Laiklik, en basit tanımı ile din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması demektir. Oxford kaynaklı siteler, “laik” kavramını, “kutsal veya dinsel olmayan, dünya ile ilgili” şeklinde tanımlamaktadırlar.

“Laik bir devlet” sadece dünya işleriyle ilgileniyor olmalıdır. Oysa KKTC Anayasası’nın 23’ncü maddesinde “Din eğitimi ve öğretimi, devletin gözetim ve denetimi altında yapılır” demekte ve devleti din ve ahret işlerine de karıştırmış olmaktadır. Çok yaman bir çelişki ama anayasa yazıcıların bunu, “devlet kontrolü dışında yobaz bir din eğitimi” verilmesini engellemek için yazdıklarını da biliyoruz… Hepimiz biliyoruz; yobazlaşma tehlikesi vardır ve devletin din eğitimini buna göre vermesi talep edilmektedir.

Ne var ki, devlet okullarında bizzat devletin hazırladığı müfredattaki din dersleri “tam bir yobazlık örneğidir”. Bir yanda fen ve tabiat bilgisi, diğer yanda din dersi… Tam amlamı ile çelişen şeyler, çocukların beyinlerine enjekte edilmeye çalışılıyor.

Bunlar, KKTC devletinin “laik bile olamadığını” anlamak için yeterlidir ama geçtiğimiz günlerde, devletten maaş alarak imamlık yapan bir kişinin, “Benim dinime hakaret eden, devleti bile okula sokmayan bu zihniyeti öldüğü vakit ben de camiye sokmayacağım. Selasını vermeyeceğim. Cenaze namazını kıldırmayacağım. Açıkça söylüyorum baş örtüsüne karşı gelen kafirdir. Kafirin cenaze namazı kılınmaz” şeklinde konuşması herşeyin üstüne tüy dikti. Din adamları kendilerini “Allah adına hareket eden görevliler” saymaya başlamışlarsa devletin laik olması yetmez; din ve inanç özgürlüğüne yönelen baskıları ortadan kaldırmak için tedbir alması da gerekir.

Bazı hukukçularımız Ceza Yasası’nda düzenlemeler yapılması gerektiğinden söz etmeye başladılar. Tehlikeli bir başlangıç olur… “Toplumu bölücü nitelikte” veya “vicdanları rahatsız eden” diye tanımlanabilecek söylemlerin cezalandırılmaya kalkışılması, bu tür söylemleri güçlendirebileceği gibi bunun tersi söylemlerin cezalandırılmasının yolunu da açmış olacaktır. Türkiye örneğini iyi izlemek gerekiyor…

Saçma fikirleri ortadan kaldıracak tek şey, fikir özgürlüğünün tam anlamı ile kullanılması olabilir ancak. İşe, okullardaki din dersinin kaldırılması ile başlanabilir. Bu, hem devleti gerçek anlamda laikleştirecek, hem de yurttaşlara gerçek fikir özgürlüğü kazandırmanın ilk adımı olabilecektir.

Laik olmak veya fikir özgürlüğünü savunmak, biraz da olsa CESARET ister!

The post KKTC LAİK DEĞİL! LAİK VE ÖZGÜRLÜKÇÜ OLMAK CESARET İSTER! first appeared on Ve Kıbrıs.

Belli ki bazı aileler, dini inançları gereği çocuklarının saçlarının yabancılar tarafından görünmesini istemiyorlar. İnanç özgürlüklerine saygı duymak gerekirse duyulsun ama başkalarının da kendilerine göre inançları olduğu unutulmasın! Kıyafet serbestliği olacaksa olsun; isteyen istediği kıyafeti giysin ve dolaşsın!

Ama bu karar, belli bir inanca sahip insanlara hareket alanı açma gayretiyse gerisi de gelecektir; bilinsin!

Bundan sonraki aşamada din derslerinin zorunlu olması tartışmaya açılacaktır. Esas tartışılması gereken de zaten budur. Din derslerinde dünyanın oluşumundan insanın ne olduğuna kadar pek çok şey, bilime aykırı hurafelere dayandırılarak çocuklara kabul ettirilmeye çalışılmaktadır. İnanmak, bilimle ilgili değildir zaten. Pek çok ebeveyn bu hurafelere inanmamaktadır ama çocuklarının marjinalleşmemesi için din eğitimine karşı tavır almamaktadır. Gidişat belli bir inancın ve belli inanç şekillerinin desteklenmesi yönünde olacaksa bu konudaki tartışma ve çatışmalar da artacak demektir. Bekleyin, göreceksiniz!

Okullarda öğrenciler arasında yaşanan ciddi sorunlar var. Çoğu gözlemci, “akran zorbalığının” tırmandığı uyarısında bulunuyor. Zorbalığı bırakın, öğrenciler arasındaki tartışmalar inançları da kapsamaya başlarsa bu tartışmalara hangi öğretmen, nasıl bir yöntemle müdahale edebilecektir? Bilen varsa söylesin!

Okullarda doğaya ve insana ilişkin bilgiler edinmeye çalışan öğrenciler fizik dersinde öğrendiklerini din derslerinde öğrendikleri ile karşılaştırmaya ve saçlarını örten arkadaşları ile tartışmaya başlarlarsa ne olacak? Buna yanıt verecek olan varsa dinleyelim!

Tartışmak serbest olacaksa mesele yok! Öğrenciler istedikleri şekilde giyinsinler, kıyafetleriyle neye inandıklarını veya nasıl yaşamak istediklerini arkadaşları ile paylaşsınlar ve konuşsunlar… Bu, zaten eninde sonunda olacak bir şeydir; bir an önce ve okullarda olmasında fayda bile olacaktır. Çocuklarının saçları açık bir şekilde okula gitmesini istemeyen aileler ve okul yönetimleri, bu tartışmaları olgunlukla karşılamaya, çocuklara bu farklılıklar ile yaşamanın gerekliliklerini öğretmeye hazırlar mı?

YDP Genel Başkanı Arıklı ilk sırası aldı bile! Bu değişimin “inanç özgürlüğünün” bir gereği olduğunu söyleyecek “büyükler” de olacaktır… Bunların yakın coğrafyamızda olan-biten ile ilgilenmeleri; İran’da, Afganistan’da, Türkiye’de ve Suriye’de yaşananlar hakkındaki görüşlerini de özgürlükler çerçevesine oturtmaları gerekecektir. Bu ülkelerde yaşananları ve insanların başına gelenleri görmezlikten geldiğiniz zaman din ve inanç özgürlüğü konusunda samimiyetsiz olduğunuz ortaya çıkar.

Ne olursa olsun tartışma başlamıştır. Bu tartışmanın bizi nereye sürükleyeceğini hep birlikte göreceğiz.

The post HADİ BAŞLAYALIM: DİNİ DE TARTIŞALIM, BİLİMİ DE! first appeared on Ve Kıbrıs.

Binlerce yıl önce insanlar, doğa ile ilişkilerini düzenlemek için yarım yalamak bilgilere dayanan kurallar ürettiler. İnsanlar onları “bilgi” sanıyor ve bütün hayatlarını bu bilgilere göre göre düzenlemeye çalışıyorlardı ama gerek hayatın kendisi bu kurallarla uyuşmadığı ölçüde başka arayışlara girdiler ve bilimi geliştirdiler. Bu kurallar yeni ama daha etkili bilgilerle çeliştiği zaman eski kurallara “inanç” demeye başladık. Bu bir zorunluluktu aslında… İnsanlara gerçeği anlatmaktan kurtulabilmek için “istediğinize inanın ama gerçeği de bilin” kabilinden bir yol tutuldu; adına da “inanç özgürlüğü” denildi. Bütün modern anayasalar yurttaşlarının “inanç özgürlüğünü” tanımaktadır.

Güzel; hayatı berbat etmemek ve din savaşlarına neden olmamak için herkes istediğine inansın… İnansın ama inancını da kendine saklasın! Evinde, kendinin veya inanç birliği içinde olduğu insanların katkıları ile oluşturdukları dernek veya kültür merkezlerinde inançlarının gereğini yerine getirsinler. Başkalarının inançlarına karışmasınlar ve toplum hayatını kendi inançlarına göre düzenlemeye kalkışmasınlar…

İşte buna da laiklik deniyor. Din işleri ile kamusal işler -ki buna “ortak yaşam işleri” de diyebilirsiniz- birbirinden ayrı tutulsun… Böylece, herkesin inanç özgürlüğü sağlanabilsin.

Türkiye’nin de “laik bir devlet” olduğu varsayılır. Anayasasının 2’nci maddesinde “demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti” olduğu kayıtlıdır. Üstelik bu maddenin de içinde bulunduğu ilk üç maddenin “değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez” olduğu da Anayasa tarafından hüküm altına alınmıştır.

Türkiye Anayasası’nın bu hükmünün değiştirilmesi henüz teklif edilmemiştir ama DEĞİŞTİRİLMİŞTİR! Türkiye devleti, çok uzun zamandan beri “laik” yani “dini inançlar karşısında tarafsız ve etkisiz” olmaktan çıkmış; herkesin inanç özgürlüğü koruma görevini de terk etmiştir.

Eski örnekleri bir tarafa bırakarak sadece bayram günlerinde yaşanan örnekler üzerinden ilerlersek, Türkiye’nin bir “din devleti” haline geldiğini rahatlıkla söyleyebiliriz:

• Genç bir adam, Muhammed Peygamber’in evliliklerini, üstelik de başlıca hadisçi sayılan Buhari’yi kaynak göstererek tartışmaya açtı diye tutuklanma ile karşı karşıya kaldı. Aldığı ölüm tehditleri de cabası. İnanç ve fikir özgürlüğü ile birlikte can güvenliğini de koruması gereken Türkiye Cumhuriyeti Devleti yetkileri onun haklarını korumak yerine hakkında tutuklama kararı çıkartmayı tercih ettiler.
• Bayram süresince kurban sorunu tartışıldı. Bütün tarihi gerçekler kurban ritüelinin İslam’dan çok önceye dayandığını ortaya koyuyor. Bütün tartışmalarda 10 bin TL aylık, üç bin TL bayram yardımı alan emeklilerin kurban kesemeyeceği vurgulandı ama kimse, “Kesemezseniz, kesmeyin” demek cesaretini gösteremedi. Kurban kesmek adeta bir zorunluluk olarak sunuldu ve algılandı.
• Cumhurbaşkanı Erdoğan, “laiklik maskesi ile faşizmi gizlemeye çalışıyorlar” bile dedi ve laiklik ilkesine bağlı olmadığını açıkça ilan etmiş oldu.
• Maarif müfredatı ile kendi inançlarını okullarda yaygın ve esas olarak öğretmeye başlayacaklarını da ilan ettiler zaten.

Türkiye Cumhuriyeti devletinin “laik” olduğu Anayasası’nda yazıyor, evet! Ama her yazana uymak zorunluluğu mu var?

Anayasalar, devletlerin uyacağı ilkeleri belirler ve uymayanlara yine devletin çeşitli yaptırımlar uygulayacağını öngörürler. Laiklik ilkesine uymayan Türkiye Cumhuriyeti yetkilileri ile yurttaşlarına yaptırım uygulayacak birisi var mı, peki? Yoktur! Devlet gücü onların elindedir ve onların devleti artık tam anlamı ile dini esaslara göre yönetilmektedir. Anayasanın hiçbir hükmü de kalmamıştır.

Modern anayasalar, inanç özgürlüğü diyerek dini inançların gerçekçi olmadığını gizlemeye; gerçeği parmak arkasına saklamaya çalıştılar. Böylece, inançlar uğruna kan dökülmesini önlemeyi amaçladılar. Türkiye bakımından konuşursak bu mekanizma artık işe yaramaz duruma düştü. Türkiye, dinin ve bilimin ne olduğunu açıkça tartışmak zorunda olduğu bir aşamaya geldi.

Parmak arkasına saklanmanın kimseye bir yararı kalmadı.

The post PARMAK ARKASINA SAKLANMANIN ANLAMI YOK! İNANÇLARI TARTIŞMA ZAMANI GELDİ! first appeared on Ve Kıbrıs.

Dinsizler veya başka bir dine inananlar ne yapacak bilmiyorum ama İslam adına çok ciddi tartışmalar ve hatta kavgalar olacak.

Devletin laik olması ilkesi tam böyle zamanlar için düşünülmüş bir ilkedir aslında. İsteyen istediği dine inansın ve hatta bazı kişiler inançsız olsun ama bütün bu insanlar bir arada yaşayabilsin… Farklı inançlara sahip kişilerle inançsız kişilerin bir arada yaşayabilmesi, din işleri ile devlet işlerinin birbirinden ayrılması ile mümkündür. Bu nedenle devletin “laik”, daha açık bir ifade ile dinler ve inançlar karşısında tarafsız olması gerektiği üzerinde durulmuş; bu ilke pek çok devletin olduğu gibi Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti anayasalarında da yer bulmuştur.

Anayasalarına göre, Türkiye Cumhuriyeti de, KKTC de “laik” birer devletmiş!

“Miş” diyorum çünkü değiller… Veya “artık değiller”!

Farklı dini inançlara sahip veya dini inanç sahibi olmayan yurttaşlardan toplanan vergilerle oluşturulan devlet kaynaklarının çok önemli bir kısmı, dini tartışmalarda taraf olan kişilerin emrine verilmiştir. Onlar, inançlarının kavgasını bu kaynakları kullanarak sürdürüyorlar.

Bazı kişilere devlet makamları tahsis edilmiştir. Onlar, dini inançlarını bu makamları kullanarak egemen hale getirmeye çalışıyorlar.

Türkiye, bir devletin anayasasında “laik” olduğu yazıldığı halde dini tartışmalara nasıl taraf olabileceğinin ve laikliğini nasıl kaybedebileceğinin güzel bir örneği haline gelmiştir.

İslam dinine bağlılıkları konusunda hiçbir kuşkuya yer olmaması gereken binlerce inançlı ve İslam dini konusunda bilgili insan, bir devlet kurumu olan Diyanet İşleri Başkanlığı’nın tutumlarını onaylamıyor; Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş’ın söylediklerinin İslam dinine uygun olmadığını savunuyorlar. Tartışmaya, devlet karşıtı bir konuma düşerek, yaşamlarını riske atarak ve tamamen kendi olanaklarını kullanarak katılmaya çalışıyorlar. Karşılarında ise devleti veya devletin olanaklarını tepe tepe kullanan insanları buluyorlar.

Anayasa’da inanç özgürlüğü gibi, “düşünce, söz ve anlatım özgürlüğünden” de söz ediliyor tabii. Erbaş’ın söylediklerini bu kapsamda değerlendirenler çıkacaktır. Ali Erbaş da bir Türkiye Cumhuriyeti yurttaşıdır ve görüşlerini açıklamak özgürlüğüne sahiptir. Ama devlet kaynaklarını kullanmadan; devletin ona bahşettiği cübbeyi çıkardıktan, devletin sağladığı araçtan indikten ve emrindeki yüzbinlerce memura emir verme yetkisini terk ettikten sonra…

Türkiye’deki din tartışmalarının bir yol ayrımına geldiği kesindir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, bu tartışmaların tarafı olmaya devam edecek mi; etmeyecek mi? Kim karar verecek bilmiyorum ama birilerinin bu konuda karar vermesi gerekecek: Taraf olmaya devam edecekse “laik” değil demektir. Laikse, taraf olmaması gerekir.

The post TÜRK DEVLETİ, DİNİ TARTIŞMALARA TARAF OLDU; LAİKLİĞİNİ KAYBETTİ! first appeared on Ve Kıbrıs.