdün gibi komşuları da dahil olmak üzere pek çok Arap devleti Netanyahu’yu kınıyor ama saldırganlığını geriletmeye yarayacak hiçbir önlem almıyor. Kimi Müslüman liderler veya sosyal medya kullanıcıları ise “İslam ülkeleri birlik olsa” diye başlayan anlamsız cümleler kurarak fikir geliştirdikleri izlenimi vermeye çalışıyor veya kendi sorumluluklarını yerine getirdiklerini sanıyorlar!

Şimdi savaş İran’a kaydı… İsrail, İran’ın nükleer kapasitesi ile birlikte bölgedeki vekalet güçlerini yeniden toparlama kapasitesini de yok etmeye çalışıyor. Bu arada “molla rejimi” de devrilirse, uluslararası toplumda ve Arap devletleri arasında itibarını bile güçlendirmiş olacak.

Batı’nın güçlü devletleri, kendilerini “İsrail’in varlığını savunma” konusunda yükümlülük altında gördükleri için bütün pisliğine ve korkunçluğuna karşın bu savaşı destekliyorlar. Bu destek olmasa, İsrail’in bu savaşı sürdürmesi ne maddi ne de diplomatik olarak mümkün olurdu!

2023’ten beri devam eden, cephesiz ve masum insanların hayatını alıp götüren bu kanlı savaşın nedenlerini dikkate almadan savaş karşıtlığı yapmak kimseye yarar sağlamıyor. Belki gönlünüzü ferahlatır diyeceğim ama benimki ferahlamıyor… Savaşın nedenini biliyorum… Bugün durulsa bile yarın yeniden başlayacağını öngörüyorum ve huzursuzluğum devam edip gidiyor!

The post İSRAİL, İRAN NÜKLEER GÜÇ OLMA İDDİASINI TERKETMEDEN VAZGEÇMEYECEK! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bugünlerde en önemli olay Ortadoğu’da devam eden savaştır; bugün birinci yılını tamamladı. Bu savaşa ilişkin yorumlar da oldukça anlamsız ve bırakın savaşın gidişatını etkilemeyi savaşı anlamayı bile zorlaştıran niteliktedir.

Savaş İran ile İsrail arasındadır. İran, Arap devletlerinin Filistinli radikal Araplara silah yardımı yapmamasından yararlanarak Hamas’ı kendi yanına çekmiş ve Gazze’yi Batı Şeria’dan kopararak kendine bağlamıştı. Bir yıl önce tam da bugün (7 Ekim), Gazze’den İsrail’e yapılan saldırının nedeni zaman ilerledikçe belki daha iyi anlaşılacaktır ama bu saldırının esas olarak İsrail ile başta Suudi Arabistan olmak üzere Arap devletleri arasında gelişmekte olan ilişkileri sabote etmeyi amaçladığı gün gibi ortadadır. Yoksa, bu saldırının böyle bir felaketin başlangıcı olabileceğini herkes tahmin edebilirdi; özellikle de Yahya Sinvar gibiler. Bu saldırının amacı bu savaşı başlatmaktı; başladı!

Buna karşılık İsrail’in amacı, başlamış olan bu savaşı, kendisini kuşatmaya çalışan Direniş Güçleri’ni yok etmek, yok edemese bile İsrail’e saldırı potansiyellerini alabildiğine törpülemek ve “basit birer terör örgütü” seviyesine indirgemek için kullanmaktır. Bunu şimdi yapamazsa ileride yapması imkansız hale gelecektir. Bu son şansıdır ve kullanmaya çalışıyor!

İran’ın amacı ise, molla rejimi için tehlike olan güçlerle savaşı kendi topraklarından uzakta Hamas, Hizbullah veya Husiler gibi örgütler aracılığı ile sürdürmek ve kendi güvenliğini sağlamasına katkıda bulunacak bir caydırıcılık elde etmekti. Şimdi bu caydırıcılığı kullanmaya çalışıyor ama belli başarılı olamıyor.

İsrail, Hamas ve Hizbullah’ın gücünü kırdıktan sonra İran’a kadar uzanmak ve İran rejiminin prestijini yerle bir ederek bir rejim değişikliğini zorlamak isteyecektir. Bunun için ABD ve İngiltere’nin desteğini alması lazım… Amerika’daki seçimler buna engel mi, yoksa fırsat mı; bilmiyorum. Ama bütün sürecin bu eksenler üzerinde zikzaklar yaparak ilerlediğini anlıyorum.

Bizim yaptığımız analizlerin, iyi dileklerimizin veya Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “kendi iç cephesini sağlamlaştırmak” amaçlı söylevlerinin savaşın gidişatına hiçbir etkisi olmamıştır ve olmayacaktır. Bu savaş İsrail ve molla rejimi için bir varoluş savaşına dönüşmüştür; hiçbir şeyi dinlemeyeceklerdir.

Son günlerde Kıbrıs sorunu da güncellenmiş gibidir. Tatar ile Hristodulidis’in gelecek hafta BM Genel Sekreteri Guterres’in de katılımı ile yiyecekleri yemek bu güncelliği canlı tutmayı amaçlıyor. Gerek Tatar gerekse Hristodulidis, bu yemekte takınacakları tavrı kamuoyuna duyurdular. Bu tavırların yakınlaştırılması ve yeni müzakere süreci başlatmak imkansızdır. Ama pencere “gındırık” kalsın yeter! Guterres, bunca işi içinde bir bununla uğraşıyor işte!

Türk tarafında, Kıbrıs sorununa yaklaşım ile ilgili yetkiler bütünüyle Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın elinde toplanmıştır. O “federasyon ölmüştür” dedikçe buradan sevinç sinyallerinin yükseliyor ama Erdoğan’ın bu sorunu kendi iktidarını sürdürmenin bir aracı olarak bölgedeki gelişmelere göre değerlendirmek isteyeceği unutuluyor. Her an, her şey olabilir!

Bu durumda Kıbrıs sorunu ile ilgili olarak yaptığımız analizler de değerini yitiriyor. Tatar şunu demiş, Hristodulidis’in yanıtı şöyle olmuş… Bilirkişiler toplanmışlar ve “Kıbrıs sorununu çözmek istersek yeni müzakere sürecine zaman sınırlaması ile başlayalım” sonucuna varmışlar… Bunların hepsinin kıymeti harbiyesi, bizim günlük yaşamımıza veya amaçlarımıza hizmet ettikleri kadardır. Politikacı iseniz bu konuda konuşmak, köşe yazarı iseniz yazmak, akademisyenseniz panellere katılmak zorundasınız! İşimiz bu; gerisi lafügüzaf!

Olaylara daha geniş açıdan bakmakta yarar var: Kimse öldürmek için öldürmüyor. Kimisinin kendini savunmak, kimisinin iktidarını sağlamlaştırmak gibi nedenleri var.

Ölmüş gibi düşünün, ruhunuz gökyüzüne yükselmiştir ve aşağıda olanları seyredin. Kavrayışınız biraz olsun değişecektir!

The post FİLİSTİN’DEN KIBRIS’A: HER ŞEY, BİLEREK VE İSTEYEREK YAPILIYOR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bugün gelen haberlere göre İsrail’e düşmanlık besleyen çok sayıda lider daha öldürülmüş olabilir. İsrail, Suriye Devlet Başkanı Esat’ın kardeşinin çalıştığı ve ikamet ettiği villayı da bombalamış; kurtulması mucize olur. Haniye’nin ve Reisi’nin nasıl öldürüldüğünü hala daha öğrenemedik… İran lideri Hamaney ise “güvenli bir yere” taşınmış… Ne kadar güvenli olduğunu Mossad’a sormuş olmalıdırlar; başka türlüsü kurtarmaz!

Orta Doğu’daki savaşı izlemeye devam ediyoruz. Lübnanlı yazar Amin Maalouf’un Arapların Gözünden Haçlı Seferleri’ni ikinci kez okudum. Orta Doğu’yu anlamak için İslam felsefesi ve mezhepleri ile ilgili binlerce sayfa daha okudum, bir o kadar daha okumak gerekir galiba… Bunların neden savaştığını veya ne istediklerini hala anlayabilmiş değilim. Erdoğan’a sorsak, bu savaşı “Batı ile İslam’ın savaşı” olarak tanımlayacak ama Suudiler bu savaşa karışmamak için direniyor. Nasrallah öldürüldü diye bayram yapan siyasal İslamcılar bile var. Mısır da kenarda duruyor zaten. İzlediğim kadarıyla son BM toplantıları sırasında Amerikalı yetkililer, en büyük itibarı Birleşik Arap Emirlikleri şeyhine gösterdi. Arapların büyük çoğunluğu bu savaşı uzaktan izlemekle yetiniyor.

Kimin eli kimin cebinde belli değil ama BM kürsüne çıkan İsrail Başbakanı olaya biraz olsun açıklık getirdi. İbrahimi anlaşmaları ile bölgede sağlayacakları iş birliği sayesinde Hindistan’ı Akdeniz ve tabii ki Avrupa’ya bağlayacaklarını, İran ve iş birlikçilerinin bunu önlemek için harekete geçtiklerini ileri sürdü. Elinde haritalar da vardı ve oldukça ikna ediciydi.

Bir kez daha anlıyoruz ki kadim Orta Doğu gibi bugünkü Orta Doğu’nun laneti de ticaret yollarını kontrol edebilecek bir noktada olmasından kaynaklanıyor. Üstünlük sayılan bu özellik, paylaşmayı bilmeyenlerin ellerinde tam bir felakete dönüşüyor.

Kıbrıs da bu ticaret yollarının en önemli noktalarından biridir. Tarihsel olarak baktığımızda paylaşılamamasının en önemli nedeni tam da budur zaten. Şimdi batılılar, aynen Haçlı Seferleri döneminde olduğu gibi Kıbrıs’ı ileri bir üs olarak kullanıyorlar. Adanın misyonu bu; önemi de bundan kaynaklanıyor. Tatar, sanki kullananlar bilmiyormuş gibi, bu tutumun adayı hedef haline getirdiğini ileri sürüyor! Kimin umurunda!

Hizbullah’ın lider kadrosu tümüyle yok edildi ama bunun İsrail’e en fazla on yıl kazandıracağı söylenebilir; sonuçta yeniden aynı noktaya gelinecek gibi görünüyor. Adam çok! Öldürmekle savaş kazanılmıyor!

İsrail’in Gazze’de Hamas’ı ortadan kaldıramadığı için “yenilmiş” sayılması gerektiğini söyleyenler bile var. Belki aynı iddia Hizbullah yüzünden yerle bir olacak olan Lübnan için de söylenecek. Zaten Hamas ve Hizbullah gibi örgütler İsrail yok edilmeden bu savaşı bırakmayacaklarını da söylüyorlar. Savaşmaya devam! Nasılsa ölünce cennete gidip hurilerle sarmaş dolaş olacakları gibi bir vaat da ortada duruyor; belki de gerçektir!

Küresel ticaretin rantını yiyerek yaşamak düşü, bu savaşı ticaret bitene kadar bitirmeyecek. Orta Doğu var oldukça bu tür savaşlar da devam edecek. Belki taraflar değişecek; dostlar düşman, düşmanlar dost olacak ama savaş devam edecek. Bu bölgede “din” denilen ideolojiler de zaten bunun için icat edilmiş gibi duruyor. Herkesin dini kendini haklı gösteriyor! Haklılık yetmezse cennet bile vaat ediyorlar.

Orta Doğu dinlerine inananlar, aslında kıyamete de inanıyorlar. Yaşadıkları yeri kıyamete çevirmekten de korkmuyorlar.

The post ORTA DOĞU’DAKİ KIYAMET: SAVAŞLAR BİTMEDİ; BİTMEYECEK! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bu soruların çoğu, İsrail’in teknik kapasitesi ile ilgilidir. Hele de bu işlerden biraz olsun anlayanlar, çağrı ciharlarının nasıl patlatılmış olabileceğini tartışıp duruyorlar. Meraklıları, MOSSAD’ın bunun planlamasını yıllarca önceden yaptığını, paravan şirketler kurarak Hizbullah’a çağrı cihazı sattığını anlatıyorlar. MOSSAD’ın patlattığı cihazlar, Hizbullah tarafından ödenmiş yani… Elbette, Hamas lideri Haniye, İran Cumhurbaşkanı Reisi ve daha onlarca Hamas ve Hizbullah komutanının seçilmiş bir şekilde öldürülmeleri, bu savaşın geçmişte tanık olduğumuz savaşlarla hiçbir ortak yanının olmadığını gösteriyor.

Savaş haberlerinin veriliş şekli de eski ile yeniyi ayırt etmemizi zorlaştırıyor. İsrail, hava saldırılarında ölenlerin Hamas veya Hizbullah yöneticileri olduğunu duyururken bu örgütler tarafından yapılan açıklamalarda kadın ve çocukların öldürüldüğü ön plana çıkıyor. Haniye gibi liderlerin İran’da konukken öldürülmesi; İran Cumhurbaşkanı Reisi’nin bindiği helikopterin düşmesi; Lübnan Hizbullahı’nın en savaşçı grubunun bütün komutanlarının bir toplantı sırasında yok edilmesi gibi olaylar yaşıyoruz ama bunların ayrıntılarını bilmiyoruz; bilemiyoruz. Taraflar, yaşananların ayrıntılarını anlatmaktan ısrarla kaçınıyor.

Benim üstünde durduğum sorunlar tam da bu noktalarda ortaya çıkıyor zaten…

Birincisi şu: Hiçbir kuralla bağlı olmadan füzelerle donatılmış bulunan, dünyanın geneli ve hatta pek çok Arap ülkesi tarafından “terörist” olarak kabul edilen Hamas ve Hizbullah gibi örgütlerle savaşmak sivil kayıplar olmadan sürdürülemeyeceğine göre bu sivil kayıplardan sorumlu tutulması gereken “taraf” hangisidir? Okul veya hastane gibi binaların altına sığınmış savaşçıları veya sivillerin de yaşadığı apartmanları komuta merkezi olarak kullanan “komutanları” imha etmek daha başka nasıl olabilir? Bu tür kamu binalarına yönelik saldırıları “terörist saldırılar” olarak nitelemek doğu mu, yanlış mı? Bunun yerine İkinci Dünya Savaşı’nda olduğu gibi kentler bombalansa daha iyi mi olacak?

İkincisi; aslında hiçbir teknolojik altyapıya ve hatta bilgiye sahip olmadan Amerika Birleşik Devletleri gibi nasıl bir teknolojik güç olduğunu bile bilmediğimiz bir gücün desteğini alarak kendisi de yüksek teknoloji kullanma kapasitesine sahip olan İsrail’e karşı böyle bir savaş başlatmak “ahlaki” veya “kutsal” sayılabilir mi? Çok sayıda masum insanın da ölümüne neden olacağı bilindiğine göre bu savaşı başlatmak ve sürdürmek nasıl bir zihniyetin ürünü olabilir? Bu zihniyeti onaylıyor ve bu savaşı “kahramanca” nitelendiriyorsak şimdiye kadar yaşanmış milyonlarca savaşta askerlerini veya halklarını korumak için “teslim olmayı” seçmiş olan komutanları basit birer “korkak” olarak mı göreceğiz?

Bu sorular ve sorunlar ortada duruyor ama kimse bunları tartışmaya cesaret edemiyor. Özellikle çocuk ve kadın ölümleri, bu kanlı savaşın durdurulması isteminin ön plana çıkmasına; suçlu veya sorumlu aramanın ertelenmesine neden oluyor. Savaş ise yayılıyor ve can almaya devam ediyor. İsrail liderliğini sorumlu görüp cezalandırılmasını istemek, savaşı durdurmaya yetmiyor. Bu tartışmayı başlatmamak, “katil İsrail” diye sloganlar atarak hayatımıza devam etmek belli ki sorunu çözmeye yetmeyecek. Savaşı durduracak güce sahip olanlar, ya İsrail’i sorumlu görmüyor veya bize açıkça söylemedikleri şeyler düşünüyorlar.

Artık, daha esaslı soruları ve sorunları gündeme taşımak gerekiyor. Bu köşe bunu yapmak için yetersizdir; biliyorum. Ama bu sorunu eşelemek artık ahlaki bir sorumluluk haline gelmiştir. Bu sorunlara yanıt vermeden ve bu yanıtı genel olarak kabul edilebilir hale getirmeden Orta Doğu’da süren ve yaygınlaşmasından korktuğumuz savaşı bırakın durdurmak anlamak bile mümkün olmayacak!

The post SAVAŞIN AHLAKİ DAYANAKLARINI TARTIŞMAK ZORUNLU HALE GELDİ! first appeared on Ve Kıbrıs.

Oldum galiba! Olmak istemezdim ama oldum!

Bölgemizdeki gerilim her gün için yükseliyor. Gazze savaşından sonra yeni bir Lübnan savaşı da kapıda. Lübnan’da yerleşik olan Hizbullah örgütünün belirlediği hedefler arasında Kıbrıs da varmış… Başımıza füze yağma olasılığı varsa bölgemizdeki İngiliz üslerinden ve Doğu Akdeniz’e yerleşen Amerikan gemilerinden bizi korumasını bekliyorum. ABD’nin en önemli uçak gemilerinden biri olan Eisenhover Doğu Akdeniz’e geliyormuş zaten… İyi haber, diyorum ve umutla bekliyorum!

Bölgemizdeki gerilim, esas olarak İsrail ile “İslami güçler” arasındadır. İsrail, Gazze’de Hamas ile savaşıyor. Hamas, İsrail’i tamamen yok etmek ve yerine bir İslam devleti kurmak istiyor. Bu amaçla sürdürdüğü savaşı, “halkın özgürlük ve bağımsızlık emellerine hizmet etmeyen savaşlara ihtiyacı olmadığını” söyleyen Filistin Yönetimi Başkanı Mahmut Abbas bile desteklemiyor. İslam devletlerinin çoğu da bu savaşı desteklemiyor. Arap devletleri, İslam dünyası ve hatta Filistinlilerin önemli bir bölümü desteklemiyor ama Hamas, savaşın İsrail yok edilene kadar süreceğini söylüyor. İsrail de Hamas’ı yok edene kadar savaşacakmış zaten.

Bu savaş yakında Lübnan’a kayacak. Bilinen Lübnan devletini yok etmiş olan Hizbullah denen köktendinci İslami örgüt esas olarak İran rejimi tarafından oluşturulmuştur ve Lübnan’da üslenmiştir. Hizbullah, İsrail ile savaşa girerek kendi varlık nedenini korumaya çalışıyor aslında. İslami esaslara göre çalışan bir örgüttür ve ele geçireceği olanakları bu amaçla kullanmaktadır.

Amerikancı olmamak için uğraşıyorum ama İslamcı olmak da istemem doğrusu. İslamcıların ne yaptıklarını veya kim olduklarını unutan varsa hatırlatabilirim: Onlar Taliban’dır; El Kaide veya ISİD’dir… Bu kadar kötümser olmak gerekmezse İran’dır. Ayetullahlardır, şeyhlerdir… Onlar ne derse olacak; kanunlarla değil fetvalarla yönetilmek demektir. Suudi rejimi, onların yanında adeta melek kalmaktadır.

İsrail de saldırgandır tabii… Varlığını bu saldırganlığına ve cezalandırma kapasitesine borçlu olduğunu düşünen bir hükümete sahiptir. Buna karşın Başbakan Netanyahu’nun istifasını ve savaşın durması için çalışılmasını talep eden yüzbinlerce insan gösteri yaparak kendilerini ifade edebilmektedir. Yakın bir gelecekte Netanyahu hükümetinin yıkıldığını görmeyi umuyorum ama Lübnan ve Gazze için de umutlanmamı sağlayacak herhangi bir neden yoktur.

Amerika’nın koruduğu İsrail ile İsrail’e karşı savaşlar arasında böylesine ciddi farklar vardır işte. Amerikancı olanlarla olmayanlar arasında da buna benzer farklılıklar olduğunu rahatlıkla görebiliyorum. Amerika’nın dünyanın her tarafına kendi değerlerini ihraç etmesini veya kendi çıkarlarını korumak amacıyla savaşlar çıkarmasını istemiyorum ama bu savaşlarda kimi tutmam gerektiğini düşündüğümde ister istemez Amerikancı oluveriyorum.

Deniyor ki, “Atatürkçü ol! Bağımsızlık benim karakterimdir de.” Olur… Öyle yaparız! Öyle yaparız ama Atatürk, sadece “Özgürlük benim karakterimdir” demedi ki! Çok daha başka şeyler de söyledi.

Lise yıllarımda, Atatürk hakkında ne bulmuşsam okudum. Atatürkçülüğün ne olduğunu anlatan yazılar da yazdım. Uzun yıllar bu konudan uzak durduktan sonra, son 20 yılda yeniden okumaya başladım; ne bulursam. Atatürkçü olmanın hiç de kolay olmadığını biliyorum. “Atatürkçüyüm” demekle Atatürkçü olunmayacağını ve yüz bin çeşit Atatürkçü olduğunu da biliyorum.

Amerikancı olmak istemezdim ama oldum! Atatürkçü olmak isterdim ama olamadım!

Bilmem anlatabildim mi? İnsan ne olacağını bilemiyor. Ben de ne olduğumu bilmiyorum ama ne istediğimi biliyorum.

The post AMERİKANCI OLMAK İSTEMEZDİM AMA OLDUM! first appeared on Ve Kıbrıs.

Son yıllarda Amerika ve Avrupa’nın önde gelen politik gazetelerinden biri haline gelen POLİTİCO’da ABD’nin eski NATO Büyükelçisi ve Chicago Küresel İlişkiler Konseyi CEO’su Ivo Daalder tarafından kaleme alınan 17 Haziran 2024 tarihli değerlendirmede Kıbrıs’ın Ortadoğu’da rolü ele alındı.

Kıbrıs’ın 2004’ten bu yana AB üyesi olduğunu belirten Daalder, bölünmüşlüğüne karşın “Dünyanın giderek çalkantılı hale gelen bölgesinde, Avrupa’nın Orta Doğu ile kesiştiği noktada siyasi, ekonomik, insani ve askeri erişim için bir platform sağlayan  bir istikrar adası” olduğunu ifade etti.

Daalder, adanın konumunu şu cümlelerle anlattı:

“7 Ekim’de Hamas’ın İsrail’e yönelik acımasız saldırıları bölgeyi kaynama noktasına getirdiğinde adanın değeri daha da ortaya çıktı. Kıbrıs, birçok kişinin korktuğu gibi, savaşın tırmanması durumunda ABD’nin ve diğer Batılı vatandaşların İsrail’den, Lübnan’dan ve bölgenin başka yerlerinden potansiyel tahliyesini planlamak için mümkün olan en yakın yerdi. Ada ülkesi ayrıca bu olasılığa hazırlanmak için topraklarını ve sularını ABD ordusuna sundu.”

ABD’NİN GELECEK PLANLARI

Daalder’in değerlendirmesi, ABD ile Rum Yönetimi arasında imzalanan Stratejik Diyalog Anlaşmasına doğrudan atıf yapmamasına karşın bu anlaşmaların hangi gerekçelere dayandığının ip uçları ile doluydu. Daalder, Politico’daki yazısının son bölümünde adanın ABD açısından önemini ve ABD-Kıbrıs ilişkilerinin geleceğine ilişkin görüşlerini aktardı.

Kıbrıs’ın Gazze’ye yardım ulaştırılması konusundaki rolünden övgü ile söz eden Daalder,

“Ancak bunlar yalnızca küçük adımlar; gerçek güvenlik işbirliği potansiyeli çok daha büyük” diye yazdı.

Daalder yazısını şöyle bitirdi:

“Geçtiğimiz sekiz ay boyunca ABD, adanın askeri ve insani operasyonlar açısından stratejik değerini öğrendi ve artık daha derin bir askeri ve güvenlik ortaklığının değerlendirilmesi için bir fırsat var. Buna ek olarak Kıbrıs, ordusunu modernize etme konusunda da istekli; bu, Rusya yapımı büyük topçu, roket ve hava savunma sistemlerinin Ukrayna’ya nakledilmesi yönünde tekrarlanan talepleri kabul etmeyi kolaylaştıracak bir şey. Ancak kaldırılan silah ambargosunun yalnızca bir yıllık olması ve yenilenmeye tabi olması nedeniyle ABD savunma pazarına erişim şu anda engellendi.

Genel olarak Lefkoşa ile yapılacak bir jeostratejik ortaklık, Washington’a pek çok avantaj sunabilir. Bu, adanın İsrail, Mısır ve Filistinlilerle olan güçlü ilişkilerini geliştirecek ve Gazze’deki savaşa daha uzun vadeli bir çözüm bulunmasına yönelik çalışmalara yardımcı olacaktır. Bu, Rusya ve Çin’in stratejik nüfuzlarını Doğu Akdeniz’e genişletme girişimlerine karşı güçlü bir karşı duruş sunacaktır. Yunanistan, İsrail ve Mısır ile enerji bağlarını güçlendirecek. Ve ABD, AB ve NATO arasında güven inşa edebilir, hatta potansiyel olarak Ankara’yı 50 yıl sonra çatışmaya adil bir diplomatik son bulma zamanının geldiğine ikna edebilir.

Güçlü bir ABD-Kıbrıs ortaklığı, Kıbrıs sorununu Kıbrıs çözümüne dönüştürmenin anahtarı olabilir.”

The post KIBRIS-ABD İLİŞKİLERİ, KIBRIS’IN BÖLGESEL ROLÜNÜ DEĞİŞTİRECEK first appeared on Ve Kıbrıs.

Gerçekten de ölümleri durdurmak için altın bir fırsat ortaya çıkmıştır. Ateşkes arayışlarının en ciddisi de zaten bugünlerde yaşanıyor. Biden, İsrail’in kabul ettiğini duyurduğu bir öneriyi masaya koydu; Hamas ilgilendi ama İsrail’in tutumu netleşmedi. Umut bu süreçtedir!

Hamas’sız olmaz ama! İsrail, savaştaki hedefinin Hamas’ı Gazze’den söküp atmak olduğunu ısrarla gündemde tutuyor. Biden’ın ateşkes açıklamasından sonra da böyle bir açıklama yapıldı ve Hamas yanlıları bu açıklamayı “İsrail ateşkesi reddetti” olarak algıladı.

Hamas, dünyanın önde gelen devletleri tarafından “terör örgütü” olarak tanınıyor ve Filistin’deki Arap halkının yasal bir temsilcisi olarak kabul görmüyor. İsrail bundan güç alıyor ve Hamas’ı Gazze’den temizleme hedefini dünyaya açıkça duyurabiliyor.

Buna karşın Hamas’ın yanında olanlar veya Hamas’a karşı açık tavır alamayan devletler var. Türkiye bunların başında geliyor. Erdoğan, sık sık Hamas liderlerini kabul ediyor ve onlara övgüler yağdırıyor. Mısır çekinceli davranıyor. Hamas, Mısır rejiminin başlıca düşman olarak gördüğü Müslüman Kardeşler liderleri tarafından kuruldu ama son savaştan önce Mısır ile ilişkilerini geliştirmeye, Mısır ise onlarla ilişki kurarak Müslüman Kardeşler ile ilişkilerini koparmalarını teşvik etmeye çalışıyordu. Mısır’ın işi zor! Bölgedeki diğer Arap ülkeleri Hamas’a mesafeli davranıyor ve bugünkü acımasız savaşta bile Hamas’ın tarafını tutmuyorlar.

Gazze’deki esas mesele, bu bölgenin Hamas’ın kontrolüne bırakılıp bırakılmayacağıdır. Bu son savaş, bizzat Hamas tarafından İsrail’in Arap devletleri ile yeni anlaşmalar yapmasını engellemek amacıyla başlatılmıştır zaten. 7 Ekim saldırısı ve sonrasında yaşanmakta olan kanlı olaylar bu anlaşmaları geciktirmiştir ama engelleyemeyecek gibi görünmektedir.

Hamas’sız olmaz işte! Gerek acil bir ateşkes, gerekse kalıcı bir barış anlaşması için hazırlanacak yol haritalarının bir yerinde Hamas’a da yer vermek kaçınılmazdır. Siz görmezlikten gelseniz bile onlar en kritik zamanda ortaya çıkacaklardır.

Hamas’a bakış ciddi bir ikilem yaratmaktadır. Kurtuluş örgütüdür diyenler ile terör örgütüdür diyenlerin güçlerini aynı doğrultuda birleştirmeleri elbette mümkün olamamaktadır. Hamas liderliği bu ikilemden ustaca yararlanmaktadır.

Bu sorunu görmeden, Gazze’de ateşkes olmasını veya Filistin’de iki devletleri çözüm bulunsun ve bölgeye barış demekten daha iş yaramaz bir dilek olamaz!

Hamas’ın Gazze’de kalmasını kabul ettirebilmek için İsrail ordusunu yok etmeniz gerekir. Şu ana kadar kimse buna cesaret edemedi. İsrail-İran savaşının eşiğine kadar geldik ama İran geri adım attı. Erdoğan, Netanyahu için ağzına geleni söylüyor ama bir adım daha ileri gitmiyor, gidemiyor. Geriye kalan tek seçenek Hamas’ı Gazze’yi terk etmeye ikna etmek veya zorlamaktır. Hamas liderleri başka ülkelerde paşa gibi yaşadığına göre militanlarını da yanlarına alırlarsa ateşkese ulaşmak an meselesi olacak; kalıcı barış umutları da artacaktır. Hamas yanlısı devletler işte buna karar vermelidir: Hamas’ı kucaklarına almak istiyorlar mı; yoksa korkuyorlar mı?

The post HAMAS’SIZ OLMAZ! GAZZE’DE ATEŞKES ARAYIŞLARININ KRTİK NOKTASI HAMAS’TIR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Başbakan kim olsa bu saldırıya acımasız bir yanıt verecekti ama Hamas saldırısı, İsrail Başbakan’ı Netenyahu için bulunmaz bir fırsat yarattı. Sarsılmakta olan koltuğunu sağlama alabileceği düşüncesiyle “en acımasız karşılığı” vermeye kalkıştı. İsrail’in Gazze saldırısında şu ana kadar 35 kişi öldürüldü ama kimi kaynaklara göre yıkıntılar altında binlerce ölü var ve bu rakam 250 bine yaklaşıyor. Gazze’nin altı üstüne getirildi ama rehineler henüz bulunamadı. Katar’dan veya Türkiye’den ses veriyor; ateş-kes pazarlıkları yapıyor ama Hamas, Gazze’de yokmuş gibi yapıyor, hala ortaya çıkmıyor!

Yıllarca ve milyarlarca dolar harcanarak yapılan hazırlıklardan sonra 7 Ekim saldırısı ile başlatılan bu savaş, başka türlü bir savaş. Bir yanda yeryüzünden ve gökyüzünden saldıran ateş gücü yüksek bir ordu; diğer yanda yeraltında ve siviller arasında gizlenerek korunan, sivil ölümlerini propaganda aracına dönüştüren başka tür bir ordu var.

İsrail ordusu, Gazze’de kaç asker kaybettiğini tam olarak açıklamıyor. Ocak ayında açıklanan rakam 531 idi. O günden bu yana neler oldu, bilmiyoruz. Hamas, öldürülen çocuk ve kadınların propagandasını yapıyor ama kendi savaşçılarının nerede savaştıklarını, İsrail askerlerinin nasıl öldürüldüğünü, kendisinin kaç savaşçı kaybettiğini duyurmuyor.

İsrail’de savaş karşıtı gösteriler yapılıyor. İsrail yurttaşları, yüksek katılımlı gösteriler düzenleyerek Netanyahu’nun başbakanlığı bırakmasını talep ediyorlar. Gazze’de kadınlar çocuklarının cesetlerine sarılarak savaşa devam edeceklerini, çocuklarının ise cennete gittiğini haykırıyorlar. Savaşın durmasını mı, yoksa devam etmesini mi istiyorlar; anlamadım gitti!

Bu savaş, filmlerde izlediğimiz 2’nci Dünya Savaşı muharebelerine benzemiyor. Vietnam savaşını andırıyor ama onun çok daha karmaşık bir hali gibi duruyor. Şimdiki zamanda işe daha gelişmiş iletişim aygıtları ve teknikleri de karıştı…

Başlangıçta yapılan “kim suçluydu” tartışması artık anlamını yitirdi. Kimsenin vicdanı bu savaşın sürmesini kaldıramıyor. İster Hamas suçlu olsun, isterse İsrail devleti; ne olursa olsun, bu savaşın bir an önce durması gerekiyor!

Bu vicdan sızısı, İsrail’i destekleyen devletlerde daha fazla hissediliyor galiba! Hükümetler yardım ediyor; halk ateşkes olması için gösteri yapıyor. ABD ve İngiltere gibi İsrail’i savaş malzemeleri bakımından da destekleyen devletlerin yurttaşları, “gösteri hakkını” kullanarak hükümetlerinin İsrail’e silah ve askeri malzeme sevkini durdurmaya çalışıyorlar.

Gazze’deki savaşın durdurulması için yapılan gösteriler, ABD’nin Vietnam’dan çekilmesi için yapılan gösterilere benziyor. O yenilginin nedeni, ABD hükümeti ve ordusunun halk desteğini kaybetmesiydi. ABD gençliğinin o haksız işgale ve savaşa karşı çıkışı, doğrudan Beyaz Saray avlusuna kadar ulaşan gösteriler, savaşı sona erdirilmişti.

Şimdi yaşanan gösteriler de Gazze Savaşı’nı mutlaka etkilemektedir ve etkilemeye devam edecektir. Amerika’da seçim var ve sonuç bıçak sırtında. Başkan adayları bu gösterileri görmezden gelemezler. İngiltere, İsrail’e destek konusunda kararlı görünüyor ama Sunak, “kısa süreli başbakanlardan biri” olmak istemiyorsa bu duygu seline daha fazla direnmemek zorundadır. Zaten İsrail halkının önemli bir kesimi de ayaktadır; onları görmezden gelmek kimsenin işine gelmeyecektir! Gazze savaşı konusunda İsrail, ABD ve İngiliz yurttaşlarının rolü, belirleyici olacak gibi görünüyor: Gazze’deki ölümleri durdurmak için umudumuzu ABD ve İngiltere’deki “demokratik sisteme”, İsrail yurttaşlarının sonu gelmez gösterilerine bağladık. Bu gösteriler, ülke ne kadar demokratikse o kadar sonuç verebilecektir.

Gazze halkını ölümden kurtaracak olan da demokratik haklarına sahip çıkan bu insanlar olacaktır.

The post GAZZE HALKINA, DEMOKRATİK HAKLARINI KULLANABİLENLER YARDIM EDECEK! first appeared on Ve Kıbrıs.