Seçim yarışını “iki devletli çözüm” isteyenler ile “federal çözüm” isteyenlerin yarışına döndürmeye çalışıyorlar. Bunu henüz başaramadılar ama ister iki devletli isterse federal çözümden yana olsunlar “çözümcülerin” sadece kendi isteklerini değil, bu isteklerine nasıl ulaşacaklarını da açıklamaları gerekir.

Siyasi yarış, “iyi dilekler yarışı” değildir. Benim dileğim seninkinden daha iyi veya daha kötüdür diyerek yarışmıyoruz. Benim “siyasi projem” seninkinden daha yararlıdır ve uygulanabilirdir diye yarışmamız gerekiyor.

Federal çözümden yana olanlar, bunun bugünkü dünya sistemin hakim güçleri tarafından desteklenmekte olduğunu dikkate alıyorlar sanırım ama Kıbrıslı Rumların Kıbrıslı Türkleri kendilerine “ortak” almamak için ellerinden geleni yapacaklarını da unutmamaları gerekiyor. İstiyor olabiliriz ama gerçekleşme olasılığı çok düşüktür…

Diğer yanda iki devletçiler var… İki ayrı devlet olsun derken, buna karşı konumlanmış olan Kıbrıs Rum tarafını ve önemli dünya devletlerini nasıl ikna edeceklerinden hiç ama hiç söz etmiyorlar.

En basit soru şudur: Rum tarafını iki ayrı devlete ikna etmek için ne vereceksiniz? Neyiniz var da ne vereceksiniz?

Kimileri bu soruya “kapalı Maraş’ı verelim” diye yanıt verme cesaretini gösterse bile bunun iki ayrı devleti kabul ettirmeye yetmeyeceğini de biliyorlar. Buna ilişkin en ufak bir işaret olsa vermiş ve işi bitirmiş olurduk zaten!

Bu durumda bize daha uzun vadeli bir strateji belirlemek ve elimizdeki olanakları en iyi şekilde değerlendirmenin yollarını bulmak kalıyor.

Demokrasimizin daha iyi olması lazım: Hem biz hem de bizim dünyada daha saygın bir yer edinmemizi isteyenler, uluslararası alanda imrenilecek bir demokrasi yaratmamıza özen göstermelidirler. Böyle bir özen yok!

Ekonomimiz kamu maaşlarının ödenmesini amaçlar hale dönüştürülmüştür: Kendi kendini çeviren bir ekonomi, dış dünyada saygı ile karşılanmamızı sağlayacaktır. Bu konuda çaba harcamıyoruz!

Güvenlik berbat hale geldi: Can ve mal güvenliği ciddi şekilde tehdit altındadır. Kara para aklama hikayeleri dilden dile dolaşıyor. Bu konuda ne yaptığımız belli bile değildir!

Hukuk devleti olmaktan çıktık: Hala daha güvenilir mahkemelere sahibiz ama bu güveni giderek kaybetmekte olduğumuzu da görmezlikten gelemeyiz. Kaldı ki ne hukuk devleti olma ne de adaletli bir yaşam sadece mahkemelerle sağlanamaz. Kamu yönetimi ilk basamaktan mahkemelere kadar adil olmak ve hukuka uymak zorundadır. Konuya böyle bakarsak hukuk devleti olamadığımız da kolaylıkla anlaşılacaktır. Acil olarak hukukun üstünlüğünü tesis etmemiz gerekiyor.

Çevremiz berbat halde: Bütün insanlığın ortak sorumluluğu, dünyamızı yaşanabilir halde tutmaktır. KKTC hem kurumları hem de insanları ile bu sorumluğa ortak olabilmelidir.

Bunları başarmak ve bu arada Kıbrıs sorununa “karşılıklı kabul edilebilir bir çözüm” peşinde koşmak gerekiyor. Belki onlarca kez daha Rum tarafının uzlaşmazlığını kanıtlarsak yukarıdaki özellikleri taşıyacak olan devletimiz siyasi olarak tanınmasa bile saygı ile karşılanacak ve çok farklı şekillerini yaşadığımız ambargoları hafifletme olanağını bulmuş olacağız.

“İki devlet isteriz” demek yetmez yani!

Zaten sesimiz bile çıkmıyor; kimse bizi duymuyor… Duyulmayan sesimize kulak vermelerini bekleyemeyiz. Ne istediğimizi gerçekçi şekilde belirlemek ve bunun için çalışmak gerekir!