En ilginç konuşması Rum Yönetimi Başkanı Hristodulidis yapıyor; sahneyi kaptırmamaya çalışıyor. Son konuşması gerçekten ilginç oldu: BM Genel Sekreteri Antonio Guterres’in görev süresi bitene kadar Kıbrıs sorunu için fırsat penceresi olduğunu ancak “sonsuza kadar görüşemeyeceğimizi” söyledi.

Söyledi ama bu hikaye Rum basını da dahil olmak üzere kimseye inandırıcı gelmedi. Dünkü Kathimerini gazetesinin aktardığına göre yabancı diplomatlar da bu söyleme prim vermedi. Gazetenin görüşüne baş vurduğu, Kıbrıs sorununda birinci elden bilgi sahibi olan yabancı bir diplomat, “bizim bildiklerimiz öyle değil” anlamında şeyler söylemiş: “Bizim bildiğimiz, Tayyip Erdoğan’ın, Ada’daki gerçeklerin dikkate alınması katı şartı ile çözüme ilerlemeye hazır göründüğüdür. Gerçekler de defalarca söylendiği üzere Kıbrıs Türk toplumunun egemen eşitliğinin tesis edilmesidir. Türk tarafının, Kıbrıs Rum tarafından ve BM aracılığıyla doğrudan ticarete, diret uçuşlara ve Kıbrıslı Türklerin uluslararası toplumla doğrudan ilişki kurmasına rıza göstermesini defalarca istediği de biliniyor. Bu tezler biliniyor, esasen ön şart haline geldiler ve bize aktarıldığı kadarıyla değişmediler. Bildiğimiz kadarıyla Sayın Erdoğan, daha çok da Sayın Fidan Sayın Guterres’e Ankara’nın bu tezlerini tekrarladı. Bu nedenle Türkiye’nin Kıbrıs sorunundaki tezlerini değiştirme sinyali verdiğinin düşünülmesi tuhaf olabilir.”

Hristodulidis, Kıbrıs sorununun şimdiye kadar ne çok genel sekretek eskittiğini de biliyordur zaten. Kıbrıs sorunu, Aralık 1954’te Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda Kıbrıs meselesi resmen gündeme alındı. Yunanistan, Kıbrıs halkına self-determinasyon hakkı tanınmasını istiyordu. Kıbrıslı Türklerin oluşturduğu bir heyet de bu sürede New York’taydı ve self determinasyon hakkının bir bütün olarak Kıbrıs halkına tanınamayacağını adada ayrı bir halk olarak Türklerin de bulunduğunu ve onlara ayrı self determinasyon hakkı tanınması gerektiğini savunarak Türkiye’ye destek verdi.

1954 nere; 2026 nere? O günden beri çok şey değişti ama Kıbrıs sorununun özü değişmedi. Hristodulidis, 2026 sonuna tarihlenmiş ciddi bir fırsat olduğunu söylemişti. Böyle bir fırsat yaratmak istiyorsa 1954’ten beri devam eden Rum/Yunan tutumunun değiştiğini de söylemesi gerekirdi.

Bunu söylemiyor… Sadece “sonsuza kadar görüşemeyiz” demekle yetiniyor.

Benim esas merak ettiğim de işte budur: 2026’dan sonra görüşmeyeceksek ne yapacağız?

KKTC Cumhurbaşkanı Erhürman, görüşmelere süre konulmasını ve Rum tarafı bir kez daha masadan kalkarsa Kıbrıslı Türklere uygulanan izolasyonların kaldırılacağının taahhüt edilmesini istiyor. Çok merak ettim doğrusu; Hristodulidis ne istiyor?

Güzel bir noktaya geldik! Durmadan müzakere istemekten “sonsuza kadar görüşemeyiz” noktasına gelmemiz her durumda iyi bir şeydir. 8 Haziran’daki Holguin görüşmesinde veya gerçekleşmesi muhtemel olan üçlü görüşmede “başarısız olursak ne olacak” sorusu mutlaka gündeme getirilsin derim.

The post “SONSUZA KADAR GÖRÜŞME” İSTENMİYORSA BAŞARISIZLIK HALİNDE NE OLACAĞINI ŞİMDİDEN BELİRLENMELİDİR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Kurultay gündeminin sadece “genel başkan seçimi” olarak belirlenmesi nedeniyle adaylar “büyük bir olgunluk” göstererek oy toplamaya çalıştılar. Bu olgunluk, parti dışındaki siyasilerin bile takdirini kazandı ama kazın ayağının öyle olmadığı, kurultay sonrasında parti meclisinde yaşanan genel sekreter ve MYK üyeliği seçimlerinde ortaya çıktı.

Parti Meclisi kararlarındaki oy dağılımı, kıran kırana bir yarış olduğundan daha çok ciddi bir “kamplaşma” olduğunu ortaya koyuyor. MYK’nın yenilenmesini isteyenler sadece tek bir oy eksikle Mehmet Kale Kişi’yi genel sekreterliğe seçtiler. MYK dışında kalan üyeler de bu kamplaşmanın göstergesi sayılabilir. Normal koşullarda MYK dışında kalacağı düşünülemeyecek olan Değirmenlik Belediye Başkanı Ali Karavezirler, seçilenler arasında yer bulamadı.

CTP’deki kamplaşmalara mutlaka “ideolojik kılıf” aranır. Aranır ve bulunur! Kimse “beni seçmediler, kırgınım” diye ortada dolanacak değildir.

Yakında, Genel Başkan Sıla Usar’a yönelik eleştirilerin artacağını düşünüyorum. Medya araçları kullanılarak değilse bile Cumhurbaşkanı Erhürman da bu eleştirilerden payına düşeni alacaktır. Bu eleştirilerin konusunun Kıbrıs sorunu, Türkiye ile ilişkiler ve “emekçilerin hakları” olmasını beklemek gerekiyor. Böylece CTP içindeki kamplaşmaya “ideolojik ve politik bir kılıf” da bulunmuş olacak.

Bu durumun CTP’nin izlemekte olduğumuz iktidar yürüyüşüne ciddi bir zararı olup olmayacağı konusunda değerlendirme ayrıca yapılmalıdır. Bunun için biraz daha zamana ve gözleme ihtiyaç vardır. Bu kamplaşma üst düzeyde kalırsa CTP karşıtlarının beklediği olmayacaktır diye düşünüyorum. Buna karşın CTP’yi temsil ettiği düşünülen kişilerin televizyon ekranlarında veya köy kahvelerinde ileri-geri konuşmaları başlarlersa “CTP’ye değil, Erhürman’a oy veriyoruz” diyenlerin CTP’den uzaklaşması hızlanacak ve kesinlik kazanacaktır.

Sihirli nokta zaten burasıdır… Sıla Usar’ın genel başkan seçilmesinin bu kesimler üzerinde etkili olduğunu ve CTP’ye yönelmelerinin kapısını araladığını zaten yazmıştık. Aynı şeyi başka yorumcular da yazdı ve söyledi… Tehlike, CTP içi tartışmaların medyaya taşması ve bu tartışmalara ideolojik kılıf geçirme gayretlerinin kırılmayı derinleştirerek bu kapıyı kapatmasıdır.

Tehlike, kapının eşiğinde beklemededir!

The post KAMPLAŞMA, CTP’NİN İKTİDAR YÜRÜYÜŞÜNE ZARAR VERECEK! first appeared on Ve Kıbrıs.

Bakanlık verilere göre KKTC’de 27 bin turistik yatak var. Bunların tümü dolsa bile 40 binden fazla insan açıkta kalacak. Otellerde konaklayacak olan KKTC yurttaşlarını ve kara kapılardan gelecek olanları da hesapladığınız zaman belki de 50 bin kadar yabancı, farklı şekillerde konaklamış olacak.

Bir süreden beri anlatmaya çalışıyoruz: Kuzey Kıbrıs’ın doğal fonksiyonlarından birisi, geçici konaklama ve eğlence olanaklarını kullanmaktır. Ekonomik sorunlara çözüm ararken, işin doğasını da dikkate almak gerekir.

Akdeniz adalarının kaderi, çevre ülkelerine hizmet sunmaktır. Şimdiki durumda bu kendini “turizm” olarak gösteriyor. Eğlenceden dinlenceye; kültürden gastronomiye; sağlıktan güzelliğe kadar “bin bir yüzlü” bir sektör olan turizm, ülke potansiyelini insanların daha keyifli bir yaşam sürme güdüsü ile birleştirmeyi gerektirir. İnsanlar, kendilerini rahat hissedecekleri, eğlence ihtiyaçlarını kendilerince karşılayabilecekleri yerlerde belirli bir süre geçirmekten mutlu oluyorlar. Dünya Turizm Örgütü verilerine göre 2024’ün ilk yedi ayında yaklaşık 790 milyon turist uluslararası seyahat etti. Bu rakam her yıl artıyor. Onlara bu hizmeti sunacaksak, odak noktamızda da onların eğlence ve dinlence ihtiyaçları olacak demektir.

Bu hafta ülkemizi ziyaret edecek 70 bin kişinin her birinin kendine göre bir geliş nedeni mutlaka vardır. Bir kısmı otelde konaklayacak, bir kısmı ailesini ziyaret edecek. Bir kısmı daire kiralamıştır; bir kısmı araba… Kimisi casinolarda şansını deneyecek, kimisi çılgınca dans edecek. Kimisi lokantada yiyecek; kimisi marketten alış-veriş yapmakla yetinecek. Çok soğuk ama denize girenler bile olacak!

Bize düşen, bu ihtiyacı karşılamayı sürdürebilecek bir düzen kurmak ve bu hizmetten ülkemize kalacak olan kazancı artırmaktır. Daha kaliteli eğlence, daha yüksek fiyat demektir. Kaliteli gıda üretimi, bu insanların memnuniyetini artırırken bizim turizm sektöründen elde ettiğimiz kazancı da artıracaktır. Nitelikli ziyaret alanları, özellikle müzeler turistlerin kent merkezlerine doluşmasını sağlayacak, esnaf mutlu olacaktır.

Kimileri hayvancılığa devam etmemizi; arpa-buğday ekerek zengin olmamızı; başka ülkeler için motor veya uçak yapmamızı hayal ediyorlar ama olmaz. Hiçbir adada olmadı; Kıbrıs’ta da olmaz!

Unutmamak gerekir; Kıbrıs adası, en müreffeh yıllarını, etrafında dönen ticaretten aldığı payı artırmayı başardığı dönemlerde yaşamıştır. Etrafımızda gördüğümüz, ziyaretçilerimize gururla takdim ettiğimiz eserlerin çoğu zaten o yıllardan kalmadır.

Doğal kaynağımız budur ve bu kaynakla da ancak turizm yapılır!

The post ADANIN POTANSİYELİ: 70 BİN KİŞİ NİYE GELİYOR? first appeared on Ve Kıbrıs.

Bugünlerde en önemli olay Ortadoğu’da devam eden savaştır; bugün birinci yılını tamamladı. Bu savaşa ilişkin yorumlar da oldukça anlamsız ve bırakın savaşın gidişatını etkilemeyi savaşı anlamayı bile zorlaştıran niteliktedir.

Savaş İran ile İsrail arasındadır. İran, Arap devletlerinin Filistinli radikal Araplara silah yardımı yapmamasından yararlanarak Hamas’ı kendi yanına çekmiş ve Gazze’yi Batı Şeria’dan kopararak kendine bağlamıştı. Bir yıl önce tam da bugün (7 Ekim), Gazze’den İsrail’e yapılan saldırının nedeni zaman ilerledikçe belki daha iyi anlaşılacaktır ama bu saldırının esas olarak İsrail ile başta Suudi Arabistan olmak üzere Arap devletleri arasında gelişmekte olan ilişkileri sabote etmeyi amaçladığı gün gibi ortadadır. Yoksa, bu saldırının böyle bir felaketin başlangıcı olabileceğini herkes tahmin edebilirdi; özellikle de Yahya Sinvar gibiler. Bu saldırının amacı bu savaşı başlatmaktı; başladı!

Buna karşılık İsrail’in amacı, başlamış olan bu savaşı, kendisini kuşatmaya çalışan Direniş Güçleri’ni yok etmek, yok edemese bile İsrail’e saldırı potansiyellerini alabildiğine törpülemek ve “basit birer terör örgütü” seviyesine indirgemek için kullanmaktır. Bunu şimdi yapamazsa ileride yapması imkansız hale gelecektir. Bu son şansıdır ve kullanmaya çalışıyor!

İran’ın amacı ise, molla rejimi için tehlike olan güçlerle savaşı kendi topraklarından uzakta Hamas, Hizbullah veya Husiler gibi örgütler aracılığı ile sürdürmek ve kendi güvenliğini sağlamasına katkıda bulunacak bir caydırıcılık elde etmekti. Şimdi bu caydırıcılığı kullanmaya çalışıyor ama belli başarılı olamıyor.

İsrail, Hamas ve Hizbullah’ın gücünü kırdıktan sonra İran’a kadar uzanmak ve İran rejiminin prestijini yerle bir ederek bir rejim değişikliğini zorlamak isteyecektir. Bunun için ABD ve İngiltere’nin desteğini alması lazım… Amerika’daki seçimler buna engel mi, yoksa fırsat mı; bilmiyorum. Ama bütün sürecin bu eksenler üzerinde zikzaklar yaparak ilerlediğini anlıyorum.

Bizim yaptığımız analizlerin, iyi dileklerimizin veya Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “kendi iç cephesini sağlamlaştırmak” amaçlı söylevlerinin savaşın gidişatına hiçbir etkisi olmamıştır ve olmayacaktır. Bu savaş İsrail ve molla rejimi için bir varoluş savaşına dönüşmüştür; hiçbir şeyi dinlemeyeceklerdir.

Son günlerde Kıbrıs sorunu da güncellenmiş gibidir. Tatar ile Hristodulidis’in gelecek hafta BM Genel Sekreteri Guterres’in de katılımı ile yiyecekleri yemek bu güncelliği canlı tutmayı amaçlıyor. Gerek Tatar gerekse Hristodulidis, bu yemekte takınacakları tavrı kamuoyuna duyurdular. Bu tavırların yakınlaştırılması ve yeni müzakere süreci başlatmak imkansızdır. Ama pencere “gındırık” kalsın yeter! Guterres, bunca işi içinde bir bununla uğraşıyor işte!

Türk tarafında, Kıbrıs sorununa yaklaşım ile ilgili yetkiler bütünüyle Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın elinde toplanmıştır. O “federasyon ölmüştür” dedikçe buradan sevinç sinyallerinin yükseliyor ama Erdoğan’ın bu sorunu kendi iktidarını sürdürmenin bir aracı olarak bölgedeki gelişmelere göre değerlendirmek isteyeceği unutuluyor. Her an, her şey olabilir!

Bu durumda Kıbrıs sorunu ile ilgili olarak yaptığımız analizler de değerini yitiriyor. Tatar şunu demiş, Hristodulidis’in yanıtı şöyle olmuş… Bilirkişiler toplanmışlar ve “Kıbrıs sorununu çözmek istersek yeni müzakere sürecine zaman sınırlaması ile başlayalım” sonucuna varmışlar… Bunların hepsinin kıymeti harbiyesi, bizim günlük yaşamımıza veya amaçlarımıza hizmet ettikleri kadardır. Politikacı iseniz bu konuda konuşmak, köşe yazarı iseniz yazmak, akademisyenseniz panellere katılmak zorundasınız! İşimiz bu; gerisi lafügüzaf!

Olaylara daha geniş açıdan bakmakta yarar var: Kimse öldürmek için öldürmüyor. Kimisinin kendini savunmak, kimisinin iktidarını sağlamlaştırmak gibi nedenleri var.

Ölmüş gibi düşünün, ruhunuz gökyüzüne yükselmiştir ve aşağıda olanları seyredin. Kavrayışınız biraz olsun değişecektir!

The post FİLİSTİN’DEN KIBRIS’A: HER ŞEY, BİLEREK VE İSTEYEREK YAPILIYOR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Olaylar UBP içinde yaşandığına göre gelişmeleri UBP perspektifinden değerlendirmek ve bazı olguları “gerçeklik” olarak kabul etmek gerekiyor. Bu gerçekliklerin başında, UBP’lilerin KKTC yönetimini Türkiye’nin bir “alt yönetimi” olarak kabullenmekte sakınca görmedikleri geliyor. Bugüne kadar, “KKTC’yi biz kurduk. Türkiye ile eşit bir devlet olarak yaşatmak istiyoruz ve bunun için de kendi yağımızla kendi ciğerimizi kavuracak; ayakları üstünde duran bir kamu maliyesi ve ekonomi yaratacağız” iddiasında olan tek bir UBP’li bile görmedim. Onlar, bunu söyleyenlere gülüp geçmeyi tercih ediyorlar.

Politik çerçeve bu olduğu zaman UBP liderliğinin belirlenmesinde Türkiye’deki hükümetin belli bir ağırlığı oluşuyor. Bu ağırlık yıllardan beri hissediliyor; az veya çok. Çok eskiden Rauf Denktaş vardı ve bu ağırlık Denktaş aracılığı ile ortaya konuyor; faturası yine Denktaş tarafından ödeniyordu. Şimdi, iddia sahipleri kendilerine farklı güç odakları bulmak ve Türkiye’deki otoritenin onayını bu odaklar üzerinden sağlamak zorunda kalıyorlar. Bazı durumlarda “aracı” kullanmaya çalışıyorlar.

Basına da yansıyan kulis haberlerine göre yine benzer şeyler oldu veya oluyor. UBP Genel Başkanlığı için yarışanlar daha adaylık aşamasında Ankara’dan onay almak için bir yarış içine girdiler.

Şimdiki başkan Ünal Üstel’in yeni bir onaya ihtiyacı yok. Onay açık-seçik ortada… Karşısına aday olarak çıkmak isteyenlerin kimisi ise bu onayı gizlilik içinde temin etmeye çalıştı; kimisi ise “onay alırsa aday olacağını” bizzat kendisi söyledi ve duyurdu.

Resmi adaylık başvuruları başlayınca bu çabalar daha fazla su yüzüne çıkmış oldu. Kimisi alamadığı onaya ihtiyacı olmadığını söylüyor; kimisi ne yapacağını hala düşünüyor. Onay isteyip alamadıkları çok belli…

Bütün bunları biraz da “normal” karşılamak gerekiyor. Dedik ya, burası Ulusal Birlik Partisi… Onların “normali” bu! Yıllardan beri yaşanan bir normal!

Bu tür olayları normal sayacaksak, Türkiye’deki otoriteden bağımsız olarak aday olanlara, “UBP’nin başına geçme olanağı bulurlarsa Türkiye’nin desteği olmadan ne yapacaklarını” da sormak gerekir…

Normal olan buysa onay alamadıkları için aday olmayanların “siyasete nasıl devam etmeyi düşündüklerini” açıklamaları beklenir.

Normal olan buysa, onay beklemeden ve onay peşinde koşmadan aday olanlardan da “UBP’yi nasıl tanımladıklarını” izah etmeleri beklenebilir.

Böyle bir “normale” sahip olmayan CTP Genel Başkanı Erhürman bile, kimi çevreler tarafından, “Cumhurbaşkanı olabilmek için Türkiye ile iyi geçinmeye çalışmak” ile suçlanıyor. CTP Genel Başkanı Türkiye ile iyi geçinmeye çalışırken UBP’nin başında Türkiye ile çatışan biri olabileceğini düşünebilen tek bir KKTC yurttaşı var mı zaten?

Gerçekçi olmak gerekir!

KKTC kendi başına var olmayacak ve Türkiye’nin desteği ile ayakta tutulacaksa her icraatı için Türkiye’den destek veya kaynak talep edecek bir hükümetin başında kimin olacağı konusunda Türkiye’nin de söz hakkı olacaktır. Tercihini resmi veya tanımlanmış yöntemlerle ortaya koyamayacağına göre böylesi yan yollar kullanacak; biz de bunların dedikodusuyla “politika” yapmaya devam edeceğiz!

The post UBP’NİN NORMALİ BU! BAŞKAN ONAYLI OLACAK! first appeared on Ve Kıbrıs.

AKEL çok hareketli… Güney Kıbrıs’ta Rum Yönetimi Başkanı Hristodulidis her şekilde eleştiriliyor. Kıbrıs sorunu ile ilgili müzakereleri başlatmayı başaramadığı için eleştiriliyor; Kosova’nın Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi’ne üyeliğini engelleyemediği için topa tutuluyor. AKEL Genel Sekreteri Stefanu, önceki günkü bir konuşmasında ise “işgale rıza göstermeyi, statükoya boyun eğmeyi ve Kıbrıs’ın yarısının kaybedilmesini” reddettiğini ilan etmiş… AKEL Kıbrıs’ı birleştirmek için mücadele ediyor yani!

AKEL Kıbrıs sorununun çözümlenmesine nasıl bir katkıda bulunacağını bir türlü söylemiyor ama…

AKEL ne yapacak ki Kıbrıs sorunu çözülecek? Ne olacak ki Kıbrıslı Türkler ile Kıbrıslı Rumlar ortak bir devlet çatısı altında yaşamaya başlayacak; Türkiye ile ilişkiler dostluk çerçevesinde sürdürülecek; Kıbrıs adası kalkınacak ve hepimiz mutlu-mesut yaşayabileceğiz? AKEL’in hedefi buysa, bunca zaman bu hedefe ulaşmak için ne yaptı; bundan sonra ne yapacak?

Bu soruların yanıtı ortada yoktur ama 2004 yılındaki referandumun gerçek kahramanlarından biri olan AB Komiseri Günter Verheugen, referandumun yıldönümü nedeniyle Kathimerini gazetesi ile yaptığı söyleşide, Klerides görevine devam edebilseydi Kıbrıs sorununun çözümlenebileceğini söyleyince benim aklıma Klerides’in Rum tarafının liderliğini nasıl kaybettiği geldi. Hemen ardından da Rum tarafının Annan Planı’na “hayır” demesinde AKEL’in rolünün ne olduğunu hatırladım.

Klerides, Kıbrıs sorununun uzayıp gitmemesi ve Kıbrıs’ın bir bütün olarak Avrupa Birliği üyesi olabilmesi için elinden geleni yapan Kıbrıslı Rumlardan biriydi ve üstüne üstlük “başkanlık” görevini de sürdürüyordu. Sanırım sürecin referanduma kadar ilerlemesinde de belirleyici bir rolü olmuştur. Verheugen, gazeteye demecinde, “Glafkos Klerides’e tam anlamıyla güvendiğini ve eğer Klerides iktidarda olsaydı Kıbrıs sorununda çözüme ulaşacaklarına inandığını” söylemiş…

Klerides iktidardan Tasos Papadopulos tarafından düşürüldü. Papadopulos, AKEL tarafından desteklendi ve kazandı. AKEL, kimin Kıbrıs sorununa çözüm bulmaya daha yatkın olduğuna bakmadı bile… AKEL’in Papadopulos’u destekleyeceği, 2001 yılında Hristofias’ın Papadopulos tarafından desteklenerek Meclis Başkanı yapılmasıyla ortaya çıkmıştı zaten. Planın ne olduğu ise, 2004 Nisan’ında Annan Planı referandumunda bir kez daha anlaşıldı. Kıbrıs sorununun çözümünü istediği ve referandumda “kuşkusuz evet” demesi beklenen AKEL, “hayır” dedi. Onlar plana sadık kaldılar; Kıbrıs sorunu da çözümlenmemiş oldu!

AKEL’in şimdiki lideri Stefanu, Hristofias’ın “iyi bir öğrencisi” olduğunu her fırsatta gösteriyor. Bir yanda Kıbrıs sorununun çözümünü ister görünüyor; diğer yandan Rum Yönetimi’ni Türkiye’ye karşı yeterince etkili olamamakla suçluyor. Bir yandan da CTP ile ortak etkinlikler yaparak Kıbrıs Rum halkına “istediğiniz türden çözümü CTP ile sağlayabiliriz” mesajları vermeye çalışıyor. Stefanu, hocasının izinden yürüyerek Kıbrıs Rum Yönetimi lideri olmaya hazırlanıyor. Daha önce istenen sonucu vermiş “başarılı bir plan” var ve bir kez daha uygulanması için çalışılıyor.

Kıbrıs Türk tarafında Stafanu’nun yoldaşlığını yapanlar ise Klerides’e kurulan tuzağın, 2004 referandumundaki “hayır” oyunun veya Talat-Hristofias görüşmelerinin sonuçsuz kalmasının hesabını sormayı bir türlü akıl edemiyorlar.

Yarın 24 Nisan… 24 Nisan 2004’te “evet” oyumuz karşılık bulmuş olsaydı, 20 yıldır görece bir barış ve huzur ortamında yaşıyor; bugün konuştuğumuz pek çok şeyi konuşmuyor ve geleceği daha iyi yaşamanın yollarını arıyor olacaktık.

Yanarım yanarım; bu fırsatı kaçırmış olmamıza yanarım!

Yanarım yanarım, bu fırsatı kaçırmamak için canını dişine takanların bu fırsatın nasıl kaçtığını araştırmamalarına ve bu deneyimi yeni kuşaklarla paylaşmamalarına yanarım!

The post KLERİDES İLE ÇÖZÜLEBİLECEĞİNİ, ÖNCELİKLE AKEL FARK ETMELİYDİ! first appeared on Ve Kıbrıs.

UBP’de durum malum; yakında kurultay var. UBP’de, “Türkiye kime destek verecek?” sorusunun yanıtının çok etkili olduğu da malum… Bu desteğin Başbakan Üstel’den yana olduğu ve devam edeceği görülüyor. YDP ve DP’deki gelişmeler ise bir “çekişme” halini aldı; dizi film gibi izliyoruz!

Cumhuriyetçi Türk Partisi’nde neler olduğu üzerinde pek fazla durulmuyor; alışkanlığımız budur. Ama yeni “güncellemeler” ortalıkta dolanmaya başladı. Genel Başkan Erhüman’ın Cumhurbaşkanı adayı olacağının ve yeni dönemde genel başkanlığa aday olamayacağının bilinmesi, “kim başkan olacak” sorusunun kamuoyunun gündemine yerleşmesine yol açıyor. Oysa CTP ile ilgili KKTC halkının genelini ilgilendiren daha önemli bir soru var: Erhürman Cumhurbaşkanlığı seçimini kazanabilecek mi? CTP’liler Erhürman’ın arkasında duracaklar mı?

Erhürman’ın Cumhurbaşkanlığı seçimine hazırlık olması bakımından çeşitli “manevralar” yaptığı ama bunun bazı CTP’li odaklar tarafından tepki ile karşılandığı haberleri geliyor.  Geçitkale Havaalanı’nın Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı’na devrine karşı çıkmaması; Karpaz sahillerinde deniz üssü yapma girişimlerine karşı sessiz kalması konular CTP kulislerinin başlıca konusu olmuş gibidir. Erhürman’ın Kıbrıs sorunu ile ilgili demeçlerinde “Türkiye karşıtlığı” gibi algılanacak ifadelerden ısrarla kaçınması ve Genel Sekreter Akansoy’un Kıbrıs sorunu ile ilgili demeçlerinin oldukça yaygınlaşması da Erhürman’ın “manevrasının” belirtileri olarak değerlendiriliyor. Bazı CTP ileri gelenleri, yeniden seçilmek için çalışmalarına başlamış olan AKEL Avrupa Parlamentosu Üyesi Niyazi Kızılyürek’in kampanyasında görünürken Erhürman oralara uğramıyor bile… Bunlar gibi daha pek çok konu sorun olmaya devam edecek gibi görünüyor.

CTP kitlesinin genelini hala daha “inancına sadık insanlar” oluşturuyor. Onlar, kendi inançlarına göre oy vermeye alıştılar. Erhürman’ın adaylığını daha etkili hale getirmek için “Türkiye hükümetinin tutumunu eleştirmekten kaçınması” onlar için büyük bir sorundur.

Erhürman’ın tutumunu ciddi şekilde destekleyenlerin varlığı da göz ardı edilemez tabii… Sonuçta Türkiye’nin 2025 yılındaki Cumhurbaşkanlığı seçimlerine müdahalesini sınırlamak ve Tatar’ın tutumundan memnun olmayan sağ çevrelerin bile oyunu almak üstüne kurulu bir hesabınızın olması gerekiyor. Seçmen tabanını genişletmek böyle bir şeydir. Bu seçmen tabanının bütün oyunu alamayacak olsanız bile hedef kitlenizi genişletmek önemli bir seçim stratejisidir.

Kıbrıs sorununda yaşananlar da Erhürman’ın işini kolaylaştıracak gibi görünüyor. Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Kıbrıs sorununda “yeni bir esneklik” gösterme ihtiyacı, seçimlerde tarafsız kalarak Erhürman’ın seçilmesine olanak vermek ve sonuçta “Kıbrıs Türk seçmenlerinin iradesine hürmet ederek müzakereleri başlattık” demek şeklinde tecelli edebilir. Bu olasılığa şans verecek bir tutum içinde olmak akıl kârı değil midir?

Peki ama, kendi siyasi tutumunu hayata geçirmeye her şeyden çok önem veren önemli sayıda CTP’li için bunların bir önemi var mı? Yoksa onlar için asıl gerekli olan şey, siyasi taktikler peşinde koşmadan doğru bildiğini söylemek ve buna uygun adaya destek vererek kendi “saf siyasi tutumlarını” dünya aleme göstermek midir?

“Canım, politika böyle olmaz ki! Seçim başarısı elde etmek isteyenler elbette bazı manevralar yapmak veya siyasi taktiklere başvurmak zorundadırlar” diyeceklere ne yazık ki, geçmişi hatırlatmak zorundayım: 2015 seçimlerinde Sibel Siber 24 bin kadar oy alırken 29 bin oy alan ve ikinci tura kalan Mustafa Akıncı, 2020 yılında yine 24 bin oyda kalan Tufan Erhürman ile arasındaki farkı açarak 33 bin oya kadar çıkmıştı. Bu oy farkları, daha sonra yaşanan milletvekilliği seçimlerinde CTP lehine büyük değişimler gösterdiğine göre Siber ve Erhürman’ın 24 bin oyda takılıp kalmalarını elbette bir şekilde izah etmemiz gerekiyor değil mi?

Bu farklılık “inançlı CTP’lilerin tutumunu” yansıtıyor ve Erhürman’ın siyasi tutumundan memnuniyetsizlik bir şekilde ifade ediliyorsa, ortada dikkate alınması gereken ciddi bir sorun var demektir!

The post CTP’DE SULAR GÖRÜNDÜĞÜ KADAR “DURGUN” DEĞİL! first appeared on Ve Kıbrıs.

Birincisi… Akan Kürşat, bir avukat olarak Kuzey’de terk edilmiş Rum mallarının alım-satımına aracılık ettiği için tutuklandı ve Güney Kıbrıs’a getirilip yargılanması isteniyor.

Kendisi savunmasını yapıyor ama Kıbrıs Türk halkı adına konuşma yetkisi olanların da söylenecek sözleri olmalıdır: Kuzey’de terk edilen Rum mallarını neredeyse hepimiz kullanıyoruz. Kimimiz satıyor; kimimiz alıyor… Kimimiz içinde yaşıyor…

Bu mülkiyet sorununa kendimizce bir hukuki çerçeve çizmeye çalışmış olsak da bu çerçeve zaman içinde değişmiş ve bugünkü şeklini almıştır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, onaylamış bulunduğu Taşınma Mal Komisyonu mekanizması ile Kuzey Kıbrıs’taki mallarını terk eden Kıbrıslı Rumların “mülkiyet hakkının” korunduğunu ama bu hakkın ille de “bu mülkün doğrudan tasarruf edilmesi” ile hayata geçmiş olmayacağını; mülkiyet hakkının hayata geçirilmesinin başka yolları da olduğunu bütün dünyaya duyurdu ve mülkiyet sorununun hukuki çerçevesine önemli bir katkıda bulundu. Bu olgu, Kuzey Kıbrıs’ta terk edilmiş mülklerin kullanımını düzenleyen esas kuralların başında gelmektedir.

AİHM’in Kuzey’de mülkü olduğunu iddia edenlere adres olarak TMK’yı ve istinaf organı olarak KKTC Yüksek Mahkemesi’ni göstermesi ise de önemli bir olaydır. Buna göre, şikayeti olan Saray Önü’ne gidecek! TMK da oradadır; mahkeme de!

İkinci olarak Kürşat hakkında bazı “dolandırıcılık iddiaları” olduğu üzerinde duruluyor. Eğer Akan Kürşat birilerini dolandırmışsa bunun şikâyet yeri de Kuzey Kıbrıs’taki adli makamlar ve mahkemelerdir. Mülkiyet sorunu gibi önemli siyasi yanları olan bir konuda bile Kuzey Kıbrıs’taki makamları yetkili görenler, adli bir iddianın Kıbrıs Rum mahkemelerinde değerlendirilmesini nasıl savunabilirler? Kuzey’de de mahkemeler vardır ve kararları eni-konu bütün dünyada geçerlidir. Şikayeti olan, yine Saray Önü’ne gidecektir!

Kürşat’ın haklarının kendisi veya belirleyeceği avukatlar tarafından savunulması yetmez; yukarıda aktarmaya çalıştığım çerçevenin bir bütün olarak Kıbrıs Türk halkı tarafından da savunulması gerekir. Üstelik bu savunma mahkeme ile sınırlı tutulamaz. Bu konudaki argümanlarımızın, hem yetkili makamlarımız hem sivil toplum örgütlerimiz hem de aydın insanlarımız tarafından dile getirilmesi ilgili kamuoyları ile de paylaşılması gerekir.

KKTC Cumhurbaşkanlığı, bu olayın BM Genel Sekreteri’nin kişisel temsilcisi olarak atanan Maria Cuellar’ın çabalarını olumsuz yönde etkileyeceğini BM Genel Sekreteri’ne bir mektupla ve acil olarak duyurmalıdır. Kıbrıs Rum Yönetimi Dışişleri Bakanı Kombos, Kürşat olayının “siyasi” de olduğunu ve mal alım-satımı işlerine karışanlar için “endişe koşulları meydana getirmeye çalıştıklarını” bizzat kendisi açıklamıştır. Kombos’un açıklamaları bir itiraf niteliğindedir. Bir yanda müzakereler için zemin yaratma çalışması başlatılırken diğer yandan yürürlükteki kurallar hilafına “siyasi” çalışmalar yapmak ve “endişe iklimi” yaratmaya kalkışmak büyük bir çelişkidir ve bunu Maria Cuellar’a izah etmesi gereken taraf Rum tarafı olacaktır.

Konuya hakimiyet sağlamışsa Kıbrıs Türk Barolar Birliği de daha aktif olmak zorundadır. Görevlendirdiği kişileri acil olarak Roma’ya gönderip olayı hukuki açıdan takip etmeli ve Roma’da kamuoyunu bilgilendirici faaliyetlerde bulunması ilk etapta yapılabilecek bir çalışma olarak ele alınabilir.

Zayıf yanımızı da bilmemiz gerekir ama… Bu argümanları ileri sürebilmek için gerekli ortamı korumadığımız, “müzakereye başlamak için bizi tanımalısınız” diyerek kendi kuyumuzu kazdığımız ise yakıcı bir gerçek olarak karşımızda durmaktadır.

Un var; şeker ve süt de… İstersek yumurta ve yağ da bulabiliriz ama bu pastayı yapacak olan var mı; işte onu bilmiyorum doğrusu!

The post KÜRŞAT OLAYI ZEMİN ARAYIŞINA DARBE VURACAK! first appeared on Ve Kıbrıs.

UBP dışında kurulan ilk hükümet olan DP-CTP hükümeti iş başındaydı. Karanlık geceler yaşadık ve hükümet partileri çok zor günler geçirdiler. Santral yeniden devreye girdiğinde Türkiye makamları santralın işletmesini Sezai Türkeş-Fevzi Akkaya firmasına (STFA) vermeyi önerdiler. Hükümetin Başbakanı Hakkı Atun bu konuda kararlı görünürken CTP kanadı kendi içinde sorunlar yaşadı.

Zamanın hükümeti, 3 Ekim 1995 tarihinde aldığı bir karar ile “KKTC’de elektrik üretim, iletim, dağıtım ve ticaret yapma görevinin sağlanması amacıyla TC’de kayıtlı STFA ELTA Şirketi ile Kıbrıs Türk Elektrik Kurumu arasında bir sözleşme yapılması” için Tarım, Doğal Kaynaklar ve Enerji Bakanlığı ile Maliye Bakanlığı’nı yetkili kıldı ama CTP kanadının “direnişi” bu işin sonlandırılmasını engelledi. Mehmet Ali Talat, biyografik bir çalışma olan Adam isimli kitapta, “Bardağı taşıran son damla da hükümet ortağının baskısıyla Özgür’ün elektriğin özelleştirilmesine, daha doğrusu bir Türkiye şirketine devredilmesine onay vermesi oldu” diyerek CTP Genel Başkanı Özker Özgür ile yaşadıkları mücadelede de elektrik sorununun önemli bir rol oynadığını anlatmış oldu. CTP’liler, hala daha elektrik işinin STFA’ya verilmesine engel olmanın gururunu taşıyor olabilirler…

Aradan yaklaşık 30 yıllık bir süre geçti. Kuruluşta 120 megawatt gücü ile KKTC’nin ihtiyacını fazlasıyla karşılayabilecek olan Teknecik Santralı artık çürüdü. Yerine yenisi konamadığı için ada 17.5 megawattlık jeneratörler ile doldu. Kıb-Tek’te sekiz, AKSA’da sekiz olmak üzere 16 tane jeneratörümüz var. Onların bakımı da doğru dürüst yapılamıyor. AKSA isimli şirketle çeşitli sözleşmeler imzaladık, son olarak Türkiye’den kablo ile elektrik getirme işini de onlara havale ettik ama bundan da memnun değiliz. Tartışmaya devam ediyoruz.

Elektrik ihtiyacımızı karşılama konusunda başarılı olmadığımız açıkça ortadadır. Rum tarafından oldukça pahalı elektrik alıyor, abonelere ucuza satıyoruz. Kıb-Tek’i batırdık; yatırım yapmasını beklemiyoruz! AKSA’ya iş veriyor; ardından laf ediyoruz!

Düşünüyorum… Elektrik işini daha 1995 veya 96’da STFA’ya verseydik ne olurdu?

STFA, bugün, 25 ülkede enerji yatırımlarına öncülük ediyor. Bu ülkeler STFA konusunda bizim kadar “direngen” olamadılar. Stratejik sektörlerini STFA ve diğer şirketlere teslim ederek sorunlarını çözmek yoluna gittiler.

Biz de elektrik işini STFA’ya verseydik, Teknecik’i bugünkü duruma düşmezdi herhalde… Bırakın teknolojik yatırımları, santral bacasından kirli atık çıkmaz, santral alanındaki kuru otlar veya atıklar yangına neden olmaz; yakıt tankı sızdırmazdı.

Santralda ve elektrik işlerinde çalışan mühendis ve teknisyenlerden başarılı olanlara Tunus’tan Umman’a kadar başka ülkelerdeki STFA işletmelerinde daha önemli görevler verilir; bizim mühendislerin de ufku açılırdı.

KKTC’deki elektrik işletmesi örnek hale getirilir; STFA, başka ülkelerden yetkililere KKTC yaptığı işi gösterecek geziler düzenler, bu işletmeyi yeni işler bağlayacak bir referans olarak kullanabilirdi.

Elbette elektrik işinden anlamayanları doluşturacağımız bir kurumdan yoksun kalmış olurduk. Siyasi iktidarlar, kendi yandaşlarını dolduracakları bir kurumu kaybetmiş olurlardı. Bekçisinden mühendisine kadar pek çok KKTC yurttaşı, başka işlerde çalışan meslektaşlarının aldığı ücretin 2-3 katı maaş almak olanağına sahip olamazdı.

Biz elektriğimizi alır, kullanır ve ücretini ödemeye devam edebilirdik.

Gerçekten, 1995 yılındaki tartışma olmasaydı ve elektrik işini STFA’ya verseydik ne olurdu?

N’olacaktı?

Yaşadığımız bunca sorundan kurtulmuş, kendi işimize bakıyor olurduk!

The post ELEKTRİK İŞİNİ STFA’YA VERSEYDİK NE OLURDU? first appeared on Ve Kıbrıs.

“Ne alaka” diyenler olacaktır ama benim dikkatimi iki olay arasındaki benzerlikler çekiyor.

Türkiye’den başlayalım… Başta Kur Korumalı Mevduat (KKM) olmak üzere ekonomi ile ilgili bütün uygulamalarını, döviz kurunu düşürme ve fiyatları dengeleme amacıyla yaptıklarını söylüyorlardı. Tam tersi oldu: Dövizi patlattılar; fiyatları uçurdular!

Şimdi olanları da dikkatle izliyoruz: Türk Lirası’nın değer yitirmesine karşı gerçekçi önlemler alamayan, para basarak kendi halkını sömürmeyi ve yarattığı kaynak ile seçim kazanmayı marifet sayan iktidar, Kur Korumalı Mevduat diye bir enstrüman uydurmuş olduğu gibi şimdiki durumda da gerçekçi önlemler almaktan sakınıyor. Popülistçe para harcamaktan vazgeçmemek için direniyor. Pazar gününden beri yapılan tartışmalara bakarsak, faizler ile birlikte döviz kuru da tırmanışa geçecek… “Faiz ve kur daha ne kadar tırmanacaklar” diye sormayın; tırmanabildikleri kadar tırmanacaklar! Derdini de altında kalanlar çekecek!

İnsanlara sizi kurtarıyoruz dediler; felakete sürüklediler!

Gelelim Pile yoluna: Kıbrıs Rum Yönetimi Pile’ye sahip çıkmak istiyormuş diye karşı atağa geçtik; payımızı istiyoruz! Yedi düvel yine karşımıza dizildi.

Gerek Birleşmiş Milletler Barış Gücü’nün, gerekse bölgede “egemen üsleri” bulunan Birleşik Krallık’ın Kıbrıs Rum Yönetimi’ni Kıbrıs Cumhuriyeti’nin “geçerli temsilcisi” sayarak çeşitli sorunları onlarla birlikte çözmeye çalıştığı sır değildir. Türkiye’nin bugünlerde yeniden yakınlaşmaya çalıştığı Avrupa Birliği’nin Kıbrıs adasının tümünü “AB toprağı” olarak kabul ettiğini de biliyoruz. Buna karşılık biz de sınırları belli olmayan bir devletin sahibiyiz ve bunu dünyaya kabul ettirmeye çalışıyoruz. Madem ki sınırlar henüz belli değildir, biraz ileri gütmekte de sakınca olmaması gerekir!

Buna göre en etkili yöntem olarak dozerlerle yola çıkmayı ve BMBG araçlarını ite-kaka önümüzden atmayı bulduk. Elbette bunun bazı sonuçları olacaktı. Önce kınamalar geldi, ardından BM Güvenlik Konseyi açıklaması yayınladı. Rusya’nın Türk tarafını tutacağı ve aleyhimize olabilecek açıklamaları veto edeceği beklentisi da fos çıktı.

BM Güvenlik Konseyi, Pile olayı ile sınırlı kalmadı, bizimkilerin istemedikleri ve ısrarla kaçınmaya çalıştıkları şekilde Kıbrıs sorununa çözüm bulma çabalarına da değindi. “Güvenlik Konseyi üyeleri, ilgili Güvenlik Konseyi kararlarında belirtildiği gibi, Kıbrıs halkının isteklerine uygun ve siyasi eşitliğe sahip iki toplumlu, iki bölgeli bir federasyona dayalı kalıcı, kapsamlı ve adil bir çözüme olan bağlılıklarını yeniden teyit ettiler.”

Kendi parasını idare edemeyenlerin dünyayı idare etmeye kalmasının sonuçlarına tanıklık ediyoruz. “Dünya değişecek” dediler, bütün dünyayı kafamıza yıktılar.

Ne zaman “Mersin’e gidiyoruz, hadi!” deseler, biz tersini düşünmek zorundayız. Galiba buna alışmamızı bekliyorlar. Bunu “zamanın gerçekliği” olarak kabul ederek yaşamayı öğrenmek gerekiyor!

The post “MERSİN’E” DEDİLER; TERSİNE GÖTÜRDÜLER! first appeared on Ve Kıbrıs.