Orta Doğu’da devam eden kanlı savaşların üç-beş yıl içinde yeni bir düzen doğuracağı açıktır; böyle devam edemez! Netanyahu’nun BM kürsüsünden haritalar kullanarak anlattığı gibi küreselleşmenin bu aşamasında Hindistan ve çevresinin Akdeniz havzası ile daha sıkı bir şekilde bağlanması gerekiyor. Bu, ham ve mamul madde ticaretinin arzulanan kapasitelere ulaşması için bir gereklilik olarak görülüyor. Tam bir yıl önce Hindistan’da toplanan ve kısaca G20 diye anılan gelişmiş ülkeler zirvesinde, 500 milyar dolarlık bu projenin sunumu yapıldı. Ardından Hamas’ın İsrail’e saldırısı geldi ve savaş başladı. Bugün Lübnan sınırında devam eden savaşın bu bağın güçlenmesini engellemek gibi bir amacı olsa bile bunu engellemenin mümkün olmadığı da ortadır sanırım.

Belli bir aşamada, bu yol projesini zorlayan sorunlar listesine “Kıbrıs sorunu” da girecek ve aynen 1990’lı yıllarda Avrupa Birliği’nin genişleme projesinin gelip Kıbrıs sorununa takılması gibi bir hal oluşacak diye bekliyorum. Bu gibi anlar, sorunlara çözüm bulunmasını gerekli hale getirirler… O an geldiği zaman, 2004’te olduğu gibi “barradan dönmek” istemiyorsak şimdiden yapmamız gereken şeyler vardır.

Bir yıl kadar sonra KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimi var. Cumhurbaşkanı Tatar’ın performansı bir tarafa Kıbrıs sorunu ile ilgili olarak takındığı tutum ve angaje olduğu görüşler, çözüm bulmayı zorlaştıracak niteliktedir. Önümüzdeki seçimde değişmesi ve/veya değiştirilmesi gündeme gelecekse karşısındaki en güçlü adayın CTP Genel Başkanı Tufan Erhürman olduğu herkes tarafından bilinmekte veya kabul edilmektedir. Görünüşe göre Erhürman da kendini buna hazırlamaya çalışıyor… Kimseyi rahatsız etmeden yeni bir yol önermeye, daha doğru bir deyişle çözüme kadar uzanabilecek yeni bir yol inşa etmeye çalışıyor.

Açıkça yazmak gerekirse bu çabasındaki en büyük engelin AKEL ile kurduğu veya kuramadığı ilişkiler olduğunu gözlemliyorum. Sık sık AKEL ile bir araya geldiği halde AKEL’in bu yeni yola olumlu baktığına dair hiçbir işaret yoktur. Karşılıklı yapılan bütün ziyaretlerden sonra iki partinin hangi konularda uzlaştıklarına veya uzlaşamadıklarına dair en ufak bir bilgi kamuoyu ile paylaşılmamıştır. Geçen hafta New York’ta yapılan Sosyalist Enternasyonal toplantısında yaşananlar ise tam bir “rezalet” niteliğindedir. AKEL Genel Sekreteri Stefanu, atası Hristofiyas’tan aldığı mirasa sadık kalarak Kıbrıs sorununu “Kıbrıs’ın bir kesiminin Türkiye tarafından işgali” olarak niteledi. Erhürman gerekli tepkiyi gösterdi ama uluslararası alandaki bu çekişme bile, AKEL ile ilişkilerini “kardeş parti ilişkisi” olarak sürdüremeyeceğini; AKEL ile ilişkilerin Kıbrıs Rum halkının herhangi bir partisi ile kurulabilecek ilişkiler düzeyine indirgenmesi gerektiğini yeniden kanıtladı. Kaldı ki AKEL ile sert bir şekilde çatışma da, KKTC’deki kimi çevreleri olumsuz şekilde etkileme ve Erhürman’a oy kaybettirme potansiyeli taşımaktadır. Tam anlamı ile iki tarafı pis bir değnek… Neresinden tutabilecek, bilmiyorum!

CTP’nin belki de kuruluşundan beri AKEL ile ilişkilerinde yaşanan bir “gerilim” vardır. AKEL, CTP’ye kendi “alt birimi” gibi yaklaşmaktan hoşlanıyor. 1990’lı yıllarda CTP’de yaşanan ayrılıklar bu sorunu çözer gibi olmuşsa bile son yıllarda “kardeşlik” ilişkisi ile birlikte bu hiyerarşinin de yeniden canlandırılmak istediğine tanık oluyoruz. AKEL, Birleşik Kıbrıs Partisi’nden (BKP) umduğunu bulamamış olmalı ki CTP ile daha da yakınlaşma ve “Kıbrıs sorununu birlikte çözebiliriz” imajı yaratmaya çalışıyor. Diğer siyasi partilerle temas edilmeden CTP ile AKEL arasında sıklıkla tekrarlanan görüşmeler bu izlenimi yaratma hedefine dönüktür.

AKEL Sosyalist Enternasyonal’e ne zaman üye oldu, bilmiyorum. AKEL’in ideolojik tutumu olmamasını gerektirirdi… Zaten CTP’nin Sosyal Enternasyonal üyeliği arayışının kökeninde AKEL’den az da olsa uzaklaşma eğiliminin olduğunu tam olarak biliyorum. AKEL, dönmüş dolaşmış, CTP’yi Sosyalist Enternasyonal platformunda da rahat bırakmamış, orada yapmak istediklerine de engel olmaya kalkışmıştır.

CTP ve Erhürman, Kıbrıs sorununun çözümünün “uluslararası bir ihtiyaç” olarak ortaya çıkacağı güne “tam olarak” hazır olmalıdırlar. Tarihsel misyonları budur! CTP’nin AKEL ile olan ilişkilerinin, günü geldiğinde Kıbrıs sorununun çözümü konusunda oynayabileceği rolü küçültmemesi için gerekli önlemlerin alınması bu misyonun bir gereğidir. CTP-AKEL ilişkileri, diğer bütün yararları ve zararlarının ötesinde esas olarak bu bakış açısından değerlendirilmelidir.

The post AKEL, CTP’NİN YAKASINI BIRAKMAMAKTA KARARLI GÖRÜNÜYOR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Sağlık nedenleri var; ailevi nedenler vardı…

Aslında siyasi nedenlerim de var: Bu tür çıkışların hayatımızı değiştireceğine veya Kıbrıs sorununa çözüm getireceğine olan inancımı çoktan kaybettim. Mitinge katılanlar arasında görünüp onlara verecek bir mesajım da yok!

Ama böyle bir çıkış, çok gerekli hale gelmişti doğrusu. Her gün demeç üreterek “Kıbrıs sorununa çözüm bulma çabalarını sürdürürken federal çözüm hedefinden ayılmamak gerektiğini” ileri sürenlerin ciddi bir desteğe ihtiyaçları vardı. Türkiye’den yönelen “küçük düşürücü saldırıların” karşısına böyle bir eylemle çıkmak da kaçınılmaz olmuştu.

Daha farklı nedenler de sayılabilir ama katılımcıların, Cumartesi günkü mitinge bu iki önemli nedenle ilgi gösterdiklerini düşünüyorum. Bu eylem, duygu ve düşüncelerini ortaya dökmek için güzel bir fırsat yarattı; onlar da bunu değerlendirmek istediler.

ÇÖZÜM FORMÜLÜ ARAYIŞI

Kıbrıslı Türklerin kendi sorunları hakkında konuşup tartışmaları, akıl yolu ile bazı sonuçlara vararak bu sonuçları hayata geçirmek gayretine girmeleri, baskı ve dayatma ile engellenmek isteniyor.

Federasyon mu; iki devletli çözüm mü kavgası da bu şekilde sürdürülüyor. Ortada bir tartışmadan ziyade, bir anlamsız bir kavga vardır.

Federal çözümü savunanlar, Kıbrıs Rum tarafını nasıl ikna edeceklerini, Rum tarafının “siyasi eşitlik” anlayışını nasıl değişterebileceklerini anlatmıyorlar. Federal çözüm isteminin gerçekçi olup olmadığını sorgulamak bir türlü mümkün olmadı. Yine sonuçsuz bir müzakere süreci yaşamamız halinde Kıbrıslı Türklere uygulanan ambargoların kalkmasını koşul haline getirmeyi bile konuşamadık.

İki devletli çözüm diyenlerin nasıl iki devlet istedikleri; bunu Rum tarafına nasıl kabul ettirecekleri de tartışmanın gündeminde yer almıyor. İki devleti çözümden başka yol olmadığını savunanlar, Türkiye’nin sağladığı destek nedeniyle tartışmaya girmek lutfunda bulunmak ihtiyacı bile hissetmiyorlar. “İki devletli çözüm” istemini Cenevre’ye taşıdığımız zaman muhtemel gelişmelerin neler olabileceğini yeterince konuşma fırsatı da vermediler zaten.

Gerçekte ortada, Kıbrıs sorunu ile ilgili gelişmeleri makul yöntemlerle tartışamamanın yarttığı bir gerilim var. Bu durumda, tarafların “güç gösterisine” başvurması kaçınılmaz hale geliyor. Cumartesi günkü miting, salgın koşullarına karşın yapılmış ve alana ciddi miktarda insan toplanmışsa, bunun başlıca nedeni budur. İnsanlar “yok sayılmaya” tepki göstermiş ve salgın riskini göğüsleyerek alana doluşmuştur.

KÜÇÜK DÜŞÜRÜLMÜŞ OLMAK

Kendini “Kıbrıslı Türk” olarak hissedenlerin alana doluşmalarının diğer bir önemli nedeni de, Türkiye yetkilileri tarafından küçük düşürülmeleri, “iradesiz” ve “haysiyetsiz” muamelesi görmeleri olsa gerektir.

Artık “TRT dizisini” savunan kalmadı ama dizi devam ediyor. Milliyetçiliğinden ödün vermeyen çevrelerin sosyal medya paylaşımlarını ibretle izliyoruz. Onlar bile dizinin iyi niyetle yapılmadığını söylemeye başladılar.

Üstüne bir de “kuran kurslarının yasaklanması vakası” geldi. Türkiye yetkililerinin “yanlış anlamışız” diye düzeltme yapması beklenirken Türkiye’deki bazı yayın organlarında yayınlanan değerlendirmeler insanları “çileden çıkarmış” olmalıdır. Kıbrıslı Türkler hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadıkları kendi söylediklerinden ve yazdıklarından kolayca anlaşılabilen kişilerin “bilirkişi gibi fetva vermeye kalkışmalarına” tepki göstermek gerçekten bir onur meselesi haline geldi veya getirildi.

MİTİNG TAM ZAMANINDA YETİŞTİ!

Böyle bir zamana denk gelen miting organizasyonu, katılımcılar için bulunmaz bir fırsat yarattı. Sosyal medya veya başka araçlarla ifade ettikleri tutumlarına ne denli sadık olduklarını göstermek olanağı buldular ve bundan geri durmadılar. Bu ortamda yapılan “virüsün yayılmasına yardımcı oldunuz” eleştirisi tamamen boş ve anlamsızdır. İnsanlar, yok sayılmak yerine Covid-19’a yakalanma tehlikesi ile yüzleşmeyi tercih ettiler.

Herkes, kendi iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür. Başka şekilde söylersek, herkesin kendi iddiasını kanıtlayacak girişimlerde bulunmak hakkı vardır. Önemli sayıda Kıbrıslı Türk, “onurlu bir siyasi varlık” oldukları iddiasını kanıtlamak istediler ve kanıtladılar. Bu kanıt yeterli sayılmazsa çatışmanın daha da şiddetlenebileceği uyarısını da yapmış oldular!

The post HERKES İDDİASINI KANITLAMAKLA YÜKÜMLÜDÜR! first appeared on Ve Kıbrıs.

Saner’in açıklamasını takiben Kıbrıs Türk Tabibler Birliği’nden uyarı niteliğinde bir açıklama geldi: Toplumun aşılanması tamamlanmadan ve ülkemizde kullanılan aşıların toplum bağışıklığına ne derece bir etkisi olduğunun tespiti yapılmadan, ülkeye karantinasız giriş yapacak kişilerin virüsü bulaştırma riski olduğundan, karantinasız girişlerin uygun olmayacağı ileri sürüldü.

Bizlere coğrafi olarak en yakın örnek olan Güney Kıbrıs’ın aldığı kararlara bakıldığında ise 1 Mart itibariyle Covid-19 aşılarının her ikisini de yaptırmış olan ziyaretçilerin pcr testi ve karantina şartı olmaksızın Güney Kıbrıs’a alınacakları görülmektedir.

Güney Kıbrıs’ın bugün itibariyle nüfusa göre tek doz aşılama oranı%3.4’tür. Kuzey Kıbrıs’ta bu oran gayriresmi hesaplamalara göre %18 civarındadır.

Tüm bu gerçekler ışığında şu soruları sormadan edemiyorum:

-Açılıma engel olarak gösterilen toplum bağışıklık oranı, %18 civarında tek doz aşılama yapmış olan Kuzey Kıbrıs’ta henüz bilinmiyorken, %3,4 aşılama oranına sahip Güney Kıbrıs, nasıl oluyor da 1 Mart 2021 itibariyle Covid-19 aşılarını her ikisini de yaptırmış olan kişilere yönelik karantinasız açılım kararı alabiliyor?

-Yine açılıma engel olarak gösterilen nüfusun aşılınma oranının, tek doz aşılamada %18 civarında olduğu Kuzey Kıbrıs, 1 Nisan’da dışa açılamıyorken, tek doz aşılama oranın %3,4 olduğu Güney Kıbrıs nasıl oluyorda kendi bilim insanları ve Avrupa Birliği’nin bu alandaki kısıtlamaları ile ters düşmeden 1 Mart’ta kapılarını ziyaretçilere açabiliyor?

Olağan koşullarda ülkeyi yönetmek siyasilerin işidir. Ancak olağanüstü koşullardan geçtiğimiz bu dönemde siyasiler kadar bilim insanlarımızın da ülkenin gidişatına yön verdiği su götürmez bir gerçektir.

Toplumumuzun psikolojisi ve ekonomik direnci, ülkeyi yöneten bilim ve siyaset arasındaki çatışma ve ayrışmaları daha fazla kaldıracak durumda değildir. Tüm bu gerçeklerden hareketle alacağınız her bir kararda toplumun iki eli yakanızdadır. Bu böyle biline!

The post ÇATIŞMAYA TAHAMMÜLÜMÜZ KALMADI! first appeared on Ve Kıbrıs.

The post AB-İNGİLTERE ÇATIŞMASI BAŞLADI first appeared on Ve Kıbrıs.

Seçim sonuçları çok şey söylüyor: “Federasyoncular ve iki devletçiler” diye ayrım yapmaya kalkışanlara da bakmayın; kamplaşma bellidir: Türkiye’nin acentesi gibi hareket etmeye “evet” diyenler ile “hayır” diyenler…

İkinci turun sonucunu ise şimdiden söyleyebiliriz: Akıncı kazanacaktır. Daha ilk turdan, ellerinde makul seçenekler varken Türkiye ile kapışmayı gözü kara bir şekilde sürdüreceği belli olan Akıncı’ya yönelen seçmenlere daha da katılanlar olacaktır. Erhürman, Özersay ve Denktaş’ın aldığı oyların çok önemli bir bölümü daha Akıncı’ya kayacaktır. Sandığa gitmeyen önemli bir kesim var; bunlara yönelik ciddi baskılar olacaktır ama sonuç alınabileceğini sanmıyorum. 

GERİ ADIMI KİM ATACAK?

Bu çatışma henüz daha bitmedi; şiddetlenerek devam edecektir. 

Akıncı’nın akşamki ‘zafer konuşması’ bunun işaretleri ile doluydu. Artık kendini çok önemli bir “lider” olarak görüyor: “Bizi size anlatmaya çalıştılar. Bu halkın arasında olan bir lideri bir türlü anlamak ve görmek istemediler. Her halde bu akşam gördüler ve anladılar.”

Bu ‘lider’ halkı arkasında toplamaya çalışacağını da ilan etti: “Önümüzdeki pazardan sonra çok daha katılımcı bir süreç bizi bekliyor. Halkımızın takdiri, halkımızın vereceği destekle 19 Ekim sabahından itibaren görevimizi devam ettireceğiz. Bu defa geçmişe göre çok önemli bir fark var. Geçmiş dönemde, seçtik hade Akıncı yürü. Bu defa öyle değil. Bu defa el ele omuz omuza yürümeye devam edeceğiz. STÖ’lerle, siyasal örgütlerler, yerel örgütlerle, kadın örgütleri ile gençlik örgütleri ile yürüyeceğiz. Bu defa çok katılımcı bir süreç bizi bekliyor. 19 Ekim sabahından itibaren bunun mekanizmalarını oluşturmaya başlayacağız. Bu katılımcı sürecin kültürünü kafamızda yavaş yavaş oluşturduk. Önümüzdeki süreç yalnız yürünecek bir süreç değil. Hep beraber yürüyeceğiz.”

Bu yürüyüşün nereye karşı olacağı, seçim kampanyasından bellidir. 

Türkiye’deki iktidarın da ‘geri adım atacak bir yapıda’ olmadığı da açıktır. Çatışma derinleşecektir.

RADİKALLEŞME ARTACAK

Derinleşen çatışma, şimdi makul bir duruş sergilemeye çalışan pek çok kişi ve kuruluşu daha yutmuş olacak; radikalleşme artacaktır.

Tufan Erhürman direnç gösterebilir ama CTP’deki radikal eğilimler güç kazanacaktır. Halktan oy alarak yeniden seçilmenin peşinde koşan milletvekilleri veya milletvekili olma potansiyeli taşıyan CTP yöneticileri, bu gidişata ayak uyduramaya çalışacaklar.

Özersay ve Denktaş belki de sahneden çekilecekler ama çekilmezlerse seslerini daha gür çıkarmak ihtiyacı hissedecek ve onlar bile daha radikal tavırlar alacaklardır. 

UBP de güç kazandı. Üstelik bu gücünün kaynağının ne olduğunu çok iyi anladı: Türkiye’nin desteği… Siyaset sahnesinde boy göstermek isteyen milliyetçi aydınların tek adresi olarak UBP güç kazanmaya ve radikalleşmeye devam edecek.

Rahatlıkla söyleyebiliriz ki merkez çöktü ve yakın bir gelecekte de toparlanamayacak.

DAHA AZ ŞEYİMİZ VAR

Geçen hafta yaptığımız değerlendirme sırasında Cem Kar, 19’undan sonra ne olacağını sormuştu. “Neyimiz varsa, daha azı olacak” demiştim. 

Artık daha az toleransımız olacak.

Daha az hoşgörü; daha az demokrasi.

Daha az hukuk; daha az adalet…

Daha küçük ekonomi; daha az müşteri… Devlete daha fazla yüklenecek; bize daha iyi bakmasını isteyeceğiz.

Yürünecek uzun bir yolumuz da var… “Hep birlikte yürüyeceğiz” elbette… Kıyamete kadar!

The post GERİ ADIM YOK: “HEP BERABER YÜRÜYECEĞİZ” first appeared on Ve Kıbrıs.

Farklı özelliklere sahip kitleler, sistem içinde etkili bir şekilde temsil edilmenin arayışındadırlar. Bunu, kamusal alanda güçlü olmanın bir vasıtası olarak değerlendirirler. 

Sadece KKTC’de değil, bu dünyanın her yerinde böyledir. KKTC’de durum biraz daha vahimdir. Giderek ağırlaşan partizanlık koşulları ve kamusal hizmetlerdeki çöküntü, hepimizi her türden işimiz için bir tanıdık, bir dost veya bir akrabamızı devreye sokmaya zorlamaktadır. Bunun etkili yollarından bir diğeri de “partili” olmaktır. Düşünce yapınızın ne olduğundan tamamen bağımsız olarak, “bir partili olmak” ihtiyacınız vardır. Aksi takdirde görünmez adam olabilirsiniz. Yurttaş olmanız sizi koromaya yetmeyecektir.

Böyle gruplara dahil olmanın en etkili yollarından biri de kimliğinizin bir unsurunu güçlendirmek, ona sıkıca sarılmak; kendinizi ve bu unsura sahip grupdaşlarınızı diğer insanlardan üstün saymaktır.

KİMLİK ÇATIŞTIRMACA

Kamusal hizmetleri yozlaştıran ve kimlik siyasetlerini işe yarar hale getiren siyasilerdir. Onlar, bu durumdan yararlananların da başında gelmektedir. Ailesini geçindirmek, çocuklarına iyi-kötü bir gelecek hazırlamak gayretinde olan yurttaşlar, eninde sonunda onların ağına düşmekte; herhangi bir kamusal işleri için onlara başvurmak zorunda kalmakta; onlar da bunu oya dönüştürecek şekilde çalışmaktadırlar.

Bu durumda kamusal hizmetler, ‘yurttaşların hak eşitliği’ sağlanacak şekilde düzenlenmediği gibi, yurttaşları çeşitli şekillerde gruplaştırmak eğilimleri de güçlenmektedir.

Kimlikleri çatıştırma, yurttaşları gruplaştırma ve aralarına görünmez ama aynı zamanda aşılmaz duvarlar örmek için en etkili yoldur.

Kıbrıslı, Türkiyeli… Alevi, sunni… Baflı, Leymosunlu…

Hepimizin bir kimliği vardır ve bu kimlik çok farklı bileşenlerden oluşmaktadır. Siyasiler, kendi konumlarına göre bu bileşenlerden birini ön plana çıkarmaya ve bununla siyaset yapmaya çok meraklıdırlar.

Kamusal hizmetlerden yeterince yararlanamayan, ağzıyla kuş tutsa bile “eşit bir yurttaş” olamayan kişiler de ister istemez bu kimlik çatıştırması oyununa dahil olmakta; bunu, hayatın zorluklarını aşmak için bir araç olarak kullanmaya kalkışmaktadırlar.

Sonuçta kimlik çatıştırmaca, hepimiz için vazgeçilemez bir varoluş aracına dönüşmektedir. Bir aşamadan sonra, onsuz ne yapacağımızı, nasıl yaşayacağımız bilemez duruma düşüyoruz.

PANDEMİNİN OYUNU

Covid-19 salgını, kendilerini bu grupların liderleri haline getirmeye çalışanların tezgahını bozdu, gerçek yüzlerini ortaya serdi. 

Kendileri için ayrıcalık talep edenlerin; salgından korunmak için sadece kendilerine uygun bir salgın yönetimi talep edenlerin; dayanışma göstermekten ısrarla kaçınanların sıradan yurttaşlar gibi olamadıkları ve olamayacakları açığa çıktı.

“Ben bu hastanede yatmam” veya “ben bu karantina koşullarına layık değilim” diyebilenler normal zamanlarda bile çok daha kötü koşullarda yaşayan veya tedavi gören yurttaşların oyuna talip olabilecekler mi?

Türkiye’den ayrışmak için Kıbrıslı kimliğine vurgu yapanlar, pandemi sürecinde yanımızda sadece Türkiye Cumhuriyeti’ni bulduğumuzu nasıl gizleyebilecekler?

Gün çalışıp gün yiyen emekçiler, “Devlet beni ödesin, ben de evde oturup korunayım” diyen grubun üyelerine nasıl saygı duyulacak?

Pandemi bir kez daha gösterdi ki kapsayıcılık esastır… Kapsayıcılık için yurttaşların hak eşitliğinin sağlanması gerekmektedir. Hizmet etmeye talip olanlar, kimlik farkı gözetmeden bütün yurttaşları kucaklayacaklarını kanıtlamak zorundadırlar. Aksi takdirde, belli miktarda oy almayı başarsalar bile, bütüne hizmet edecekleri konumlara ulaşamayacaklar.

Bu gelişmelerin elbette seçim sonuçları üzerinde de etkisi olacaktır.

The post KİMLİK ÇATIŞMASI SİYASETİ, PANDEMİYE TOSLADI! first appeared on Ve Kıbrıs.